Ελβις

Πιτσιρικάς πρόλαβα αφίσες του Βοσκόπουλου σε συνεργεία αυτοκινήτων και στα σφαιριστήρια. Τον έβλεπα να κρέμεται στο περίπτερο, εξώφυλλο στο «Ρομάντσο» και στο «Φαντάζιο», αλλά δεν νομίζω να τον είδα και στον «Ταχυδρόμο» που αγόραζε η μάνα μου. Θυμάμαι να κάνει κόντρες στα τζουκ μποξ με τον Στράτο και τον Στέλιο για το ποιος έχει περισσότερα καρτελάκια με τίτλους τραγουδιών. Και φορτωμένος πάνω σε καρότσια με πειρατικές κασέτες να δίνει μεροκάματο στους Ρομά έξω από το γήπεδο στην Τούμπα. Να βγαίνει βραχνός μέσα από τρανζιστοράκι. Και να πετιέται φάλτσος, κακοποιημένος, από το στόμα του νεαρού άνδρα που έσκυβε για να υπολογίσει τη στεκιά, κάνοντας το πακέτο με τα Marlboro να προεξέχει από την πίσω τσέπη του τζιν. Αυτό, νομίζω, ήταν ένα από τα συστατικά της απήχησής του. Πολλοί άνδρες νόμιζαν ότι μπορούσαν να τραγουδήσουν σαν τον Βοσκόπουλο ή έστω να μιμηθούν την ένρινη χροιά της φωνής. Κανένας δεν τραγουδούσε προσπαθώντας να μιμηθεί Καζαντζίδη ή Διονυσίου. Με τον Βοσκόπουλο, όμως, το δοκίμαζε. Κατά μία εκδοχή και ο Πανταζής κάπως έτσι θα μπορούσε να ιδωθεί. Ως μια επίδοξη κόπια του Βοσκόπουλου, ραμμένη στο μέτρο και στην αισθητική της εποχής.

Θυμάμαι, που λέτε, τον Βοσκόπουλο ως κάτι μεγάλο, άπιαστο, σχεδόν ιερό. Δεν παρακολούθησα τον έρωτα με τη Λάσκαρη, ούτε έχω αναμνήσεις από τον γάμο με τη Μαρινέλλα. Εχω ακούσει, όμως, στα μικράτα μου κουβέντες και κουβέντες επί του θέματος, κάτι πληκτικά βράδια που η μαμά έπαιζε κουμ καν με τις φίλες της. Και αν τα κορίτσια της εποχής έβαζαν στην καρδιά τους τα περιοδικά με τις φωτογραφίες του, ο Βοσκόπουλος ήταν κάτι παραπάνω από λαϊκό sex symbol. Ηταν ο σταρ μιας εποχής που σήμερα τη βρίσκεις μόνο σε τουρκικές σειρές. Σήμερα κανένας δεν θα μπορούσε να κάνει καριέρα με αυτό το όνομα. Τότε, όμως, ήταν σαν να του το έδωσε ο ληξίαρχος για να τον κάνει φίρμα. Ο Τόλης ήταν ο έλληνας Ελβις εκείνης της εποχής. Για να το πω αλλιώς, αν ο Ελβις ήταν Ελληνας, θα ήταν ο Τόλης Βοσκόπουλος.

Μία ωραία κοπέλα
Υπάρχει μία ωραία κοπέλα που πολιτεύεται με τη ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, αλλά την έχει μάθει όλη η χώρα μέσα από τις αναρτήσεις της στα social media. Οι περισσότερες από αυτές είναι τόσο προκλητικές που λες ότι δεν πρόκειται για ηλιθιότητα, αλλά για ευφυές σχέδιο αναγνωρισιμότητας. Προχθές, ας πούμε, ήταν το κεντρικό θέμα συζήτησης στο Τwitter με τα περισσότερα tweets να αναφέρουν ότι δεν πρέπει να της δίνουμε σημασία – το βρήκα σουρεαλιστικά υπέροχο. Της απέδιδαν δε κατηγορίες περί σεξισμού και συχνά το έκαναν με χυδαίο, σεξιστικό, τρόπο. Και εντάξει, η κοπέλα μπορεί να κάνει την πλάκα της και να χτίζει κοινό. Στη ΝΔ δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι μπορεί και να τους κάνει ζημιά;

Η λύση που θα δώσει η ζωή
Οσο και αν θεωρούμε προκλητική την παρουσία του Ερντογάν στην Κύπρο, δεν παύει να είναι και μια ωμή εκδοχή της αλήθειας μπροστά στο πλήρες αδιέξοδο του Κυπριακού. Η δική μας πλευρά δεν δέχεται λύση δύο κρατών, οι Τούρκοι δεν δέχονται να συζητήσουν κάτι διαφορετικό. Και κάπως έτσι σήμερα το Σχέδιο Ανάν μπορεί και να μοιάζει με ευκαιρία που χάθηκε. Και ας είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας και στα πράγματα. Η λύση του Κυπριακού θα αργήσει. Και όταν έρθει, θα έχει περάσει καιρός ικανός ώστε οι γενιές που θυμούνται την Κύπρο ενωμένη να μην είναι παρούσες. Με δυο λόγια, η λύση θα είναι σκληρή, αλλά θα την έχει δώσει η ίδια η ζωή.