Πώς συμπεριφερόμαστε;

Θα μπορούσε το φετινό καλοκαίρι να είναι το καλοκαίρι της περισυλλογής. Τελικά φαίνεται ότι εξελίσσεται και αυτό σε καλοκαίρι της υπομονής. Με πολλές άγνωστες παραμέτρους. Ούτε καν την κοινωνική εθιμοτυπία της εποχής δεν γνωρίζουμε. Παλαιότερα υπήρχαν οι τύποι της χειραψίας και αυτοί που ρίσκαραν την αγκαλιά, ως κίνηση κοινωνικής αβρότητας. Αυτή την περίοδο και μετά από ενάμιση χρόνο θεσμοθετημένων κοινωνικών περιορισμών, μας έχουν αφήσει χωρίς μπούσουλα. Πώς δείχνουμε φιλικότητα ή απλά ευγένεια; Τι είναι ασφαλές σε κάθε περίσταση και πώς το ξέρουμε; Ποια χειρονομία στοργής μπορεί να φανεί στους άλλους ως επιζήμια – ή ακόμα και επικίνδυνη – επιβολή; Πότε είναι αγενές να μην προσφέρεις το μάγουλό σου σε ένα φιλί;

Τώρα που έχω κάνει διπλό εμβολιασμό, πρέπει να αποφεύγω τη σωματική επαφή ή να την κάνω και να απευθυνθώ άμεσα στη συνέχεια στο απολυμαντικό χεριών; Ασε που πληθαίνουν κάθε μέρα όσοι σταματούν να προτείνουν την ελαφριά «μπουνίτσα» για χαιρετισμό και ξαφνικά ανοίγουν το χέρι, οδηγώντας σε μια απρόσμενη χειραψία. Η οποία παραδέχομαι με κάνει να αισθάνομαι άβολα. Αλλά και από τη μεριά μου όταν τολμώ ένα σκούντημα στον ώμο, νιώθω τον ηλεκτρισμό αυτού που το δέχεται. Σαν να μην μπορεί να επιλέξει αν είναι σωστό ή λάθος. Αν τον εκθέτει σε κίνδυνο ή θα βγει αλώβητος.

Και τα ερωτήματα είναι πολλά καθημερινά. Είναι η αμηχανία όταν συναντάμε κάποιον – και είναι πολλοί αυτοί – που έχουμε καιρό να δούμε.

Είναι και ερωτήματα που προκύπτουν από τους κανόνες που διαδέχτηκαν τις καραντίνες. Ξαφνικά πολλοί κανόνες σταμάτησαν να είναι υποχρεωτικοί με αποτέλεσμα να μπερδευόμαστε, ειδικά όσο διατηρείται η πιθανότητα να έχουμε ένα νέο κύμα του ιού το φθινόπωρο λόγω ενός συνδυασμού απερίσκεπτης συμπεριφοράς, κοινωνικής κόπωσης και αποτυχίας εμβολιασμού αρκετών ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Για παράδειγμα φοράμε μάσκα σε εξωτερικό χώρο; Στα πόσα άτομα καθίσταται κάτι τέτοιο υποχρεωτικό; Πόσες φορές νιώσαμε άβολα είτε γιατί ήμασταν οι μόνοι που φορούσαμε μάσκα σε μια εξωτερική συνάθροιση ή αντίστοιχα δεν φορούσαμε, όταν όλοι το έκαναν. Αλλοι κανόνες παραμένουν ακατανόητοι. Οι κανόνες του εστιατορίου είναι οι πιο περίεργοι. Γιατί είναι ασφαλές να είσαι οκτώ γύρω από ένα τραπέζι αλλά όχι 10; Γιατί ο σερβιτόρος φοράει μάσκα, αλλά ο πελάτης όχι; Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να τη βγάλει ο πελάτης. Οι πιο πολλοί που εισέρχονται με μάσκα στον χώρο του μαγαζιού τη βγάζουν μόλις κάτσουν. Μήπως είναι ευγενικό να περιμένουμε πρώτα να παραγγείλουμε;

Μου έλεγε μια φίλη ότι η κομμώτριά της που φοράει με συνέπεια μάσκα, αρνείται όμως να εμβολιαστεί, καθώς φοβάται τις παρενέργειες. Ποια είναι η κατάλληλη συμπεριφορά; Αρνούμαι να με εξυπηρετήσει; Σηκώνομαι φεύγω;

Το καλύτερο συμβαίνει με τα ταξίδια. Τις προάλλες βρισκόμουν σε εσωτερικό χώρο πλοίου, όπου είναι υποχρεωτική χρήση μάσκας. Ακουγα τη διπλανή παρέα να συζητάει με προβληματισμό για τη μη χρήση μάσκας στο νησί που έκανε διακοπές. Ουδείς από την παρέα φορούσε μάσκα. Ολοι οι γύρω τους φορούσαν. Οταν κάποια στιγμή τους έκανε την παρατήρηση ένα μέλος του πληρώματος, τη φόρεσαν για λίγο και μόλις απομακρύνθηκε από κοντά τους, σχεδόν αυτόματα την έβγαλαν και συνέχισαν να προβληματίζονται για τον κίνδυνο στον οποίον είχαν εκτεθεί στο νησί… Παράνοια.

Και άντε να περιορίσουμε τα ταξίδια – όπως και το κάνουμε – για να αποφύγουμε παρόμοιες καταστάσεις, αλλά το να αποφύγουμε να αγκαλιαστούμε ή να μην αγκαλιαστούμε δεν είναι εύκολο θέμα. Κυρίως γιατί μας αρέσει…