O Ανέστης Βλάχος

Oταν άκουσα ότι πέθανε ο Ανέστης Βλάχος, αυτός ο σημαντικός καρατερίστας του ελληνικού κινηματογράφου, έψαξα στο YouTube την ταινία του Κώστα Μανουσάκη «Ο φόβος» (1966). Ο Βλάχος, στον πρώτο του σημαντικό ρόλο (και τον σπουδαιότερο, κατά τη γνώμη μου, όλης της διαδρομής του), παίζει τον γιο ενός τσιφλικά που βιάζει και σκοτώνει την κωφάλαλη ψυχοκόρη της οικογένειας – αλλά η οικογένειά του κάνει τα πάντα για να το καλύψει. Είδα το τελευταίο δεκάλεπτο, έναν χορό του Ανέστη Βλάχου στον γάμο της αδελφής του, που (υπό τη μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου) εξελίσσεται σε συμβολική τελετή αποκάλυψης και κάθαρσης. Τι ρόλος!

Η ταινία εκείνη, εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της εποχής της, σήμανε (ναι!) την απόρριψη του Μανουσάκη από το επάγγελμα (δεν ξανασκηνοθέτησε ποτέ) και, ουσιαστικά, την τυποποίηση του Ανέστη Βλάχου στον ρόλο του κακού. Η μαζική διάδοση του κινηματογράφου κατάπιε σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργικότητα και παρέδωσε ξεχωριστούς εργάτες του ή στη λήθη ή στα κλισέ. Κλισέ είναι και οι αποχαιρετισμοί του – για να ξεχάσουμε ότι υπήρξε δημιουργικός και οραματιστής, γι’ αυτό και τον συναντάμε στο καστ ταινιών όπως η «Μαγική πόλι», «Το κορίτσι με τα μαύρα», «Οι παράνομοι», «Το ποτάμι», η «Ληστεία στην Αθήνα» ή το «Κιέριον».

Κάπως χρειάζεται να επαναξιολογήσουμε και το κινηματογραφικό παρελθόν μας.