Από τη Σεβίλλη στο Βουκουρέστι!

Αν ο σπουδαίος ημιτελικός του ’82 ανάμεσα στη Δυτική Γερμανία συμπεριλήφθηκε στα 10 καλύτερα ματς της ιστορίας, το προχθεσινό του Βουκουρεστίου τι θέση θα πάρει άραγε; Το ερώτημα, προφανώς αναπάντητο επί της παρούσης, αλλά σίγουρα αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν μια ελεγεία στο ποδόσφαιρο. Και ω της σύμπτωσης, είχε πολλά κοινά με το προ πολλών δεκαετιών σούπερ ματς της Σεβίλλης.

Οι Γάλλοι, άλλοτε αλαζόνες και ενίοτε απείθαρχοι στο παιχνίδι τους, έχασαν την ευκαιρία να λάμψουν στο… μικρό Παρίσι. Γιατί όταν έκαναν το 3-1 στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν το διάστημα που είχαν το πάνω χέρι στο ματς, το είχαν φέρει απόλυτα στα μέτρα τους και οι Ελβετοί έμοιαζαν ξεθυμασμένοι και άδειοι από δυνάμεις. Τα δυο γκολ, όμως, συχνά δεν φέρουν την υπογραφή της νίκης. Θυμάστε, αλήθεια; Εκείνη την υγρή νύχτα στο Σάντσεθ Πιθχουάν, ξανά 3-1 μπήκαν μπροστά οι Τρικολόρ με τους Γερμανούς στην παράταση, αλλά το τελικό 3-3 ισοδυναμούσε με ψυχρολουσία. Οπως ακριβώς και προχθές… Και για να έχουμε ένα ακόμη στοιχείο που σε κάνει να παγώνεις με τα παιχνίδια της τύχης και τα αθλητικά μυθιστορήματα, στις καθυστερήσεις τότε (της κανονικής διάρκειας) είχε δοκάρι ο Αμορός για τους Γάλλους και τώρα ο Κομάν! Τα δε πέναλτι, ακριβώς ίδιο σκορ: 5-4 και τις δύο φορές. Και τέζα οι Μπλε. Τι άλλο να πεις εκτός του κλασικού πως η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Η τωρινή Γαλλία είχε το υψηλότερο ταλέντο σε σύγκριση με τις υπόλοιπες ομάδες της διοργάνωσης. Δεν είναι μυστικό αυτό. Οπως και δεν μπορείς να μην το παραδέχεσαι, να κλείνεις τα μάτια. Απλά ο Ντεσάν, ήρωας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, γεύεται πλέον την απόλυτη αμφισβήτηση, για να αποδειχθεί πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Ο προπονητής θέλοντας να χωρέσει τα «καλά χαρτιά» στη μεσαία γραμμή και την επίθεση, αγνόησε βασικούς κανόνες λειτουργίας μιας ενδεκάδας. Αφησε κενά στα μετόπισθεν, το τρίγωνο των Βαράν, Λενγκλέ και Κιμπέμπε μόνο στέρεο δεν ήταν, αφήστε που παρά τα κορμιά τους οι αμυντικοί έχασαν τις περισσότερες μονομαχίες ή κεφαλιές από τους ψυχωμένους ελβετούς μεσοκυνηγούς. Και όταν δεν σέβεσαι το ίδιο το ποδόσφαιρο, πολύ απλά τιμωρείσαι. Χρειάζεται και η ισορροπία, μια ομάδα είναι όπως μια φυσαρμόνικα στην ανάπτυξή της, πρέπει να αρέσει στο μάτι και όχι να λείπει το στοιχείο της ομοιογένειας. Τα ξεσπάσματα δεν αρκούν. Γιατί μετά πέφτεις σε χειμερία νάρκη και δεν καταλαβαίνεις πώς έρχεται το 3-3 που δεν μπορείς όχι να το αλλάξεις αλλά ούτε και να το διαχειριστείς. Τουλάχιστον αυτό το ματς δεν ξεχνιέται ποτέ!