Ευθύνες

Ενα αυτοκίνητο σε σχήμα γιγαντιαίου χοτ ντογκ έχει μόλις εισβάλει στη βιτρίνα ενός καταστήματος ανδρικών ρούχων.

Καθώς το πλήθος μαζεύεται για να δει τι έγινε, ένας άνδρας ντυμένος ως χοτ ντογκ εμφανίζεται και ξεκινά να φωνάζει δυνατά, προσπαθώντας να αναγνωρίσει το άτομο που ευθύνεται για ό,τι έγινε. Οι παρευρισκόμενοι τον δείχνουν και λένε ότι αυτός είναι ξεκάθαρα ο ένοχος – μια κατηγορία την οποία ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά, με ακόμη πιο έντονο και επιθετικό τρόπο.

Πρόκειται για μια σκηνή από την κωμική σειρά που προβάλλεται στις ΗΠΑ με τίτλο «Νομίζω πως θα έπρεπε να φύγεις».  Εάν έχετε παρακολουθήσει φέτος τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ίσως να έχετε δει την εικόνα του άνδρα ντυμένου ως χοτ ντογκ να λέει: «Ολοι μας προσπαθούμε να βρούμε τον άνθρωπο που το έκανε αυτό».

Ο παραλογισμός αυτής της σκηνής ίσως είναι οικείος στον καθένα που παρακολουθεί τις ειδήσεις αυτές τις ημέρες.

Η βρετανική πολιτική σκηνή κυριαρχείται από επιχειρήματα αναφορικά με το ποιος είναι ένοχος για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, τα οποία μάλιστα προβάλλουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι πρέπει να κατηγορηθούν για την κατάντια της πολιτικής.

Ο «μίστερ Χοτ Ντογκ» αποτυπώνει περίφημα την κατάστασή μας. Στεκόμαστε στο μέσον των συντριμμιών, παρακολουθώντας εκείνους που τα προκάλεσαν να προσπαθούν με ζήλο να βρουν τον τύπο που το έκανε.

Για όλους όσοι πρωταγωνιστούν στον εθνικό μας εφιάλτη, πρέπει να κατηγορηθούν όλοι οι άλλοι. Η δε συμμετοχή τους σε αυτό το ηχηρό παιχνίδι απόδοσης ευθυνών το μόνο που κάνει είναι να αποκαλύπτει πόσο λίγο κατανοούν οι χαμένοι του Brexit τον ρόλο που διαδραματίζουν και στη σημερινή κρίση.

Δεν έχει υπάρξει ουδεμία αναγνώριση των συνεπειών που είχαν οι αποφάσεις οι οποίες λήφθηκαν σε αυτή την κρίσιμη περίοδο. Δεν υφίσταται ανάλυση μετά τον αγώνα, πέρα από το να κατακεραυνώνουν τους άλλους παίκτες και να καταδικάζουν τον διαιτητή.

Το πολιτικό έδαφος που υπάρχει σήμερα ενδεχομένως ταιριάζει περισσότερο στη Δεξιά παρά στην Αριστερά, όμως αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η Δεξιά εργάστηκε συστηματικά προκειμένου να το διαμορφώσει προς όφελός της.

Οπως έγραψε και ο Στιούαρτ Χολ μετά την κατατρόπωση των Εργατικών του Νιλ Κίνοκ από τη Μάργκαρετ Θάτσερ το 1987, «η πολιτική δεν αποτυπώνει πλειοψηφίες, τις διαμορφώνει. Και δεν υπάρχει κανενός είδους ένδειξη ότι η προσήλωση των Εργατικών στην παράδοση είναι σε θέση να διαμορφώσει τέτοιου είδους πλειοψηφίες».

Οι Τόρις δεν πρόκειται να αναλάβουν την ευθύνη – ποια κυβέρνηση το κάνει, άλλωστε; Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όσους ελπίζουν να τους εκδιώξουν και για την επανάληψη εκ μέρους τους των σφαλμάτων που τους κρατούν μακριά από την εξουσία.