Οι ευθύνες έχουν όνομα

Την Παρασκευή πήγα αεροπορικώς στη Σαντορίνη που είχε βαφτεί με πορτοκαλί χρώμα και δεν ήταν από το ηλιοβασίλεμα της Οίας. Κατά την επιβίβαση στο αεροπλάνο, στην είσοδο της φυσούνας, δύο κυρίες ήλεγχαν κάρτες επιβίβασης και ταυτότητες. Και πίσω από αυτές ήταν άλλη μία που είχε επιφορτιστεί με τον έλεγχο των πιστοποιητικών Covid. Εβαλα το κινητό με το boarding pass πάνω στο σκάνερ, άναψε πράσινο φως, έδειξα την ταυτότητά μου και προχώρησα για τον έλεγχο πιστοποιητικών. Εδειξα, από την οθόνη του τηλεφώνου, το πιστοποιητικό εμβολιασμού. Πήρα ένα χαμόγελο προς απάντηση και μπήκα στη φυσούνα. Το πιστοποιητικό θα μπορούσε να ανήκει σε οποιονδήποτε, η κυρία ούτε που το κοίταξε. Παρατήρησα ότι το ίδιο συνέβαινε και με τους άλλους επιβάτες. Εδειχναν, απλώς, ένα χαρτί ή την οθόνη του κινητού. Ευθύνονται οι κυρίες που διενεργούν τους ελέγχους; Οχι βέβαια. Αν εξέταζαν τα χαρτιά ένα προς ένα, θα έπρεπε να κάνουν ταυτοποίηση στοιχείων, να δουν τις ημερομηνίες των τεστ και πάει λέγοντας. Η πτήση θα έφευγε με δύο ώρες καθυστέρηση. Η φιλοσοφία του μέτρου είναι σωστή. Η εφαρμογή του, όμως, είναι από πολύ δύσκολη ως αδύνατη. Η δε αποτελεσματικότητα επαφίεται στην ατομική ευθύνη των επιβατών. Αν φορτώσεις στο κινητό το πιστοποιητικό κάποιου άλλου, το πιθανότερο είναι ότι θα ταξιδέψεις, τουλάχιστον αεροπορικώς, χωρίς πρόβλημα.

Στη Μύκονο σταμάτησαν τη μουσική και απαγόρευσαν την κυκλοφορία από την πρώτη πρωινή. Μιλάμε για την απόλυτη τουριστική εμπειρία. Μύκονος, στην κορύφωση της σεζόν, χωρίς μουσική και χορό, με ύπνο από νωρίς. Σκέφτομαι τον τουρίστα που ήρθε εμβολιασμένος, έδωσε ένα σκασμό λεφτά και έπεσε στον κουβά του lockdown, για να βρεθεί ακριβώς στην ίδια μοίρα με έναν αρνητή του εμβολίου. Και διαβάζω τη δήλωση Τσίπρα περί προχειρότητας στο άνοιγμα του τουρισμού. Αστειότητες. Το παιχνίδι είναι πλέον αυστηρά ατομικό, κρίνεται από το μέγεθος της ατομικής ευθύνης και τις συνέπειες προσωπικών επιλογών. Για αυτό αν το φθινόπωρο μαζευτούν σύννεφα, οι ευθύνες, ναι, θα έχουν ονοματεπώνυμα. Κάτι εκατομμύρια…

Εσείς, οι εθελοντές του εμβολίου

Είστε ένας από τους εθελοντές που με γενναιότητα έθεσαν τον εαυτό τους στη διάθεση της επιστήμης προκειμένου να γίνουν γρήγορα και αξιόπιστα οι κλινικές μελέτες για το εμβόλιο. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ γιατί το κάνατε. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα το έκανα ποτέ. Προφανώς έχετε το ένζυμο του αλτρουισμού σε μεγαλύτερη συγκέντρωση απ’ ό,τι εμείς οι υπόλοιποι. Και κάθεστε τώρα και διαβάζετε στα social τι γράφουν οι αρνητές του εμβολίου. Σας δίνουν μεταφρασμένες τις τοποθετήσεις ενός πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας από την Ελλάδα. Θα ήθελα τόσο να μιλήσω με έναν από σας για να μου πει πώς τα αντιμετωπίζετε. Αν όλα αυτά σας προσβάλλουν, σας θυμώνουν ή, κάποιες στιγμές, σας κάνουν να αισθάνεστε αφελείς και ελαφρώς ηλίθιοι.

Η Ελλάδα στα πανηγύρια

Πόσα τραγούδια να ήξερε, αλήθεια, η Φιλιώ Πυργάκη; Να τα πει, έτσι, χωρίς να βλέπει λόγια, πατώντας πάνω στις νότες του κλαρίνου. Κανένας δεν ξέρει, ίσως να μην το ήξερε ούτε η ίδια. Και πώς να μετρήσεις τα πανηγύρια και τις νύχτες που βρέθηκε πάνω στη σκηνή, σαν ιέρεια, αναδυόμενη μέσα από την τσίκνα των ψησταριών, στέλνοντας τη φωνή της πάνω από χορούς κυκλωτικούς, που λέει και ο Σαββόπουλος. Μισό αιώνα και βάλε πέρασε στα πανηγύρια. Και είχε ένα σπάνιο προνόμιο: έβλεπε μια Ελλάδα που δεν αλλάζει ποτέ.

Μια Ελλάδα που μένει πάντα στην επαρχία, τρώει σουβλάκια και το γλεντάει όταν μπαίνουν τα γίδια στο μαντρί.