Χαμένοι στη μετάφραση

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ανάλυση της επικοινωνιακής στρατηγικής που ακολουθούν οι βασικοί πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής ζωής παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ποιος συμβούλεψε, για παράδειγμα, τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ζητήσει συγγνώμη για «αστοχίες» στη διαχείριση των πυρκαγιών, χωρίς να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις; Είναι ειλικρινής ο Αλέξης Τσίπρας όταν εμφανίζεται ενωτικός και εποικοδομητικός ή λίγο πριν και λίγο μετά κατευθύνει τις υβριστικές επιθέσεις των συριζαϊκών τρολ κατά του Πρωθυπουργού;

Με αγωνία περιμένει κανείς επίσης από πολιτειολόγους, εκλογολόγους και ψυχολόγους να δώσουν απαντήσεις στο τι ακριβώς είχε στο μυαλό της η Φώφη Γεννηματά όταν, ενώ έκαιγαν ακόμη οι φλόγες, ζήτησε την παραίτηση του Χρυσοχοΐδη και του Χαρδαλιά: ο Λοβέρδος την καταδίωκε ή ο Τσίπρας; Ο Βαρουφάκης, πάλι, κάνει άραγε δεύτερες σκέψεις για εκείνο το λυρικό «ΕΕ με αηδιάζεις» ή μήπως θεωρεί, λόγω του απύθμενου ναρκισσισμού του, ότι οι ξένοι κινητοποιήθηκαν για να βοηθήσουν στο έργο της πυρόσβεσης ακριβώς επειδή εκείνος διαμαρτυρήθηκε για την υποτιθέμενη αδιαφορία τους;

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε αυτόν τον γόνιμο προβληματισμό, η ελληνική πολιτική ζωή έχει πολλά στραβά αλλά σίγουρα δεν είναι βαρετή. Μήπως όμως θα ήταν καλύτερα αν, αντί να αναλωνόμαστε στα επικοινωνιακά, επικεντρωνόμασταν στα ουσιαστικά; Αν δηλαδή, αντί να αναλύουμε μέχρι τελικής πτώσεως το νόημα πίσω από τις λέξεις, στρέφαμε την προσοχή μας στους λόγους για τους οποίους δεν λύνονται τα προβλήματα;

Αυτή την εβδομάδα θυμηθήκαμε τον Γιόχαν Γκέοργκ Γκόλνταμερ, τον καθηγητή που εκλήθη μετά τις πυρκαγιές στο Μάτι από τον τότε πρωθυπουργό να ηγηθεί μιας Ανεξάρτητης Επιτροπής με αντικείμενο την πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Η τότε αντιπολίτευση είχε θεωρήσει ότι η συγκρότηση εκείνης της επιτροπής ήταν προσχηματική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ξεκαθαρίσει μάλιστα στη συνάντησή του με τον Γκόλνταμερ ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έφερε ακέραιη την ευθύνη για την τραγωδία στο Μάτι, όπως έφερε την ευθύνη και για την αντιπυρική προετοιμασία της χώρας. Ο γερμανός καθηγητής πάντως δούλεψε, έβγαλε το πόρισμά του και το παρέδωσε τον Φεβρουάριο του 2019 στον πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος με τη σειρά του το έστειλε στα κόμματα. Εναν χρόνο μετά μάλιστα επανήλθε, για να επισημάνει σε συνέντευξή του ότι δεν δίνουμε σημασία στην πρόληψη, παρά μόνο στην καταστολή.

Κανείς δεν έδωσε συνέχεια, παρόλο που το πόρισμα εκείνο υποδείκνυε ενόχους και πρότεινε λύσεις. Κι έπρεπε να έρθει μια νέα καταστροφή για να εγκαλέσει ο Τσίπρας τον Μητσοτάκη ότι αγνόησε το πόρισμα και η κυβερνητική εκπρόσωπος να δώσει τη μυστηριώδη απάντηση ότι δεν ξέρει αν το πόρισμα «έχει διαβαστεί σωστά»… Ετσι, χαμένοι στη μετάφραση, θα συνεχίσουμε. Και στην επόμενη τραγωδία θα αναζητήσουμε ξανά ευθύνες.