Συγκρίσεις

Στην αρχή τσακωνόμασταν για την ορολογία: να τις αποκαλούμε γυναικοκτονίες ή είναι πολύ συριζέικο; Κι όταν συμφωνήσαμε ότι ο όρος είναι σωστός, γι’ αυτό άλλωστε χρησιμοποιείται και στο εξωτερικό, αρχίσαμε τις συγκρίσεις. Πότε γίνονταν περισσότερες γυναικοκτονίες, επί ΝΔ ή επί ΣΥΡΙΖΑ; Ποιο από τα δύο κόμματα είναι πιο ανίκανο, πιο ανάλγητο, πιο υποκριτικό;

Οι Γάλλοι, πάλι, το βλέπουν αλλιώς. Σύμφωνα με την τελευταία «εθνική μελέτη για τους βίαιους θανάτους στους κόλπους των ζευγαριών», που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα, πέρυσι δολοφονήθηκαν από τους συντρόφους τους ή τους πρώην συντρόφους τους 102 γυναίκες (και 23 άνδρες). Ο αριθμός των γυναικοκτονιών είναι αρκετά χαμηλότερος από εκείνον της προηγούμενης χρονιάς (146). Αντί όμως ο υπουργός Εσωτερικών να δώσει συγχαρητήρια στον εαυτό του για την επιτυχία, ανακοίνωσε νέα μέτρα, μεταξύ των οποίων η κατά προτεραιότητα εξέταση των καταγγελιών για ενδοοικογενειακή βία και η τοποθέτηση σε κάθε αστυνομικό τμήμα ενός αξιωματικού που ειδικεύεται σε τέτοια θέματα.

Μια εβδομάδα νωρίτερα, η γαλλίδα υφυπουργός Ισότητας είχε συναντηθεί στη Μαδρίτη με την ισπανίδα ομόλογό της για να μάθει πώς έχει καταφέρει η Ισπανία να μειώσει από το 2004 τις γυναικοκτονίες κατά 25%. Η Ελιζαμπέτ Μορενό και η Ιρένε Μοντέρο έδωσαν κοινή συνέντευξη Τύπου, αλλά και κοινή συνέντευξη στη «Monde», όπου μίλησαν για την ενίσχυση του νομοθετικού πλαισίου ώστε να μην «επαναθυματοποιούνται» οι γυναίκες, για την εκπαίδευση των αστυνομικών και των δικαστών, για το πώς λειτουργούν τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια με τα οποία ελέγχεται η απόσταση ανάμεσα στον θύτη και το θύμα. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε η ισπανίδα υπουργός στην ανάγκη συμμετοχής όλης της κοινωνίας στην ανίχνευση των βιαιοτήτων κατά των γυναικών, που είναι προϊόντα ενός πατριαρχικού συστήματος.

Ως και για την κατηγορία που έχει δεχθεί ο γάλλος υπουργός Εσωτερικών για βιασμό ρωτήθηκαν οι δύο γυναίκες. Και η μεν Μορενό επέμεινε στο κριτήριο της αθωότητας, η δε Μοντέρο αναφέρθηκε στο τέταρτο κύμα φεμινισμού στην Ισπανία και στην ελάχιστη ανοχή που δείχνει πλέον η ισπανική κοινωνία απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής βίας.

Ομολογώ ότι θα προτιμούσα να δω την ελληνίδα υφυπουργό Εργασίας σε μια τέτοια αποστολή, παρά να επιχειρηματολογεί σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις ότι στο ζήτημα των γυναικοκτονιών δεν είμαστε χειρότερα από τη Βενεζουέλα ή το Μεξικό. «Καμιά γυναίκα δεν είναι μόνη της στον αγώνα κατά της βίας», διαβεβαίωσε χθες η Μαρία Συρεγγέλα, απαριθμώντας τα συμβουλευτικά κέντρα και τους ξενώνες φιλοξενίας που υπάρχουν σε όλη τη χώρα. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Οπως δεν αρκεί να μετράμε τα περιστατικά για να δείξουμε ότι με τους προηγούμενους η κατάσταση ήταν χειρότερη. Χρειάζεται εμπιστοσύνη, χρειάζεται αποφασιστικότητα, χρειάζεται εκπαίδευση. Χρειάζεται μια «πολιτισμική αλλαγή», όπως είπε η Ελιζαμπέτ Μορενό αναφερόμενη στην Ισπανία.

Και για να συμβεί κάτι τέτοιο, είναι πράγματι απαραίτητη η συμμετοχή όλης της κοινωνίας.