Ζευγάρια στο κατάστρωμα

Σιγουρότερος τρόπος να καταστραφούν οι διακοπές μου από το να παρατηρώ νεαρά ζευγάρια στο κατάστρωμα δεν υπάρχει. Εχω μέσα μου χιλιόμετρα τέτοιου οπτικού υλικού, αλλά ποιος ενδιαφέρεται για βωβή ταινία; Ναι, ναι, αυτά τα παιδιά, τα φρεσκοζευγαρωμένα, δεν μιλάνε καθόλου μεταξύ τους. Στηλώνουν αλλού το βλέμμα και σαπίζουν με τις ώρες ο ένας δίπλα στον άλλον βουλιάζοντας ο καθένας στο κινητό του ή στα κορδόνια των αθλητικών του, συναινώντας σε μια συνύπαρξη που μάλλον ό,τι είχε να πει το είπε στο πρώτο ποτάκι και μετά ο καθένας στο κλουβί του. Σπανίως σηκώνονται όρθιοι να ξεμουδιάσουν και να βγάλουν καμιά σέλφι για το αρχείο των ψευδαισθήσεων και μετά ξανακάθονται πάνω στα ερείπια των προσδοκιών τους, ελπίζοντας πάντα σε μια ακτή, σε ένα σκηνικό που θα τους κάνει άλλους και θα δώσει ζωή στα συμπράγκαλα που κουβαλάνε, που κι αυτά άνθρωποι είναι από μια άποψη, και θα όφειλαν να προστρέξουν, αλίμονο όμως δεν προστρέχουν σχεδόν ποτέ.

Οχι ότι εμείς στον καιρό μας τα καταφέραμε καλύτερα με το πολύ μπλα μπλα. Ολο και κάποια βαλβίδα άνοιγε ωστόσο να ξεμπουκώσει λίγο η πίεση για να μη βρεθούμε στα καλά καθούμενα πλάτη σε καμιά ξέρα. Τι λέγαμε; Θα σας γελάσω. Βασικά μιλάγαμε για ταινίες, για βιβλία, για μουσικές, για πολιτική, θάβαμε κοινούς φίλους και γνωστούς προσφέροντας ο ένας στον άλλον τον ναρκισσισμό και την επιθετικότητά του σαν ανθοδέσμη κι όχι σαν σπρωξιά στον γκρεμό. Κι αν αποφύγαμε τις στυγερές δολοφονίες, αυτό δεν σημαίνει ότι αποφύγαμε τους στυγερούς γάμους, γιατί και τα λόγια είναι σκοινιά που ή τ’ αρπάζεις για να βγεις στην επιφάνεια ή που προλαβαίνουν να σε δέσουν πισθάγκωνα και μετά καλά ξεμπερδέματα.

Καμιά φορά σκέφτομαι να πάω κοντά και να τους πιάσω κουβέντα, μπας και μεταμορφώσω την κολοκύθα τους σε άμαξα και τα ποντίκια τους σε άσπρα άλογα μέσα στο ντάλα μεσημέρι. Διστάζω ωστόσο γιατί τα εργαλεία μου έχουν πια παλιώσει και η διάθεσή μου είναι πολύ ελαφριά για τόσο βαριές περιπτώσεις. Και τι να τους πω; Οτι δεν χάθηκε δα ο κόσμος από ένα χαμένο πενθήμερο, ότι η αμηχανία της στιγμής δεν ισοδυναμεί με την αιωνιότητα κι ότι νησί πρακτικά δεν υπάρχει παρά μονάχα μια καλοστημένη παγίδα από ακρογιαλιές, δειλινά που σαν τη σειρήνα σε καλεί σε ανόητες εξιδανικεύσεις; Και πώς να πεις στην Ελένη Τοπαλούδη να μην πάει βόλτα, στην Καρολάιν ούτε να το διανοηθεί να κάνει μυστικό γάμο σε πορτογαλέζικη ακτή, στη Γαρυφαλλιά να μη στέκεται ποτέ στο φρύδι του βράχου με τις σαγιονάρες όταν έρχεται καταπάνω της μια ερπυστριοφόρα γκουμούτσα, σαράντα πέντε νούμερο αθλητικό παπούτσι; Θα της την έσπαγες τζάμπα, θα έλεγε κανείς. Εγώ όμως λέω ότι γι’ αυτή τη «διακριτικότητα» πρέπει να πληρώσουμε όλοι.