Μόνο ένας τρόπος…

Ο Ολυμπιακός είχε την εμπειρία και τον τρόπο να ξεμπλέξει από τα δίχτυα μιας… ζόρικης νύχτας στην πρεμιέρα του. Εκεί που απειλήθηκε από κάθε τι πιθανό και απίθανο, σε ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ο Αρης πάλι, παρότι για πολλοστή φορά έδειξε αγωνιστικές αρετές και διεκδίκησε αυτό το «κάτι» που θα του έδινε φόρα πρόκρισης, έμπλεξε για τα καλά στην Αστάνα.

Και ενώ την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε ξεκινήσει ακόμη το ματς της ΑΕΚ στο Σεράγεβο, το καλοκαιρινό «ξυπνητήρι» πρόλαβε ήδη να χτυπήσει. Και να υπενθυμίσει πως η διαδικασία των προκριματικών είναι κάτι σαν «ανεξάρτητο κράτος» πάνω στα χώματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Ενα άλλο, διαφορετικό παιχνίδι. Ενα μεγάλο «τουρνουά» αντοχής που εν πολλοίς αποτελεί τον πρώτο στόχο της σεζόν, σε μια χρονική συγκυρία που τίποτα δεν είναι κανονικό.

Δεν υπάρχει για παράδειγμα κοινή αφετηρία για τις ομάδες: στο Καζακστάν ας πούμε αυτή την εποχή βρίσκονται σε «διακοπή» έπειτα από 19 αγωνιστικές στο πρωτάθλημά τους – τις προηγούμενες ημέρες είχε και Κύπελλο – όταν στην Ελλάδα δεν έχει γίνει ακόμη ούτε η κλήρωση της Super League. Θα ήταν ίδιο το χθεσινό αποτέλεσμα αν είχε και ο Αρης 20 επίσημα ματς στα πόδια του;

Είναι βέβαιο ότι όλοι θα είναι καλύτεροι σε μερικές εβδομάδες. Το θέμα είναι πώς φτάνεις σε αυτές. Το επιτυχημένο παράδειγμα του Ολυμπιακού της τελευταίας τετραετίας απαντά μονολεκτικά: Με σοβαρότητα και ρεαλισμό.

Το προχθεσινό ματς με τη Νέφτσι ήταν το 7ο εντός έδρας σε προκριματικούς με προπονητή τον Πέδρο Μαρτίνς. Οι Ερυθρόλευκοι έχουν δεχθεί μόλις 1 γκολ. Από την Μπέρνλι τον Αύγουστο του 2018.  Για να καταφέρεις κάτι τέτοιο χρειάζεσαι πολλά. Ανάμεσά τους και τύχη. Χρειάζεσαι όμως πρωτίστως «καθαρό μυαλό» για να αντιληφθείς πού βρίσκεσαι. Και τι καλείσαι – με υπομονή – να καταφέρεις.

Ο Πέδρο Μαρτίνς στο ξεκίνημα του δευτέρου μέρους με τη Νέφτσι πέρασε στο γήπεδο τον Σισέ σαν τρίτο κεντρικό αμυντικό πλάι στον Σεμέδο και τον Μάρκοβιτς. Η ομάδα του βρίσκονταν ήδη με παίκτη λιγότερο από την αποβολή του Καμαρά. Βρίσκονταν όμως ήδη και στο 1-0 από το υπέροχο γκολ του Αφρικανού.

Ο πιο ασφαλής τρόπος για να νικήσει αυτό το ματς ο Ολυμπιακός ήταν να το «σβήσει». Και το έκανε. Επί της ουσίας οι Αζέροι στο δεύτερο ημίχρονο δεν είχαν ούτε μια καλή στιγμή στο επιθετικό τους τρίτο. Και όταν στο

63′ αποκαταστάθηκε και η αριθμητική ισορροπία, το σενάριο άλλαξε για τα καλά.

Ο Αρης και τα δύο γκολ του, τα δέχθηκε κόντρα στη ροή του αγώνα. Σε σημεία που είχε τον έλεγχο. Είναι πολύ εύκολο να πει κάποιος ότι «πληρώνει» γενικώς το πρόβλημα που έχει στο δικό του επιθετικό τρίτο. Εκεί που δημιουργεί αλλά δεν σκοράρει. Χθες όμως δεν πλήρωσε αυτό. Πλήρωσε την αμυντική του αντίδραση, απέναντι σε έναν αντίπαλο πιο έτοιμο άρα και ικανό να «χτυπήσει» κάθε αδυναμία.

Μακάρι οι Θεσσαλονικείς να καταφέρουν στη ρεβάνς, με τη βοήθεια του κοινού τους, να αλλάξουν τα δεδομένα. Πλέον όμως το πράγμα είναι ζόρικο…