NON PAPER

Ο Γιάννης, ο Δημήτρης και οι άλλοι
Από προχθές διακινείται από ιστότοπο ενταγμένο σε συγκεκριμένο κομματικό χώρο το απολυτήριο του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Για να τρίψουν και καλά στα μούτρα των φιλελέδων μπουρζουάδων ότι δεν ήταν «άριστος», σε κάποια μαθήματα είχε βαθμό δέκα στα είκοσι.

Σώνει όμως πια με τις κομματικές γραμμές και τη γραμμική σκέψη. Σώνει με την παραποίηση των εννοιών και τον sur mesure κοπτοράπτη τους. Ναι, ο Αντετοκούνμπο δεν είναι «άριστος». Δεν είναι απλώς άριστος. Ανήγαγε την αριστεία σε άλλο επίπεδο. Για να το δούμε συγκριτικά με τα τρέχοντα της ειδησεογραφίας, είναι σαν το άριστα για τις εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο να είναι το 20 και κάποιος θέλει να πάρει 40. Η διαδρομή, δηλαδή, από τα Σεπόλια έως την κορυφή του αμερικάνικου μπάσκετ έχει πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς που θα βαθμολογούνταν επίσης με άριστα. Ο Γιάννης όμως ήθελε να φτάσει στη δική του κορυφή, να ξεπεράσει ακόμη και το Sky is the limit αφού ένα είδος «sky» ήταν ούτως ή άλλως και η μεταγραφή του στο ΝΒΑ.

Ο Αντετοκούνμπο συμβολίζει την υπέρβαση του «Απονη ζωή / μας πέταξες στου δρόμου την άκρη / μας αδίκησες / ούτε μια στιγμή / δεν ήρθες να μας διώξεις το δάκρυ / μας κυνήγησες / Το κρίμα μας βαρύ / μας γέννησες φτωχούς / με την καρδιά πικρή / γεμάτη στεναγμούς». Υπέροχος στίχος του Λευτέρη Παπαδόπουλου που όταν όμως γίνεται στάση ζωής και ταμπούρωμα για τις αποτυχίες μας (και που δεν έγινε ποτέ ούτε για τον ίδιο τον ποιητή) σε καθιστά (για να μην πω σε καταντά) έναν στάσιμο γκρινιάρη. Απονη ήταν η ζωή και με τον Γιάννη. Αλλά εκείνος έγραψε την απονιά της στις νούμερο 53 σόλες αποδεικνύοντας ότι δεν έχει σημασία το από πού ξεκινάς, ίσως και το πού θέλεις να φτάσεις αλλά το πόσο είσαι διατεθειμένος να «ματώσεις» γι’ αυτό.

Απονη ζωή και άπονες εξουσίες
«Απονη» ήταν η ζωή και για τον Δημήτρη Καρακώστα. Λίγες εβδομάδες πριν δώσει Πανελλαδικές, έχασε, μέσα σε 25 μέρες και τους δύο του γονείς από κορωνοϊό. Δεν κόλλησε όμως στη μεμψιμοιρία, δεν ταμπουρώθηκε πίσω από τον κακό που τον βρήκε. Το παλικάρι σάρωσε στις εισαγωγικές συγκεντρώνοντας σχεδόν 18.700 μόρια.

Στον αντίποδα το άλλο παλικάρι, ο υποψήφιος της Αρχιτεκτονικής. Που η αποτυχία του να μπει στο ΕΜΠ επικοινωνήθηκε ως να έχει συνωμοτήσει εναντίον του το σύμπαν, η κυβέρνηση και η Κεραμέως. Οχι δεν φταίει το παιδί. Ποτέ δεν φταίνε τα παιδιά των 18 ετών, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν ότι κάποιος τους πήρε από το στόμα την μπουκιά που άξιζαν και με το παραπάνω. Σάμπως δεν έχουμε περάσει από αυτήν την ηλικία που πιστεύουμε ότι όχι μόνο ο κόσμος ολόκληρος χωράει στη μια παλάμη μας αλλά περισσεύει και ακάλυπτος.

Δεν φταίει, ίσως, ούτε το περιβάλλον του. Το φταίξιμο είναι της αντιπολίτευσης που εργαλειοποιεί τη φιλοδοξία ενός ανθρώπου – ο οποίος, σημειωτέον, πέρασε σε τρεις αρχιτεκτονικές σχολές αλλά όχι στο ΕΜΠ – κάνοντάς τον τελικά να μοιάζει σαν ένα κακομαθημένο που θέλει να απορριφθεί κάποιος που έγραψε καλύτερα και να πάρει τη θέση του ο ίδιος. Εδώ όμως ο, υποτίθεται, λιγότερο εμπαθής Νίκος Φίλης αναφέρθηκε, στην αντιπαράθεση με την υπουργό Παιδείας, στα ανήλικα παιδιά της καταβαραθρώνοντας κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού. Με τον υποψήφιο θα δίσταζαν;

Το στίγμα
Ακόμη και ο χειρότερος εγκληματίας δικαιούται υπεράσπισης και αυτό είναι βασική αρχή του νομικού πολιτισμού. Ισχύει και για τον δολοφόνο της Γαρυφαλλιάς που, η ιατροδικαστική εξέταση λέει ότι, βασάνισε άγρια το κορίτσι πριν το σκοτώσει. Ωστόσο, ουδείς νομιμοποιείται να συνδέει, απροκάλυπτα και χωρίς πάρα πολλούς αστερίσκους, τον φόνο με την ψυχική διαταραχή. Ενας άνθρωπος που χρήζει ψυχικής παρακολούθησης δεν είναι υποψήφιος δολοφόνος. Και όσο διακινείται αυτή η άποψη, θα παραμένει το στίγμα της ψυχικής ασθένειας με τις γνωστές, ολέθριες κοινωνικές συνέπειες.