Εξουσία

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που φιλοξένησε στο τελευταίο του τεύχος, ο Economist σχολίαζε ότι μπορεί ο Μπόρις Τζόνσον να ανήκει στον κόσμο του Τραμπ και ο Τόνι Μπλερ στον κόσμο του Κλίντον, αλλά οι δύο άνδρες έχουν πολύ περισσότερα κοινά σημεία απ’ ό,τι νομίζουμε. Και ο σημερινός πρωθυπουργός έχει σίγουρα μάθει πολλά από τον παλιό ηγέτη των Νέων Εργατικών. Γι’αυτό και τον έχει στοιχειώσει το πιο σημαντικό μάθημα του τελευταίου: ότι δεν είναι αρκετό να κερδίσεις την εξουσία, πρέπει και να τη χρησιμοποιήσεις πριν αρχίσει να φθίνει.

Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς κοινά σημεία ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Και μια από τις θεμελιώδεις διαφορές τους αφορά τη χρησιμοποίηση της εξουσίας. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ονειρευόταν την άλωση των θεσμών: ευτυχώς απέτυχε, αν και τα σκληρά στελέχη του κόμματός του ελπίζουν πάντα στη μεγάλη επιστροφή. Ο αρχηγός της ΝΔ, αντίθετα, θέλει τη μεταρρύθμισή τους. Συχνά-πυκνά όμως δίνει την εντύπωση ότι οι προτεραιότητές του είναι διαφορετικές.

Ο χθεσινός ανασχηματισμός είχε προαναγγελθεί ως δομικός. Ο Πρωθυπουργός, δηλαδή, θα έδειχνε πώς σκέπτεται να χρησιμοποιήσει την εξουσία του πριν αρχίσει να φθίνει. Και τι έκανε; Απέπεμψε, πρώτον, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, επιρρίπτοντάς του έτσι όλη την ευθύνη για τη διαχείριση των πυρκαγιών, για να τοποθετήσει στη θέση του έναν άνθρωπο που είχε αποπέμψει πριν από οκτώ μήνες. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να δείξει, λέει, ότι όποιος βγαίνει από την κυβέρνηση δεν σημαίνει πως δεν επιστρέφει. Κι εμάς τι μας νοιάζει;

Αλλαξε, δεύτερον, τον υπουργό Υγείας, που παρά τα όσα κυκλοφορούσαν για τα πεπραγμένα του θεωρούνταν επισήμως επιτυχημένος, με έναν πολιτικό που προέρχεται, διόλου τυχαία, από τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος. Το χειρότερο όμως είναι ότι επέλεξε, τρίτον, για την ηγεσία του νεοσύστατου υπουργείου Πολιτικής Προστασίας, αναθέτοντάς του μάλιστα και το κρίσιμο έργο της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, έναν άνθρωπο που το βασικό του χαρακτηριστικό ήταν ότι υπηρέτησε στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αντί για την προσωπικότητα που θα αναλάμβανε να προωθήσει τις μεγάλες αλλαγές οι οποίες απαιτούνται για την προστασία του περιβάλλοντος, μας προέκυψε ναύαρχος που θα έκλεινε τα στόματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης – αλλά φοβήθηκε τη ρετσινιά του «αποστάτη».

Τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν χθες το μεσημέρι δείχνουν ότι στο μικροκομματικό αυτό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του παραμένουν ισχυροί παίκτες. Η «a-word» μπορεί να μη σημαίνει τίποτα για τις νεότερες γενιές, και να ακούγεται αστεία όταν συνδέεται με την τοποθέτηση κάποιου σε μια θέση, φαίνεται όμως ότι διατηρεί όλη την τοξικότητά της. Και απειλεί να στοιχειώσει τον Πρωθυπουργό.

Στον τελευταίο θα μπορούσε αρχικά να καταλογιστεί ότι με τα κριτήρια που έκανε τον χθεσινό ανασχηματισμό έχασε μια ευκαιρία. Το φιάσκο Αποστολάκη έκανε τη ζημιά μεγαλύτερη. Και την επανεκκίνηση ακόμη δυσκολότερη.