Οι κενές θέσεις

Τα τελευταία χρόνια, οι ελληνικές εφημερίδες τέτοιες μέρες είχαν εκτενή ρεπορτάζ για τους υποψηφίους που έμπαιναν στο πανεπιστήμιο με βαθμό 2 ή 3. Το 2019, μάλιστα, διαβάσαμε για έναν υποψήφιο επαγγελματικού λυκείου που εισήχθη με 840 μονάδες, δηλαδή με μέσο βαθμό που αντιστοιχεί στο 0,8. Ηταν σαφές ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο, αφού οδηγούσε σε πλήρη απαξίωση τις πανεπιστημιακές σχολές.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε έτσι να θεσπίσει την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής. Το αποτέλεσμα ήταν το σκάνδαλο της εισαγωγής φοιτητών με πολύ χαμηλούς βαθμούς να δώσει φέτος τη θέση του στο σκάνδαλο των 14.176 θέσεων που έμειναν κενές στα ΑΕΙ: σε δύο τμήματα, μάλιστα, δεν εισήχθη κανείς υποψήφιος. Οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες μίλησαν για «σφαγή», ο Αλέξης Τσίπρας για «κυβερνητικό εμπαιγμό» και ο Νίκος Φίλης κατήγγειλε το «προμελετημένο έγκλημα» υποσχόμενος πως μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέψει την εξουσία η αδικία θα αποκατασταθεί.

Η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως δικαίως επιμένει ότι δεν έχει σημασία μόνο πόσοι μπαίνουν, αλλά και τι κάνουν αφού μπουν: δεν είναι τυχαίο ότι η χώρα μας έχει το χαμηλότερο ποσοστό αποφοίτησης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η Ελλάδα πάσχει επίσης από υπερβολική προσφορά σε κορεσμένα επαγγέλματα και ανεπάρκεια ενδιαφέροντος για άλλα, πολύ πιο χρήσιμα και παραγωγικά. Είναι αλήθεια, τέλος, ότι δεν συνέβαλε στη βελτίωση της κατάστασης ούτε ο πολλαπλασιασμός των πανεπιστημίων για ψηφοθηρικούς λόγους (που ξεκίνησε επί υπουργίας Γεράσιμου Αρσένη) ούτε η ανωτατοποίηση των ΤΕΙ (επί υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου).

Και πάλι: δεν είναι λογικό να μένουν τόσες θέσεις κενές στα ΑΕΙ. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, πολλές σχολές κάνουν εκ των υστέρων «διορθώσεις», χαμηλώνουν τον πήχη δηλαδή, προκειμένου να καλύψουν τα κενά. Ούτε είναι λογικό να μας αρκεί ένας αυστηρός «κόφτης» στην είσοδο, με το επιχείρημα ότι όποιος μπαίνει κουτσά-στραβά θα βγει. Ας οργανωθεί έτσι το σύστημα ώστε ο έλεγχος να είναι διαρκής, η κυβέρνηση αυτή έχει ταχθεί εξάλλου υπέρ της αξιολόγησης σε όλα τα στάδια και σε όλα τα επαγγέλματα.

Το πιο σημαντικό όμως, όπως έχουν επισημάνει πολλοί αρμοδιότεροι αυτής της στήλης, είναι τι δουλειά γίνεται πριν από το πανεπιστήμιο. Πώς προετοιμάζονται τα παιδιά από νωρίς για να επιλέξουν τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό. Τι προσπάθειες έχουν γίνει για την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου. Πώς αντιμετωπίζεται η εγκατάλειψη του σχολείου τον τελευταίο χρόνο ώστε οι υποψήφιοι να συγκεντρώσουν την προσοχή τους στο φροντιστήριο, επειδή εκεί μαθαίνουν αυτά που χρειάζονται.

Αντί η αντιπολίτευση να κάνει εποικοδομητικές προτάσεις σε αυτές τις κατευθύνσεις, ταράζοντας τη μακαριότητα που συχνά καταλαμβάνει την υπουργό Παιδείας, επιδίδεται σε φτηνούς λαϊκισμούς για τον Πρωθυπουργό που έχει την οικονομική δυνατότητα να στέλνει τα παιδιά του στο εξωτερικό για σπουδές. Αποδεικνύει έτσι για άλλη μια φορά ότι δεν αφήνει ευκαιρία που να μην τη χάσει.