Η αμνησία του ΣΥΡΙΖΑ

Βρίσκονται πάντα με σηκωμένο το δάχτυλο, έτοιμοι να ανασύρουν μια ηθική τιράντα για να επικρίνουν όσους θεωρούν αντιπάλους τους. Αλλά ήδη έχουν παρελθόν το οποίο θα ήθελαν να ξεχάσουν, κι αυτοί κι εμείς. Γι’ αυτό το παρελθόν δεν τους παίρνεις λέξη. Μούγγα στη στρούγκα.

Αλλά ο Ιούλιος του 2015 δεν είναι μακριά. Δεν είναι μακριά ο ακραίος διχασμός του δημοψηφίσματος που έγινε για να ειπωθεί το περήφανο Οχι. Διαβάζω σήμερα εκτιμήσεις διαφόρων ότι το δημοψήφισμα δεν έγινε για το Οχι αλλά για το Ναι. Παράξενος τρόπος να κάνεις πολιτική – και ιδιότυπος, σαν την ιδιοτυπία της προτροπής του Τσίπρα που ζητάει από το κόμμα να στρίψει αριστερά για να συναντήσει το Κέντρο!

Το Οχι έγινε για το Οχι. Από τη μια μεριά η τότε κυβέρνηση έβαλε τον αγνό αντιμνημονιακό λαό κι από την άλλη τους προσκυνημένους στη Μέρκελ και στον Σόιμπλε. Στην κορυφή του ατσούμπαλου και ολίγον ακατανόητου ψηφοδελτίου έβαλε το Οχι, στη συγκέντρωση του Συντάγματος το Οχι προπαγάνδιζε, τα λόγια του πίστεψαν οι πολίτες και του χάρισαν το Οχι που γύρεψε, γι’ αυτό το Οχι χόρευαν ως το ξημέρωμα στο Σύνταγμα για να γιορταστεί ο θρίαμβος. Οχι κατάλαβαν οι ξένοι ότι ψήφισαν οι Ελληνες. Και μολονότι το ερώτημα ήταν στα ξένα, η μεν Μέρκελ είχε αποσαφηνίσει ότι κατανοούσε το Οχι ως απόρριψη της Ευρώπης, ο δε Σόιμπλε δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι μπορεί το πολιτικό προσωπικό που στήριξε το Οχι να σπεύσει την επόμενη μέρα να εργαστεί για το Ναι. Και δεν το πίστευε επειδή δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι η πολιτική στην Ελλάδα είναι παχιά λόγια και διακηρύξεις ηρωισμού που δεν εμπεριέχουν το ρίσκο της επιλογής. Δεν μπορούσε, δηλαδή, να κατανοήσει το ηθικό βάρος μιας πολιτικής επιλογής.

Η ουσία είναι ότι σωθήκαμε χάρη στην ηθική ελαφρότητα (για να το πω κομψά) του Τσίπρα, του Καμμένου και του εξουσιαστικού συστήματός τους (εξαιρούνται ο ρομαντικός αυτοχειριαστικός λόγος του Βαρουφάκη και οι κομμουνιστικές ενατενίσεις της ομάδας Λαφαζάνη). Στην απότομη πρόσκρουσή τους στην πραγματικότητα και στην ευκαιρία που τους δόθηκε από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα, αντί να τους πάρουν στο κυνήγι, να συνεχίσουν να υπάρχουν κοροϊδεύοντας τους πολίτες. Διότι αυτό συνέβη. Το σύστημα Τσίπρα – Καμμένου, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όχι μόνο μετά την κωλοτούμπα ξανακέρδισαν τις εκλογές, αλλά τις ξανακέρδισαν ως αντιμνημονιακή δύναμη, παρότι είχαν υπογράψει το τρίτο και αγριότερο Μνημόνιο, τις επιπτώσεις του οποίου η χώρα συνεχίζει να πληρώνει και θα συνεχίζει για πολλά πολλά ακόμα χρόνια.

Για όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ σιωπά αιδημόνως. «Λησμόνει Πειναλέων», που έλεγε κι ο Μποστ. Προσωπικώς, όμως, θα ήθελα να μη συμβάλλει στη σιωπή για τα χρόνια εκείνα η κυβέρνηση. Μπορεί ο Τσίπρας να είναι ιδανικός αντίπαλος, μπορεί η αντιπολίτευσή του να είναι αστεία και ακίνδυνη για τους κυβερνώντες, αλλά οι πολίτες χρειάζεται να μάθουν. Η διερεύνηση εκείνης της περιόδου και η δημοσιότητά της είναι ο μόνος τρόπος αποδυνάμωσης του λαϊκισμού και της δύναμης των συνωμοσιολόγων, των τυχοδιωκτών και των λαοπλάνων.