Υποψήφιοι… βεζίρηδες

Υποψήφιοι… βεζίρηδες

Το τελευταίο διάστημα παρατηρώ ότι στα τρία μεγαλύτερα κόμματα έχουν αρχίσει και ξεφυτρώνουν σαν τις παπαρούνες στους ανοιξιάτικους αγρούς ή σαν τα μανιτάρια (διαλέγετε και παίρνετε) στα δροσερά απόσκια του φθινοπώρου, οι «πρωθυπουργήσιμοι». Ή άλλως πως, οι υπό προϋποθέσεις, εν δυνάμει πρωθυπουργοί. Τους βλέπεις, δεν χάνουν ευκαιρία να κάνουν δηλώσεις, επί παντός του επιστητού, φροντίζοντας συνεχώς να παίρνουν ορατές αποστάσεις από τις επίσημες γραμμές των κομμάτων ή των αρχηγών τους. Και το κάνουν με μια επιμέλεια που δείχνει ότι οι άνθρωποι έχουν μια στοχοπροσήλωση στον τελικό στόχο, ο οποίος δεν είναι άλλος από το να καταλάβουν «τη θέση του βεζίρη», ως υποψήφιοι βεζίρηδες!

Οφείλω να σημειώσω, για να διευκολύνω τη σκέψη υμών και ημών, ότι όλα είναι… έργο ΣΥΡΙΖΑ, και πιο συγκεκριμένα, της απλής αναλογικής που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στα πράγματα. Τότε τους είχε πιάσει μια μανία να συγκινήσουν τις δημοκρατικές μας ευαισθησίες. Στο πλαίσιο αυτό ψήφισαν έναν εκλογικό νόμο, ο οποίος το μόνο που εξασφαλίζει είναι την ακυβερνησία στη χώρα. Και τίποτε περισσότερο, όπως αποδείχθηκε από τον αντίστοιχο εκλογικό νόμο που ψήφισε εκείνος ο απίθανος Σκουρλέτης για τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Το 3ο πρόσωπο

Προσέρχομαι τώρα πλησίστιος στο κεντρικό θέμα του… θέματος: εν δυνάμει πρωθυπουργοί. Τι εκτιμούν οι δημοσιολογούντες, οι δημοσκόποι, και οι «εν δυνάμει» πρωθυπουργίσκοι; Οτι αφού οι προσεχείς εκλογές θα γίνουν με απλή ανόθευτη αναλογική, και δεδομένου ότι κανένα εκ των δύο μεγάλων κομμάτων δεν θα συγκεντρώσει την αυτοδυναμία, άρα εκ των πραγμάτων θα απαιτηθούν συναινέσεις. Και συνεργασίες. Και συνομιλίες εκ του σύνεγγυς, για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Καθότι θα ακολουθήσει των εκλογών που δεν θα δώσουν νικητή με καθαρή πλειοψηφία στη Βουλή, η συνταγματική διαδικασία με τις διερευνητικές εντολές (σχηματισμού κυβερνήσεως) από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το οποίον σημαίνει επίπονες διαπραγματεύσεις μεταξύ των αρχηγών των κομμάτων.

Αρχηγών οι οποίοι δεν έχουν τίποτε κοινό. Οι δε δύο των δύο μεγαλυτέρων (κοινό μυστικό) δεν έχουν και καμία σχέση μεταξύ τους, καθότι έως και μισούνται βαθιά θα έλεγα. Για πολλούς και διαφόρους λόγους που δεν είναι της παρούσης. Αρα η διαπραγμάτευση θα είναι σκληρή και με όρους. Εξίσου σκληρούς.

Κάνουμε τώρα μια υπόθεση εργασίας, προκειμένου να διευκολυνθεί η σκέψη μας, προς την ορθή κατεύθυνση: γίνονται εκλογές, τις κερδίζει η ΝουΔου, και κάθεται στο τραπέζι ο Μητσοτάκης με τη διερευνητική ανά χείρας. Καλεί σε συνάντηση τον «Λεγάμενο», ο άλλος αρνείται, και ο πρόεδρος Κυριάκος απευθύνει τη σχετική πρόσκληση στο τρίτο κόμμα που είναι το ΚΙΝΑΛ της Φώφης. Υπάρχει περίπτωση να δεχθεί η Φώφη να στηρίξει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Κυριάκο; Εστω και μεταβατική; Οχι. Τι θα κάνει; Θα εισηγηθεί πρωθυπουργό 3ο πρόσωπο. Και τότε αρχίζει η… κολοκυθιά. «Αυτός πρωθυπουργός». «Και γιατί αυτός;», «Τότε ποιος;». «Να γίνει εκείνος». «Και γιατί εκείνος;». «Εμ ποιος θέλεις να γίνει;». «Να γίνει ο άλλος». Και πάει λέγοντας.

Συνεργασίες

Η ίδια κολοκυθιά προφανώς θα ακολουθήσει αν σε αδυναμία του προέδρου Κυριάκου να σχηματίσει κυβέρνηση, παραλάβει την εντολή ο «Λεγάμενος» ως αρχηγός του δεύτερου κόμματος. Με την πρόεδρο Φώφη, σε ρόλο μπαλαντέρ, και με τη σκέψη όλων, ότι το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να επιβάλλει τη λύση «μιας προοδευτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης», που αναφέρει το τελευταίο διάστημα ο «Λεγάμενος» συνεχώς (το είπε και στην πρόσφατη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου).

Τούτων δοθέντων, αρχίζουν να παίζουν τα πρόσωπα των «εν δυνάμει». Που μπορεί να είναι από τον Νίκο Δένδια στη ΝουΔου, μέχρι τον Ευκλείδη Τσακαλώτο στον ΣΥΡΙΖΑ, και τον Γιώργο Παπανδρέου στο ΚΙΝΑΛ ή και την ίδια τη Φώφη στην τελική…

Θα μου πεις, αυτά δεν γίνονται, διότι παίζει σοβαρά το ενδεχόμενο, ο πρόεδρος Κυριάκος, με τη στρατηγική των άμεσων εκλογών με το πλειοψηφικό σύστημα να μην παραλάβει καν την εντολή, ώστε αυτές να γίνουν γρήγορα και ο ίδιος το ίδιο σύντομα να επανέλθει στην εξουσία. Σωστό. Υπάρχει και αυτό το ενδεχόμενο. Αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει και η εκδοχή, τα κουκιά των υπολοίπων να βγάζουν κυβέρνηση. Και τότε να δω πώς θα εξελιχθεί το πράγμα. Και μην πει κανείς ότι αυτό δεν γίνεται, διότι ο «Λεγάμενος» ας πούμε θα χρειαστεί να συνεργαστεί με το κόμμα Βαρουφάκη ή ακόμη και με το κόμμα Βελόπουλου, γιατί την έχω την απάντηση: εδώ συνεργάστηκε αρμονικά επί τέσσερα χρόνια με τον… προοδευτικό (όπως τον είχε βαφτίσει) Καμμένο, σε αυτούς θα κολλήσει προκειμένου να ξαναγίνει εξουσία; Τι να λέμε τώρα…

Συντροφικά νεύρα

Ο Νίκος Φίλης δεν ανήκει στην κατηγορία των εν δυνάμει πρωθυπουργίσκων. Δεν τον έχω για τέτοιο – είναι σοβαρός άνθρωπος και το τελευταίο που θα μπορούσε να του καταλογίσει κανείς είναι ότι δεν πατάει στα πόδια του, ότι δεν έχει το «γνώθι σαυτόν». Ως εκ τούτου, δεν θα τον συμπεριλάβω στον σχετικό πίνακα, που ήδη καταρτίζω.

Αν αναφέρομαι στον σύντροφο Νίκο (Φίλη) είναι για να υπογραμμίσω τη σχεδόν μονομανιακή του προσήλωση στις κομματικές διαδικασίες. Θέλει να τηρούνται οι διαδικασίες, να συγκαλούνται τα όργανα, να υπάρχουν συλλογικές αποφάσεις, να δημιουργούνται όλες εκείνες οι συνθήκες που υπαγορεύει η εσωκομματική δημοκρατία.

Ο «Λεγάμενος» πάλι, που φλερτάρει συχνά με την ενός ανδρός αρχή, τις εσωκομματικές διαδικασίες τις σιχαίνεται. Δεν τις γουστάρει καθόλου. Τα απολύτως απαραίτητα, και αν. Ισα ίσα για να μην τον πρήζουν οι άλλοι ότι δεν τους υπολογίζει. Αυτή η στάση του τη «δίνει» άσχημα του Νίκου Φίλη. Θεωρεί ότι ο άλλος τους απαξιώνει. Οτι δεν τους υπολογίζει. Και γι’ αυτό στην τελευταία συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου εξανέστη. Και ζήτησε σε τόνο όχι και τόσο φιλικό (και ούτε λόγος για παρακλητικό!) από τον συναγωνιστή «Λεγάμενο» να μην απαξιώνει τα όργανα – και πολύ περισσότερο το Πολιτικό Συμβούλιο.

Εχει τα δίκια του και ο Φίλης…

Απορία

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί η πρόεδρος Φώφη ανέχεται την παρουσία του «Λεγάμενου» στις συνάξεις των ηγετών του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Γιατί δεν βάζει βέτο, αναφορικά με την παρουσία του στις συσκέψεις, από τη στιγμή που ο άλλος κάνει τον «Κινέζο». Δήθεν ότι δεν καταλαβαίνει το παράταιρο να μετέχει σε έναν άλλο κομματικό σχηματισμό (εκείνον της Αριστεράς) ως τακτικό μέλος, και παράλληλα να συμμετέχει ως παρατηρητής σε κάποιον άλλο σχηματισμό.

Πρέπει να αναφέρω ότι την είχα ρωτήσει σχετικά, προ καιρού. Και είχε αποδώσει την αδυναμία της να θέσει βέτο στο γεγονός ότι για τους ευρωπαίους σοσιαλιστές το ΚΙΝΑΛ δεν έλεγε σχεδόν τίποτε – παρά τα πασοκικά κλέη του παρελθόντος. Και πως όλα είχαν να κάνουν με τους μικροκομματικούς υπολογισμούς των ευρωπαίων σοσιαλιστών, που ήθελαν τον «Λεγάμενο» κοντά τους την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός. Για τις πλειοψηφίες στο Ευρωκοινοβούλιο, και άλλα τινά. Ομως αυτά πέρασαν πια. Ο «Λεγάμενος» είναι αντιπολίτευση, και τίποτε από όσα είχαν επενδύσει σε αυτόν ο Ολάντ, ο Σάντσεθ και ο Ρέντσι δεν ισχύουν. Αρα, το ερώτημα επανέρχεται: γιατί η πρόεδρος Φώφη, δεν θέτει ζήτημα για την παρουσία του στις συνόδους των ευρωπαίων σοσιαλιστών;