H ακύρωση ενός βραβείου

Oι Δανοί δεν ντρέπονται. Θεωρούν τους πρόσφυγες ανεπιθύμητους και, δεδομένου ότι έχουν πετύχει εξαίρεση από τους ευρωπαϊκούς κανόνες περί δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων, ψηφίζουν νόμους για να απαλλαγούν από αυτούς. Κατάσχουν πολύτιμα αντικείμενα από αιτούντες άσυλο. Χαρακτηρίζουν γκέτο τις περιοχές με μεγάλο αριθμό μεταναστών. Αύξησαν από ένα σε τρία χρόνια το διάστημα που πρέπει να περιμένουν οι νεοαφιχθέντες πρόσφυγες για να σμίξουν με τις οικογένειές τους. Στέλνουν πίσω τους Σύρους που έχουν λάβει άσυλο γιατί η χώρα τους είναι πλέον ένας μεσανατολικός Παράδεισος. Και τους μη Σύρους τους στέλνουν στην Αφρική. Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, ήταν ιδέα του υπουργού Μετανάστευσης, που ο πατέρας του έφτασε στη Δανία ως μετανάστης από την Αιθιοπία.

Εμείς δεν κάνουμε τέτοια πράγματα. Μόνο επαναπροωθήσεις κάνουμε, όπως τουλάχιστον καταγγέλλουν διάφοροι διεθνείς οργανισμοί και μεγάλα ξένα μέσα ενημέρωσης. Ο αρμόδιος υπουργός το αρνείται, αποδίδοντάς το σε τουρκική προπαγάνδα, την ίδια στιγμή όμως κομπάζει ότι επί ημερών του έχει μειωθεί κατακόρυφα η ροή προσφύγων στη χώρα. Επισήμως, πάντως, είμαστε ανθρωπιστές. Εξού και επελέγη από το υπουργείο Εξωτερικών ένας άνθρωπος που έχει σώσει δεκάδες πρόσφυγες στη Μεσόγειο, ο Ιάσων Αποστολόπουλος, για να περιληφθεί σε αυτούς που θα βραβεύονταν από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πολύ σωστά. Η διάσωση προσφύγων επιβάλλεται από το διεθνές δίκαιο. Και ο συγκεκριμένος διασώστης έχει τιμηθεί για την προσφορά του από διάφορες χώρες. Ακόμη κι από τη… Δανία.

Η επιλογή αυτή όμως δεν άρεσε σε κάποιους «κύκλους». Ξεθάφτηκαν έτσι διάφορα σχόλια που έχει διατυπώσει στα social media ο Αποστολόπουλος για τη στάση του Λιμενικού, για τις πρακτικές της Αστυνομίας, αλλά και για τους υποστηρικτές του Κουφοντίνα. Και την Παρασκευή το βράδυ ανακοινώθηκε η ανάκληση της βράβευσής του, όχι από την Προεδρία της Δημοκρατίας, όχι από το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά από έναν κυβερνητικό βουλευτή. «Εγιναν τα δέοντα», έγραψε ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος.

Υπάρχουν δύο προβλήματα εδώ. Το ένα έχει να κάνει με τον χειρισμό, και είναι προφανές: ο έλεγχος της μεταναστευτικής πολιτικής από τα ακραία στοιχεία του κυβερνώντος κόμματος είχε ως αποτέλεσμα να εκτεθεί τόσο το υπουργείο Εξωτερικών όσο, κυρίως, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Το άλλο πρόβλημα έχει να κάνει με την ουσία, και είναι λιγότερο προφανές. Οι απόψεις του Ιάσονα Αποστολόπουλου είναι ισχυρές, απόλυτες και αντίθετες προς αυτές που πρεσβεύει τόσο η κυβέρνηση όσο και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Οταν αποφασίζεις όμως να βραβεύσεις κάποιον ως «συντονιστή επιχειρήσεων διάσωσης σε ανθρωπιστικές αποστολές», θα πρέπει άραγε να περάσεις από κόσκινο και τη γενικότερη κοσμοθεωρία του; Η διάσωση ανθρώπινων ζωών έχει μικρότερη βαρύτητα αν αυτός που τη συντονίζει χαρακτηρίζει το Λιμενικό βάρβαρο και την Αστυνομία αυταρχική;

‘Η μήπως η παρασημοφόρηση του Αποστολόπουλου θα αναδείκνυε τη βαθιά μας υποκρισία στο Προσφυγικό;