Τι είδαμε στις πυρκαγιές του Αυγούστου

Αυτόν τον Αύγουστο, που ακόμα δεν έκανε τον ημερολογιακό του κύκλο αλλά, παρ’ όλα αυτά, πρόλαβε να μας τρομάξει για τα καλά, ήδη από τις πρώτες δέκα ημέρες, με τις εκατοντάδες πυρκαγιές σε όλη την επικράτεια, είδαμε πολλά. Εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα δάσους να γίνονται στάχτη, ελληνικά χωριά να «σβήνουν» από τον χάρτη σε μια νύχτα, ανθρώπους να λυγίζουν αφήνοντας στο έλεος της πύρινης κόλασης τους κόπους μιας ζωής, ανθρώπους να εμπιστεύονται την πολιτεία – που δεν τους είχε δώσει μέχρι τώρα τα καλύτερα δείγματα γραφής – ακολουθώντας τις οδηγίες της για να σωθούν. Είδαμε ζωντανά να καίγονται, φιλοζωικές οργανώσεις, πολίτες και ένστολους να σώζουν ζώα από τις περιοχές που εκκενώνονταν. Είδαμε ζωές να γίνονται συντρίμμια, μεροκάματα αγροτών και κτηνοτρόφων να τα καταπίνουν οι φλόγες, ανθρώπους ψύχραιμους, ανθρώπους οργισμένους, ανθρώπους που το ‘χουν συνήθειο να αποκομίζουν ψηφαλάκια πάνω σε εθνικές αναμπουμπούλες εκμεταλλευόμενοι εμετικά τον δίκαιο πόνο του άλλου.

Είδαμε πυροσβέστες να αντιμετωπίζουν πύρινα μέτωπα δεκάδων χιλιομέτρων και μετά να κοιμούνται στην καυτή άσφαλτο με λιωμένα παπούτσια. Είδαμε υπάλληλο του ΑΔΜΗΕ να δανείζει τα παπούτσια του σε πυροσβέστη, το καρβουνιασμένο πρόσωπο εθελόντριας πυροσβέστριας να γίνεται πολιτική αφίσα, εθελοντές να συγκεντρώνουν χρήματα για τους πυρόπληκτους, εταιρείες και ιδιώτες είδη πρώτης ανάγκης. Είδαμε εικόνες αποκάλυψης στην Εύβοια, την Αρχαία Ολυμπία να απειλείται με καταστροφή και να γίνεται θέμα στα διεθνή ΜΜΕ, γιαγιάδες να τρέχουν να σωθούν από γιγαντιαίες φλόγες. Είδαμε τον ήλιο να μαυρίζει, τον αέρα να γεμίζει καπνό και επικίνδυνα μικροσωματίδια, το θερμόμετρο να σκαρφαλώνει στους 47 βαθμούς και μια «βαβέλ» πυρόσβεσης να πέφτει στις φλόγες για να σώσει ό,τι σώζεται.

Είδαμε, σε ζωντανή μετάδοση, δημοσιογράφους να κλαίνε, δημοσιογράφους να δέχονται επίθεση, φυσική και φραστική, και, από τη συχνότητα της δημόσιας τηλεόρασης, πολίτη να βρίζει τον Πρωθυπουργό. Είδαμε ιντερνετικό δηλητήριο, δικηγόρο να τουϊτάρει ότι «κάνει προσευχή και βουντού να καούν η Εκάλη και το Καστρί για να πέσει η άχρηστη κυβέρνηση», πρώην κυβερνητικό εκπρόσωπο να εκλογολογεί την ώρα που τα πύρινα μέτωπα απειλούσαν ανθρώπινες ζωές, δάση και περιουσίες. Είδαμε πολιτικά κόμματα να ανακαλύπτουν ξαφνικά την απειλή της κλιματικής αλλαγής, όταν στελέχη τους, τον καιρό που οι αγελάδες ήταν παχιές, γελούσαν απαξιωτικά με όποιον τολμούσε να ψελλίσει κάτι για τη σημασία της πράσινης ανάπτυξης. Είδαμε τη νεολαία να παλεύει ηρωικά να σώσει σπίτια και καλλιέργειες στα ελληνικά χωριά, δημόσιους υπαλλήλους να υπερβάλλουν εαυτόν για το συλλογικό συμφέρον και τον έλληνα πρωθυπουργό να ζητά δημόσια συγγνώμη για λάθη και αστοχίες την ώρα της μάχης. Είδαμε τον επικεφαλής της διαχείρισης των επιχειρήσεων κατάσβεσης να ενημερώνει καθημερινά για την εξέλιξη στα μέτωπα και να δίνει απαντήσεις στην κριτική που δέχθηκε για τα εναέρια μέσα.

Είδαμε ανθρώπους την ώρα του καθήκοντος να κάνουν τη δουλειά τους, να κάνουν λάθη, να μη διστάζουν να τα παραδεχθούν, την πολιτεία να έχει αρχή, μέση και τέλος, να μη διστάζει να κάνει διορθωτικές κινήσεις στον αρχικό της σχεδιασμό, την ψηφιοποίηση του κράτους να πιάνει τόπο για τη χωρίς καθυστέρηση απόδοση των αποζημιώσεων στους πληγέντες. Είδαμε τον πρώην πρωθυπουργό, σκηνοθετημένο με τα χέρια να διαγράφουν κινήσεις στον αέρα, να μιλάει για τον καθηγητή Γκολντάμερ που θα έσωζε τη χώρα το 2018, για «εγκληματική ευθύνη της κυβέρνησης» και «κυνισμό», όταν ο ίδιος είχε λάβει μέρος σε συνέντευξη Τύπου όπου είχε αποσιωπηθεί η ύπαρξη νεκρών, έπειτα εθεάθη να κάνει διακοπές σε κότερο και όταν εμφανίστηκε στον τόπο του εγκλήματος μήνες μετά απευθυνόμενος σε πυρόπληκτη που διαμαρτυρόταν για την καθυστέρηση της αποζημίωσής της είχε πει το μνημειώδες «και να έπαιρνες τα 2.000 ευρώ θα τα σπατάλαγες». Είδαμε, με αφορμή ακόμα μία εθνική κρίση, την κυβέρνηση με τα όποια λάθη να δίνει λύσεις και την αξιωματική αντιπολίτευση να αδυνατεί να αφήσει πίσω της τις μικροκομματικές τακτικές του ’80 ώστε να ανταποκριθεί στον θεσμικό της ρόλο. Ενα πράγμα δεν είδαμε, εκατόμβη νεκρών, και αυτό είναι το πιο φωτεινό μονοπάτι για να γίνει το πρώτο βήμα της επόμενης μέρας που απαιτεί ψυχραιμία, τόλμη και ενότητα από όλους.