«Παράθυρα»

Είχα έναν φίλο; Συνεργάτη; Ας πούμε γνωστό, που μοίραζε ενοχές στην παρέα. Αφιλοκερδώς. Δωρεάν. Μέχρι και προσφορές. Στις δυο ενοχές η μία δώρο. Πλησίαζε μειλίχια τον καθένα μας, και με σχεδόν χαμόγελο τον έβλεπες να απευθύνει ερωτήσεις του τύπου «Αναρωτήθηκες ποτέ μήπως κι εσύ είσαι υπεύθυνος για όλο τον καβγά ανάμεσα στη Λίνα και τον Τάκη;». Εσύ την ώρα του καβγά ήσουνα σπίτι σου, αλλά έλεγες «μπας και;».

Ή άλλοτε σε πιο προσωπικά. «Μήπως εσύ φταις για τη σκληρή συμπεριφορά του πατέρα σου απέναντί σου;». Κι αυτό να λέγεται έτσι, στη μέση του καιρού χωρίς καμιάν αιτία. Κάποτε το έφτασε σε πολύ πιο σκληρά ερωτήματα ώσπου σιγά σιγά άρχισε να φεύγει το ερωτηματικό από το τέλος της φράσης και η πρόταση αποκτούσε μια βεβαιότητα που σε έστηνε στα τρία μέτρα. Στο τέλος δε, άφησε τις γενικότητες και παίρνοντας αφορμή από ένα πραγματικό (συνήθως πολιτικό, ήταν τα χρόνια δίσεκτα) γεγονός, σε κατηγορούσε ευθέως για μια πολύ προσωπική σου στάση. Κάποια στιγμή ξεπέρασε τα όρια και στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου, παραμονή το βράδυ, στρίμωξε στα κάγκελα έναν από μας και του είπε: «Δεν υπάρχουν νεκροί μόνο εδώ, υπάρχουν και νεκροί που σκοτώσαμε εμείς. Η μικρή μας φίλη που χάσαμε προχθές, για σένα αυτοκτόνησε». Από τότε κανείς μας δεν τον είδε. Ή τουλάχιστον και να τον είδε, δεν τον έβλεπε.

Τον είχα καιρό ξεχάσει, και μου τον θύμισαν προχθές οι αρχηγοί κομμάτων στη Βουλή των Ελλήνων. Είχαν μιαν Ελλάδα καμένη μπροστά τους κι αυτοί μοίραζαν ενοχές ο ένας στον άλλον.

– Εσείς έχετε στην πλάτη σας εκατομμύρια στρέμματα στάχτη.

– Κι εσείς έχετε εκατόν τόσα φέρετρα.

– Εσείς, κυρία μου, ήσασταν υπουργός και δεν ξέρετε πώς πετούν τα αεροπλάνα;

– Κι εσείς είστε σεξιστής και μου κάνετε «mansplaining».

Για το θέμα; Λέξη. Για το τι πρέπει να γίνει; Κουβέντα. Μιλιά. Κι εμείς βέβαια στην παρέα μας τον ξεχάσαμε τον τύπο που φύτευε την τύψη στη ζωή μας. Αυτούς τους κυρίους και να θέλουμε να τους ξεχάσουμε δεν γίνεται. Σε λίγο κι όπου να ‘ναι θα τους βρούμε μπροστά μας να μας ζητάνε να τους ψηφίσουμε. Με το χαμόγελο στα χείλη ή την οργή στο μάτι θα εκλιπαρούνε για ένα ψηφαλάκι.

Δεν ξέρω, μπορεί να το παραπήρα στα σοβαρά το θέμα. Μπορεί και να υπερβάλλω. Μπορεί και να φταίει κι αυτή η κυρία που με σταμάτησε στην πόρτα του θεάτρου πριν από την πρόβα.

– Κύριε Φασουλή, μπορείτε να με βοηθήσετε; Εχω μεγάλο πρόβλημα.

Εκανα να βγάλω ψιλά, αλλά θα ήταν λάθος. Με πρόλαβε.

– Το σπίτι μου, κύριε Φασουλή. Ακατοίκητο.

– Κάηκε.

– Οχι.

– Αλλά;

– Το φως.

– Το φως;

– Ναι, το φως. Ολο ανοίγω τα παράθυρα κι όλο κλειστά τα βρίσκω.

– Τι να σας πω, κυρία μου. Εγώ δεν έχω παράθυρα πια. Μου τα έχουν χτίσει. «Ανεπαισθήτως μ’ έκτισαν από τον κόσμον έξω».