Μια Ελληνίδα στο Bollywood

Στην Ινδία βρέθηκε σχεδόν τυχαία, πριν από 11 χρόνια. Φοιτήτρια ακόμα στο London International School of Performing Arts, με ένα σακίδιο στην πλάτη και δύο συμφοιτητές της παρέα, ταξίδεψε στη χώρα με αφορμή έναν γάμο στον οποίο τελικώς δεν παρευρέθηκε ποτέ. Αυτό το παρορμητικό ταξίδι, ωστόσο, έμελλε να αλλάξει τη ζωή της Καλλιρρόης Τζιαφέτα αφού γέννησε έναν έρωτα με τον ινδό ηθοποιό Γκουλσάν Ντεβάια και έγινε η αφορμή η ίδια να μετακομίσει στην Ινδία και να αναζητήσει την τύχη της εκεί ως ηθοποιός. Σήμερα, αν και ο γάμος της ολοκλήρωσε τον κύκλο του, η καριέρα της στο Μπόλιγουντ βρίσκεται σε άνθηση, μια και η ίδια έχει πολλές σημαντικές ινδικές παραγωγές πίσω της και αρκετές καλλιτεχνικές προκλήσεις μπροστά της.

«Η Ινδία, όπως όλοι φαντάζονται, είναι πολύ περίπλοκη χώρα διότι αποτελείται από πολλά μικρά κρατίδια. Δεν είναι ένας ενιαίος τόπος πολιτισμού και γλώσσας όπως η Ελλάδα και το Μπόλιγουντ συγκεκριμένα είναι ένας χώρος φαντασίας. Δεν είναι όπως το Χόλιγουντ που υπάρχει στον χάρτη. Αυτό που λένε όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην περιφέρεια του Μπόλιγουντ, είναι ότι δεν υπάρχει, είναι στο μυαλό μας. Διότι είναι ουσιαστικά ένα take στο Χόλιγουντ κι εμείς προτιμούμε να το λέμε Hindi Film Industry. Δηλαδή το κομμάτι του ινδικού κινηματογράφου στη γλώσσα των Χίντι. Εδρα του είναι η Βομβάη όπου και μένω, κι από εκεί βγαίνουν περίπου 600 ταινίες τον χρόνο τώρα που έχουν ανοίξει και οι πλατφόρμες. Γιατί στην Ινδία λειτουργεί πάρα πολύ η ηλεκτρονική πλατφόρμα. Υπάρχουν τα Netflix, Amazon Prime και Hot Star που αγόρασε η Disney και μετά αρκετές μικρότερες και φτηνότερες για να μπορέσει να έχει πρόσβαση το ευρύτερο κοινό», αναφέρει η ηθοποιός μιλώντας στα «Πρόσωπα».

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ. Ξεκινώντας την καριέρα της στην Ινδία και μαθαίνοντας ακόμα τα χίντου, εκείνη δοκιμάστηκε σε μικρότερους ρόλους, κυρίως σε ανεξάρτητες παραγωγές μεγάλου όμως βεληνεκούς όπως το φιλμ «Ομερτά» του Χάνσαλ Μέπτα και το «Dil Dhadakne Do» σκηνοθετημένο από τη Ζόγια Αχτάρ, που είναι από τις πολύ λίγες αλλά μεγάλες σκηνοθέτριες του Μπόλιγουντ. «Οταν πρωτοπήγα στην Ινδία, το Μπόλιγουντ ήταν αυτό που κυριαρχούσε παντού. Οι μεγαλύτεροι σταρ, τα πιο πολλά λεφτά, τα μεγαλύτερα διαφημιστικά. Δεν υπήρχε πολύς ανεξάρτητος κινηματογράφος, τότε κάπως έβγαινε δειλά δειλά με πρωτοπόρο τον σκηνοθέτη Ανουράγκ Κασιάπ. Αρχισε να φτιάχνει ταινίες που απευθύνονταν και στο κοινό του εξωτερικού, χωρίς όμως να τις φτιάχνει γι’ αυτό. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί ο ανεξάρτητος κινηματογράφος και λόγω των πλατφορμών έχουν ανοίξει και τα σενάρια και γράφουν διαφορετικές ιστορίες επιτέλους. Διότι οι ιστορίες πριν ήταν το κλασικό love story που η κοπέλα δεν κάθεται στο αγόρι, το αγόρι τρέχει από πίσω της, ενώ αυτή του λέει όχι αυτός νομίζει ναι κι αυτό είναι ΟΚ. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα και υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία στις ιστορίες. Και βγαίνουν και σε πλατφόρμες που ούτε τις είχαμε ακούσει πριν αλλά παίρνουν ρίσκα για να πουν καλύτερες ιστορίες και κάποιες δουλειές τις βλέπεις και τις χαίρεσαι. Και ειδικά δουλειές που έχουν ηθοποιούς πιο άγνωστους που έχουν φάει χρόνια στο κουρμπέτι, που δεν τους ήξερε κανένας και τους βλέπεις ξαφνικά στην οθόνη και λες “μα πού ήσουν τόσα χρόνια”», υπογραμμίζει η πρωταγωνίστρια και συνεχίζει. «Στο Μπόλιγουντ υπάρχει φοβερή οικογενειοκρατία και νεποτισμός και είναι πολύ δύσκολο για κάποιους εκτός αυτών των οικογενειών να σπάσουν το καλούπι και να μπουν μέσα. Οι ηθοποιοί που ξεκινούν από το μηδέν παίζουν κορόνα-γράμματα. Μπορεί να είναι πολύ ταλαντούχοι, έξυπνοι άνθρωποι αλλά να μην έχουν τύχη, να μη βρεθούν την κατάλληλη στιγμή εκεί που πρέπει και να περάσουν πολλά χρόνια για να καταξιωθούν».

Ξεπερνώντας το εμπόδιο της περιορισμένης δημιουργικότητας στα σενάρια, η ίδια στην καριέρα της βρέθηκε σύντομα αντιμέτωπη με πολύ πιο σοβαρές καταστάσεις που απείλησαν και τη σωματική της ακεραιότητα. «Ως γυναίκα, πρέπει να φοράς πανοπλία ψυχολογική όλη την ώρα για να μπορέσεις να επιβιώσεις. Εγώ ήμουν κάπως οχυρωμένη κάποτε που έπρεπε να δραπετεύσω και δραπέτευσα. Θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να μου έχει συμβεί κάτι, δεν μου συνέβη, αλλά όταν κατάλαβα ότι αυτό μπορεί να πάρει άσχημη τροπή, έκανα τη χαζή και έφυγα», παραδέχεται η Καλλιρρόη Τζιαφέτα.

Επειτα από τρία χρόνια προσαρμογής στη νέα της καλλιτεχνική πραγματικότητα, στη συνέχεια, η ηθοποιός πήρε το μονοπάτι της τηλεόρασης με σημαντικότερο σταθμό το γαλλικό σίριαλ υψηλών προδιαγραφών «Rani». «Εκανα επίσης δύο σίριαλ με σκοπό να κάνω εξάσκηση στα χίντι μου και να έχω σταθερότερο εισόδημα. Γιατί οι τηλεοπτικές παραγωγές στη γλώσσα των χίντι είναι μια τεράστια βιομηχανία για τους ηθοποιούς. Δεν είναι πολύ καλής ποιότητας κατά τη δική μου άποψη αλλά προσφέρει δουλειά σε πάρα πολλούς καλλιτέχνες. Θα μπορούσε να είναι καλύτερης ποιότητας αλλά οι παραγωγοί και τα κανάλια που διαχειρίζονται τα χρήματα δεν αφήνουν τους συγγραφείς να γράψουν καλύτερα πράγματα. Κι επίσης έχουν μείνει κάποιες συνήθειες στον τρόπο που γυρίζονται οι σειρές, που αισθητικά έφεραν πίσω την τηλεόραση», επισημαίνει η δημιουργός. «Προσωπικά, έμαθα πολλά πράγματα μπροστά στην κάμερα. Για επτά μήνες, σχεδόν καθημερινά πήγαινα για γύρισμα. Το οποίο για έναν ηθοποιό που έχει σπουδάσει θέατρο και όχι κάμερα έχει αρκετή προσαρμογή. Στην τηλεόραση έπρεπε να μάθω την υποκριτική από μια άλλη πλευρά. Δεν αρκούσε απλώς να πω το λόγια μου, έπρεπε να εκφραστώ. Οι περισσότεροι ινδοί παραγωγοί, αν ο οποιοσδήποτε ξένος πει τα λόγια του σωστά, χαίρονται πάρα πολύ. Γιατί οι περισσότεροι ξένοι ηθοποιοί δεν μιλούν τη γλώσσα. Αν όμως τη μιλάς και μπορείς να εκφραστείς, τότε έχεις πλεονέκτημα. Κι αυτό το πλεονέκτημα εγώ για να το χτίσω πέρασαν πάρα πολλά χρόνια», τονίζει η ηθοποιός.

ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΞΕΝΗΣ. Εχοντας πλέον καταφέρει να δαμάσει την ινδική γλώσσα, πέρασε από τα πλατό μεγάλων παραγωγών, ωστόσο ένιωθε πως οι ρόλοι που έπαιρνε δεν την ευχαριστούσαν ή τη βελτίωναν ως ηθοποιό. «Δεν υπήρχαν ρόλοι για μένα. Υπήρχαν ρόλοι του τύπου μπαίνει μέσα μια ξένη με μπικίνι, φιλιέται με τον κεντρικό ήρωα, φεύγει. Αυτό είναι όταν πρόκειται για ξένες γυναίκες. Γιατί το πρότυπο της ξένης γυναίκας είναι αυτό: ή θα είναι από την εποχή της βασίλισσας Βικτωρίας μία Αγγλίδα πολύ καθωσπρέπει ή θα είναι τωρινής εποχής που θα είναι όλες αυτές που βλέπουν στην τηλεόραση και στα νησιά με μαγιό και παθαίνουν πλάκα. Γιατί δεν έπαιζε η ιδέα τού να φοράει μια Ινδή τόσο άνετα μπικίνι εκτός από την παραλία που πάνε οι άνθρωποι να κάνουν μπάνιο και πάρτι. Ηταν λίγο extreme. Οπότε οι ρόλοι για τις ξένες γυναίκες ήταν πολύ περιορισμένοι», δηλώνει η Καλλιρρόη Τζιαφέτα.

Οταν όλες αυτές οι αντιρρήσεις που είχε για τη δουλειά της συσσωρεύτηκαν, αποφάσισε να στραφεί στις ρίζες της, το θέατρο. Την τέχνη δηλαδή που σπούδασε στη δραματική σχολή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας και στο Τμήμα Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. «Ξεκίνησα να κάνω εργαστήρια τα οποία πήγαν πολύ καλά και τα τελευταία τέσσερα χρόνια διδάσκω σερί. Τώρα είμαι και στη δραματική σχολή Βομβάης από τον Γενάρη του 2020 όπου ανέλαβα ό,τι κάνουν οι μαθητές για το περφόρμανς. Το 2020 μας έπιασε ο κορωνοϊός και πήραμε τα μαθήματα και τα προσαρμόσαμε στο zoom για να μπορέσουν τα παιδιά να αποφοιτήσουν. Εκείνη την εποχή κάλεσα πολλούς από τους συμμαθητές μου, τους καθηγητές μου. Ετσι, κατάφεραν τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα είχαν έρθει ποτέ. Και δημιούργησαν κάποια καταπληκτικά πράγματα. Μετά ξεκινήσαμε κάποιους διαλόγους με ανθρώπους του χώρου απ’ όλο τον κόσμο και είμαστε η μόνη σχολή απ’ αυτές που μιλούσαμε που αποφάσισε να φτιάξει online πρόγραμμα», δηλώνει η ηθοποιός.

Στο Netflix και στο θέατρο

Μέσα από όλη αυτήν την καλλιτεχνική ενδοσκόπηση ως καθηγήτρια πλέον φαίνεται πως η Καλλιρρόη Τζιαφέτα βελτιώθηκε και ως ηθοποιός αφού πλέον της προτείνουν σημαντικότερους ρόλους όπως στη σειρά «Bard of Blood» του Netflix, το «State of Siege: Temple Attack» που έκανε πρεμιέρα αυτήν την εβδομάδα στην πλατφόρμα Zee5 ή μια νέα επική παραγωγή του Disney Hot Star που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα. Ακόμα, κι έτσι, βέβαια, η μεγάλη της αγάπη, παραμένει το θέατρο πριν και μετά τον κορωνοϊό που χτύπησε σφοδρά την Ινδία. «Η φιλοδοξία μου ήταν να ξεκινήσω να κάνω τις δικές μου δουλειές στο θέατρο. Είχα ξεκινήσει κάποιες συζητήσεις με το National Center of Performing Arts για ένα έργο που ήθελα να ανεβάσω. Το οποίο είναι βέβαια ελληνικό διότι θέλω να δείξω στους Ινδούς ότι η ελληνική τραγωδία θίγει παγκόσμια ζητήματα. Και νομίζω ότι θα μπορούσαν πολύ εύκολα να καταλάβουν και να νιώσουν στο πετσί τους το έργο αυτό αν τους το έδινα μ’ έναν τρόπο που να μπορούσαν να το απορροφήσουν. Δεν θα ήταν στα αρχαία ελληνικά προφανώς. Περιμένω τώρα να δω πώς θ’ ανοίξει το θέατρο να δω αν μπορώ να κινηθώ προς αυτήν την κατεύθυνση. Διότι μόνο έτσι μπορεί να κινηθεί ο καλλιτέχνης. Δηλαδή μέσω της δουλειάς του ν’ ανοίξει κάποια μυαλά και να δώσει κάποιες ιδέες», καταλήγει.