«Αποπροσανατολισμοί»

Γύρισα από το νησί και με περίμενε μια μισή Ελλάδα κι αυτή καμένη. Επεφταν σαν απαλό χιόνι οι στάχτες, σκέπασαν τα λουλούδια στη βεράντα. Παντού μύριζε καμένο πεύκο. Μια Ελλάδα – κάρβουνο που περιμένει τον καιρό για να ξανακορώσει, κι όλα τα μέσα αντικοινωνικής δικτύωσης, τι είπε ο τενίστας. Δεν λέω, σοβαρό, αλλά δυο λέξεις και τελείωσε. Ασ’ τον στον πρωταθλητισμό και στον κόσμο του.

Σκέφτομαι, δίνουμε τόση σημασία στο ελάχιστο, μόνο και μόνο για ν’ αποφύγουμε το Μέγα. Μετά από τόσες συμφορές ίσως είναι καιρός να κοιτάξουμε προς το μέσα τοπίο, αν δεν έχει κι αυτό αφανιστεί μετά από την τόση κλεισούρα, αν δεν έχει καεί κι αυτό μαζί με τα ξερά. Αλλά πού καιρός. Ολοι στο πλοίο της επιστροφής ακίνητοι, χωμένοι στο κινητό να τους φωτίζει το πρόσωπο ένα φως νεκροτομείου. Μόνο τα δάχτυλα τρέχουν τρελά στο πληκτρολόγιο, το κορμί σαν βαλσαμωμένο. Και πόσο γνώστες των πάντων. Σχεδόν δύο χρόνια τώρα και είχαν πάρει ντοκτορά λοιμωξιολόγου. Εδώ και δύο βδομάδες γίναν αστραπιαία γνώστες της φωτιάς και της πυρκαγιάς. Μιλούν με ύφος δέκα αρχιπυράρχων με το δάχτυλο υψωμένο και το κεφάλι ψηλά, με αποτέλεσμα να μη βλέπουν τη φωτιά στα μπατζάκια τους. Και δεν φτάνει αυτό, είναι έτοιμοι να ρίξουν στον καιάδα του φουμπού τους όποιον μπορεί να έχει μιαν άλλη γνώμη.

Φτάσανε στο σημείο να γράφουν για τον άνθρωπο που βρέθηκε με καρδιακό επεισόδιο στο νοσοκομείο, όποιος και να είναι, φράσεις όπως «Ψόφα». Ανθρωποφάγοι. Κανίβαλοι. Μάλλον δεν έχουμε καταλάβει το Κακό που μας πνίγει. Δεν έχουμε καν υποψιαστεί τι είναι αυτό που έρχεται. Γίνανε λάθη, λέει, και θα αποδοθούν ευθύνες. Μάλιστα. Και; Αντε να παραιτηθούν δυο – τρεις υπεύθυνοι και να συλλάβουν και κανέναν εμπρηστή. Το δάσος ποιος το ζωντανεύει; Τις πλημύρες που θα μας πνίξουν με την πρώτη βροχή ποιος θα τις σταματήσει; Ακόμα και υπεράνθρωπες προσπάθειες να κάνει η κυβέρνηση, οποιαδήποτε κυβέρνηση, θα είναι αδύνατον να προλάβει. Το Κακό είναι πάνω από τις δυνατότητές μας.

Μαζί με άλλα βιβλία στο νησί είχα πάρει και την «Ελλάδα του Ελύτη», μια τελευταία έκδοση του Ικαρου, με ανθολόγηση και επιμέλεια της Ιουλίτας Ηλιοπούλου. Αντιγράφω σαν αντίδωρο στη συμφορά. «ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ, ως ένα σημείο τουλάχιστον, αποτελούν μέρος της θάλασσας, ακριβώς όπως οι χειμώνες μέρος του θέρους. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς, σε μιαν άλλη κλίμακα, για την εορταστική ατμόσφαιρα που αποτελεί μέρος της μελαγχολίας, και ακόμη βαθύτερα, για την επαναστατική τέχνη, που, εάν είναι υψηλής ποιότητας, αποτελεί πρόπλασμα μιας μελλοντικής νομοθεσίας».

«Ο κήπος με της αυταπάτες»