Φορολογική περιέλιξη

«Το θεωρώ τρελό να επιστρέψει το δέμα στην Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας» είπε με αγανάκτηση. Είχε αγοράσει – διαδικτυακά – παπούτσια. Η παραγγελία ήρθε σε λάθος μέγεθος, έπρεπε να επιστραφεί, να «διορθωθεί» και να ξαναπαραληφθεί. Ο ντόπιος προμηθευτής (του κινέζικου, βιετναμικού ή πακιστανικού προϊόντος) διαμεσολαβείται από μια αόρατη εταιρεία στη Βουλγαρία. Τα «λάθος» παπούτσια, έπρεπε να ξανακάνουν κύκλο. Να πάνε πίσω και να έρθουν στο σωστό νούμερο – πάντα μέσω Βουλγαρίας. Η πώληση στον καταναλωτή της διπλανής πόρτας, περιελάμβανε ένα μακρύ ταξίδι σε άλλη χώρα.

Κάπως έτσι κατάλαβα την ιστορία, λαθρακούοντας, στο γραφείο ταχυμεταφορών. Υπέρτερη της γεωγραφίας (και της λογικής) είναι η δομή της εταιρείας. Η εσωτερική διάρθρωσή της επιβάλλει μια δική της τοπογραφία. Πάνω από όλα, βρίσκεται η φορολογική της «προφύλαξη». Τώρα, αν δεν «ακούει» η γεωγραφία, τόσο το χειρότερο. Γι’ αυτό υπάρχουν οι μεταφορές. Το ταξίδι όμως δεν είναι η απλή μεταφορά, αλλά μια φορολογική περιέλιξη. Μια (αντιοικολογική και αντιοικονομική) περιπλάνηση, ανώφελη παραγωγικά, που προφανώς χώνεται στην τελική τιμή του προϊόντος, αφού συμπιέσει άλλους «μετόχους» του. Π.χ. τον ίδιο τον αθηναίο υποδηματοπώλη. Ο δε σχεδιαστής και ο βιοτέχνης, έχουν προ πολλού ακυρωθεί από το κυρίαρχο ελληνικό οικονομικό μοντέλο.

Πάμπολλες αντιφάσεις, πιο σύνθετες από την απλή που περιγράφω, διαψεύδουν, φαινομενικά, τον νεοκαπιταλισμό των υπηρεσιών. Κέντρο της παραγωγής είναι η διακίνηση και η επικοινωνιακή διακτίνιση. Διαβάζεις πολιτικές ειδήσεις και στο κείμενο τρυπώνει το εικονίδιο με τα παπούτσια.

Το γεγονός είναι όμως ότι κόσμος πάει προς τα δεξιά, ενώ επιβεβαιώνεται η Αριστερά (η πανδημία αλλά και η οικονομική κρίση είναι οι πλήρεις επιβεβαιώσεις της αριστερής θεώρησης). Πώς εξηγείται η μετακίνηση στα δεξιά, όταν το δεσπόζον οικονομικό και ιδεολογικό μοντέλο διαψεύδεται; Διότι, κλονίζονται όχι μόνο το δανειοκεντρικό μοντέλο, αλλά και το μοντέλο της ξέφρενης παραγωγικής επιτάχυνσης. Και όμως. Σαν να αποσυναρτάται η Δεξιά, από το οικονομικό μοντέλο που φέρεται ότι εκφράζει. Πάμπολλα φαινόμενα επιβεβαιώνουν τη συντηρητική αναδίπλωση. Και δεν είναι μόνο οι ακραίες περιπτώσεις όπως της Ουγγαρίας ή της Πολωνίας, αλλά οι εκτεταμένες, μαζικές, μετριοπαθέστερες και αόρατες μιντιακά κοινωνικές μετακινήσεις.

Το δεσπόζον μοντέλο, καταμερίζει την παραγωγή σε πολύ καλά χαραγμένες γεωγραφικές ζώνες (ιδίως Κίνα, Ινδία, Νοτιοανατολική Ασία, τελευταία και Τουρκία). Ο καπιταλισμός κρατικοποιείται, διεθνοποιούμενος. Ενας κρατικός καπιταλισμός που την ίδια στιγμή διακηρύττει την πλανητική-παγκοσμιοποιητική ταυτοχρονία. Τραπεζικό, συναλλακτικό, συμβολοκρατικό, διαφημιστικό, επικοινωνιακό σύστημα, διεθνές, «άυλο» και βιομηχανία κλειδωμένη και ως προς την παραγωγή και ως προς το εργασιακό δίκαιο, σε συγκεκριμένες, γεωγραφικές ζώνες.

Η γεωγραφία δεν σχετίζεται με τη γεωπολιτική μόνο για λόγους ιστορικού «εγωισμού», αλλά κυρίως για λόγους οικονομίας και καταμερισμού παραγωγικών δυνάμεων.

Φαίνεται ότι η Δεξιά νικάει πάνω στα μεγάλα χάσματα που διαμορφώνει. Στο συνακόλουθο έλλειμμα αυτοπροσδιορισμού, ταυτότητας. Η Δεξιά νικάει στην κουλτούρα. Ενώ «χάνει» στην οικονομία (στον διαμοιρασμό αγαθού και στη μέριμνα), κερδίζει στην ιδεολογία της οικονομίας. Κερδίζει στην αόριστη προσδοκία, στην αόριστη επίκληση ανάπτυξης και ευημερίας. Από το αγαθό, στην έννοια του αγαθού.