Κάποτε θα ωριμάσει κι ο Στέφανος Τσιτσιπάς…

Για μια ακόμα φορά μια τοποθέτηση του πρωταθλητή μας στο τένις Στέφανου Τσιτσιπά προκάλεσε πλήθος από αντιδράσεις στην εκκλησία του δήμου του καιρού μας, που είναι τα social media. Αυτή τη φορά ο Τσιτσιπάς δεν μίλησε για τη γοητεία των βρετανικών πολυκαταστημάτων ή για το πόσο ωραία είναι η ζωή στο Ντουμπάι, όπως σε προηγούμενες περιπτώσεις που πάλι είχε στοχοποιηθεί από τους χρήστες του Twitter και του Facebook: τώρα δεν μέτρησε τα λόγια του όταν ρωτήθηκε για τον εμβολιασμό προτιμώντας να βάλει τον εαυτό του στο στρατόπεδο των αρνητών του εμβολίου για τον κορωνοϊό. «Θα το κάνω μόνο αν γίνει υποχρεωτικό» είπε. Δηλαδή ποτέ.

Λιντσάρισμα

Στο διαδικτυακό λιντσάρισμα που ακολούθησε πήρε μέρος πολύς κόσμος: πέρα από τους παραδοσιακούς του «εχθρούς» (όλους αυτούς που τον μισούν γιατί διακρίνεται στο, κατά τη γνώμη τους, «άθλημα της πλουτοκρατίας», δηλαδή στο τένις) προστέθηκαν και όσοι θυμήθηκαν ότι συμμετείχε στην καμπάνια «Μείνετε σπίτι» (με κρατική αμοιβή), όσοι δεν του συγχωρέσαν την αποτυχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όσοι εξαρχής πιστεύουν πως «είναι ένας υπερτιμημένος που νομίζει ό,τι είναι σουπερστάρ» κ.τ.λ. κ.τ.λ. Αλλά δεν θέλω να ασχοληθώ με όλους αυτούς που έχουν την άποψή τους για τον αθλητή και δεν με νοιάζει και να τους την αλλάξω. Αναρωτιέμαι απλά πώς ένας κοσμοπολίτης και κοσμογυρισμένος νέος άνθρωπος μπορεί να εκφράζει δημόσια απόψεις που είναι δεδομένο πως κάνουν κακό, αφού αποτρέπουν όσους δεν έχουν ακόμα εμβολιαστεί να ξεπεράσουν τους φόβους τους. Η ενδιαφέρουσα ερώτηση είναι πώς γίνεται ένας τόσο open minded αθλητής να λέει τέτοια πράγματα. Και την απάντηση τη δίνει, άθελά του, αλλά πολύ πειστικά, ο Ράφα Ναδάλ που την επόμενη μέρα δήλωσε πως όχι μόνο έχει εμβολιαστεί, αλλά θεωρεί το εμβόλιο και το μόνο όπλο της ανθρωπότητας για να νικήσει τον ιό και να ξαναβρεί τη χαμένη της κανονικότητα. Απάντησε ο Ισπανός στον Ελληνα; Κατά κάποιον τρόπο «ναι». Διότι καμιά φορά το ζήτημα με τις απαντήσεις είναι ποιος τις δίνει. Δηλαδή οι άνθρωποι και το βιογραφικό τους.

Πλευρές

Τι βλέπω εγώ στην ιστορία αυτή; Δύο εκ διαμέτρου διαφορετικούς ανθρώπους που απλά συμβαίνει να είναι και οι δύο πρωταθλητές στο ίδιο σπορ – το τένις. Ο Τσιτσιπάς είναι νέος, ανερχόμενος, γεμάτος πίστη στις δυνατότητές του και με τεράστια σιγουριά ότι το μέλλον είναι όλο δικό του και τον περιμένει. Ο Ναδάλ από την άλλη είναι ο μεγάλος πρωταθλητής που βαδίζει προς το φινάλε της καριέρας του, ο βετεράνος ήρωας δεκάδων τουρνουά, ο κάτοχος ρεκόρ που του εξασφαλίζουν για πάντα μια θέση στην ιστορία του σπορ. Ακόμα πιο πολύ, ο Τσιτσιπάς είναι ο παίκτης που για την ώρα δεν είχε σοβαρούς τραυματισμούς και περιπέτειες ενώ ο Ναδάλ είχε τόσους, και τόσο μεγάλους, ώστε όχι μόνο υποχρεώθηκε να σταματήσει (και μάλιστα στην καλύτερη στιγμή του…) αλλά και χρειάστηκε να αλλάξει στυλ και τρόπο παιχνιδιού για να καταφέρει να συνεχίσει να αγωνίζεται στο υψηλότατο επίπεδο. Για να το πω διαφορετικά, ο Τσιτσιπάς απολαμβάνει μια τύχη σπάνια, που τον έχει κρατήσει μακριά από γιατρούς και χειρουργεία κι από την καρδιά μου του εύχομαι ο φύλακας άγγελος που τον προστατεύει να μην τον εγκαταλείψει ποτέ. Ενώ από την άλλη ο Ναδάλ έχει γνωρίσει τι θα πει πόνος: έχει δει και τις δύο όψεις της ζωής – και τη λάμψη της επιτυχίας και την ατυχία που στον αθλητισμό είναι πάντα συνώνυμο με τραυματισμούς και δύσκολες επιστροφές κι αποκαταστάσεις. Ο Τσιτσιπάς λέει ό,τι λέει με την αίσθηση του άτρωτου. Ο Ναδάλ απαντά, όπως απαντά, με τη σοφία του ανθρώπου που τα έχει δει όλα.

Στάσεις

Πίσω από αυτές τις δηλώσεις δεν υπάρχει λογική ή θέση ή άποψη: έχουμε απλά να κάνουμε με στάσεις ζωής. Ο Τσιτσιπάς δεν είναι αντιεμβολιαστής από αυτούς που κατεβαίνουν στο Σύνταγμα, φωνάζουν συνθήματα για τον μακαριστό Χριστόδουλο και ισχυρίζονται πως δεν υπάρχει κορωνοϊός. Δεν ανήκει επίσης στην κατηγορία όσων ισχυρίζονται ότι ζούμε στο Μάτριξ μιας παγκόσμιας συνωμοσίας, πως τη χώρα (ίσως και τον πλανήτη ολόκληρο…) τον διοικούν προδότες ξεπουλημένοι κι όργανα του Μπιλ Γκέιτς που μας βάζει τσιπάκια. Είναι απλά ένας νεαρός που πιστεύει πως είναι υπεράνω κινδύνου, πως ο ιός δεν είναι για τον ίδιο και την κράση του πρόβλημα, πως το εμβόλιο δεν είναι για αυτόν χρήσιμο, γιατί δεν νιώθει κίνδυνο ή φόβο. Από την άλλη ο Ναδάλ, μολονότι είναι κι αυτός αθλητής, δηλαδή πολύ ανθεκτικότερος στις ασθένειες και στους φόβους που τις συνοδεύουν από τον μέσο άνθρωπο, είναι ο σοβαρός επιτυχημένος 35άρης που οι περιπέτειες της ζωής τον έχουν μάθει να είναι πιο ώριμος από όσο συνήθως συμβαίνει με άλλους της ηλικίας του. Εχοντας υποφέρει κι έχοντας γνωρίσει τον πόνο ο Ισπανός σκέφτεται πιο πολύ από τον εαυτό του όλους τους άλλους. Τους δικούς του ανθρώπους, τους φίλους του τένις που γέμιζαν το γήπεδο και που πια δεν το γεμίζουν, τους απανταχού της γης βιοπαλαιστές που παιδεύονται να ξαναστήσουν τις δουλειές τους, όλους όσοι παλεύουν να σώσουν τις επιχειρήσεις τους ή απλά να ξαναβρούν την καθημερινότητα που έχασαν. Τρέχοντας στον δρόμο με τα όνειρά του ο Τσιτσιπάς δεν έχει ούτε τον χρόνο, ούτε το έρεισμα και την αφορμή για να ασχοληθεί με όλα αυτά.

Ατυχής

Είναι εύκολο να τον κατηγορείς τον Τσιτσιπά: προφανώς η δήλωσή του είναι ατυχής μέσα στην ειλικρίνειά της. Είναι ακόμα πιο εύκολο όμως ν’ ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις τι γίνεται γύρω σου: ο Τσιτσιπάς είναι κατά κάποιον τρόπο ο καλύτερος εκπρόσωπος πολλών που έχουν τα χρόνια του, αν όχι και την επιτυχία του. Οι νέοι που πιστεύουν πως το εμβόλιο είναι μια υπόθεση που δεν τους αφορά είναι χιλιάδες – νομίζω πως αυτή είναι η θέση της συντριπτικής τους πλειονότητας κι όχι μόνο στην Ελλάδα. Από την άλλη είναι σαφώς πιο δύσκολο να βρεις άτομα σαν τον Ναδάλ – δεν εννοώ αθλητές με την κλάση του και τις νίκες του, αλλά 35χρονους με την ωριμότητά του. Διότι στην ιστορία αυτή προσωπικά δεν μου έκαναν καμία εντύπωση όσα είπε ο Τσιτσιπάς. Αλλά με γέμισε αισιοδοξία η δήλωση του Ναδάλ. Που μαρτυρά πως η ωριμότητα απλοποιεί τα πράγματα: αν την έχεις, όχι μόνο εμβολιάζεσαι, αλλά παρακινείς και όσους διστάζουν να το κάνουν. Ή ελπίζεις απλά να ωριμάσουν. Μαζί με τον Τσιτσιπά, που κι αυτός κάποτε θα μεγαλώσει…