Προσωπικά δεδομένα

Πολύς θρους γίνεται τα τελευταία χρόνια και πολλά άδονται για τα προσωπικά δεδομένα. Και είναι λογικό στην εποχή μας που οι δορυφόροι και μύριες άλλες τεχνολογίες μπορούν να δούνε σχεδόν ανά πάσα στιγμή μέχρι και τι χρώμα κάλτσες φοράς, αν είναι μερσεριζέ ή νάιλον, και να ακούσουν ακόμα και όσα ψιθυρίζεις στον εαυτό σου όταν είσαι μόνος ή αυτοσυνοδευόμενος.

Η κατασκοπεία, ο έλεγχος πολιτικών κινδύνων και της τρομοκρατίας έχουν οδηγήσει στην κατασκευή σοφιστικέ μηχανών, αρκετές απ’ τις οποίες πέρασαν και στον ιδιωτικό χώρο – αλλά, εδώ είναι το ζουμί: ουκ ολίγοι χρησιμοποιούν αυτά τα μηχανήματα για να βγάλουν θεληματικά, οι ίδιοι, τα δικά τους προσωπικά δεδομένα στη διατίμηση και σε άπλετη δημοσιότητα, είτε από ματαιοδοξία, είτε από επιδειξιομανία συνδυασμένη με αφέλεια και μη αίσθηση κινδύνου. Υπάρχουν μάλιστα φιλότεχνοι που δημοσιοποιούν τα πάντα σε φωτογραφίες ή σε βίντεο – δες, τώρα  είμαστε στην ταβέρνα του Μπάκουλα με τον τάδε και τρώμε γκαρμπολάχανα και μπακαλιάρο πλακί. Εγώ μόλις κατάπια μια μπουκιά βλίτα – περνάμε τέλεια! Τέλεια! (Αυτή η φράση πάντα με συμπληγάδιαζε).

Αλλοι και άλλες φωτογραφίζονται σχεδόν γυμνοί στη θάλασσα ή στην τουαλέτα για να δείξουν τις καμπύλες, τα λοφοειδή προσόντα, το νέο εσώρουχο, ή την καινούργια τους κλασομπανιέρα. Δείχνουν στο Ινσταγκραμ τα μωρά παιδιά τους, τη θεία τους ή τους εαυτούς τους όταν ήταν παιδιά στο χωριό και μάζευαν άσπρα μούρα μαύρα μούρα κι όποια άλλη σκηνή μπορείς να φανταστείς από την προσωπική τους ζωή. Συχνές είναι και οι φωτογραφίες με κυοφορούσες γυναίκες που προβάλλουν σε άγνωστο κοινό τη διογκωμένη κοιλίτσα τους για δυσνόητους λόγους και συχνά γίνονται στα κοινωνικά δίκτυα αυτό που λέει η αδυσώπητη λέξη viral, η οποία (και δικαίως) ηλεκτρίζει τον κύριο Μπαμπινιώτη.

Viral. Μεγάλη υπόθεση να γίνεις viral τη σήμερον ημέρα. Μάλιστα αρκετοί δεν πράττουν  κάτι παρά μόνον για να το φωτογραφίσουν ή να το τραβήξουν βίντεο και να το ρίξουν στο Φέισμπουκ ή στο Ινσταγκραμ, όπως στους αρραβώνες που ξανακάνουν το κόψιμο της τούρτας γιατί ο καμεραμανατζής δεν τράβηξε καλά πλάνα την πρώτη φορά.  Ο,τι ήταν μέχρι τώρα μυστικό γίνεται συχνά κρυφό καμάρι και  θεληματικό  βούκινο – προσωπικά δεδομένα που συνειδητά προβάλλονται φόρα παρτίδα κι αφορολόγητα.

Προ ετών, δε, η βαριά ασθένεια δεν ήταν κάτι που το διαλαλούσες και στην αγορά, ούτε οι καταστροφικές μας συνήθειες, αλλά τώρα βγαίνουν χύμα στην προθήκη,  διαφημίζονται ως δεν ξέρω τι – ας πούμε βγαίνει ο άλλος στο γυαλί και λέει ήμουνα αλκοολικός, έπινα δυο κιλά ξίδια τη μέρα, την άκουγα με Προυσαλιό μαυράκι, ή τα ρουθούνια μου είχαν γίνει φορμάικα απ΄ την κόκα, σε κάποιου είδους κρεσέντο αυτοθαυμαζόμενης ψευδο- μεμψιμοιρίας. Ισως να θεωρείται μαγκιά και είναι δικαίωμά τους, αλλά πάντα με το πρόσχημα ότι «το κάνω για να βοηθήσω άλλους ομοιοπαθείς ή να αποτρέψω τους νεότερους». Κατά βάθος ίσως  πρόκειται για ναρκισσισμό, κάτι για το οποίο μάλλον κρυφοκαμαρώνουν, σαν να αφηγούνται επαινετά κατορθώματα κάποιας μακρινής, επικής εκστρατείας. Το να φαίνεσαι κακός, πάσχων, ή ταλαιπωρημένος είναι κάπως της μόδας.

Λογική συνέπεια: όλοι σχεδόν οι μεγάλοι ήρωες στις ταινίες είναι κακοί και έχουν τατουάζ – αυτό το βαρετό κλισέ, πια, με το τατουάζ. Κάποτε το έκαναν μόνο οι βαρυποινίτες, ενώ τώρα ακόμα και ο πιο λεπταίσθητος κολλεγιόπαις, που δεν έχει καν ακούσει τη λέξη Γεντί Κουλέ, κάνει ένα τατού με μια γοργόνα στο τρυφερό μπρατσάκι του προβοκάροντας αναδρομικά ακόμα και τον Νίκο Καββαδία.  (Μικροί-μεγάλοι στο καφενείο). Πρέπει φαινόμαστε κακοί, επίφοβοι, μοχθηροί,  περπατημένοι και ολίγον ώριμοι ανανήψαντες. Είναι σέξι. Είναι viral.

Μεγάλο σουξέ έχει και η κατάθλιψη ως δημόσια εξαγόρευση (για να βοηθήσουμε τους άλλους, βέβαια, μέσω της ομοιοπάθειας). Αλλά κι άλλες αρρώστιες, ακόμα και η χειρότερη δημοσιοποιούνται μαζοχιστικά ή επιδεικτικά – έτσι που σκέφτομαι αν πάθω τίποτε αιμορροΐδες, να γράψω γι’ αυτές ένα μεγάλο μυθιστόρημα. Να μοιραστώ την οδύνη μου με τους άγνωστους Αλλους και με κάθε λεπτομέρεια – θα πεις αυτά είναι προσωπικά δεδομένα που απαγορεύεται ακόμα και στους γιατρούς να τα κοινοποιήσουν σε οποιονδήποτε. Ναι, αλλά έχουν ψωμί και σηκώνουν ένα κύμα αλληλεγγύης – καλή και η προστασία της ιδιωτικότητας, αλλά δεν παράγει τίποτε από άποψη δημοσιότητας. Είναι ξεπερασμένη κι άκαρπη.

Διάβασα ότι ένα ζευγάρι υιοθέτησε ένα μωρό από ίδρυμα, αλλά το επέστρεψε πίσω γιατί από το ίδρυμα τους απαγόρευσαν να δημοσιεύσουν φωτογραφίες του βρέφους στο Ινσταγκραμ τον πρώτο ενάμιση χρόνο. Οπότε, τι να το κάνουν το μωρό; Τους ήταν απολύτως άχρηστο. Κυνισμός; Ισως. Σίγουρα, όμως, ωμή εμμονή αυτοπροβολής στην εποχή του θεάματος. Σε λίγο ίσως και η δημοσιοποίηση ιδιωτικών σκηνών της κρεβατοκάμαρας δεν θα θεωρείται πορνό, αλλά συμμετοχικό μοίρασμα προσωπικών στιγμών με το άγνωστο εκκλησίασμα των κοινωνικών δικτύων. Ολοι μαζί μπορούμε. Το οφθαλμόλουτρο εξελίσσεται σε  άποψη – πάσα προσφορά δεκτή.

Το πράγμα έχει μπλεχτεί με τα προσωπικά δεδομένα. Πού αρχίζουν και πού τελειώνουν. Και φαίνεται πως συχνά η αυτονόητη απαγόρευση δημοσίευσης ξεπερνιέται αυτόβουλα από τη μανία αυτοπροβολής του ιδιωτικού βίου που υπερισχύει. Ποια δεδομένα; Ο άλλος θέλει να τον βλέπουν συνέχεια, ό,τι και να κάνει. Νιώθει πως αλλιώς δεν υπάρχει. Πάει ταξίδι μόνο και μόνο για να τραβήξει βίντεο και να το δείξει μετά στους γείτονες. Κάνει κρόουλ με το ένα χέρι και με το άλλο τραβάει συνέχεια σέλφι. Η αναπαράσταση προέχει της πραγματικότητας. Διότι αν δεν δουν οι άλλοι τι κάνουμε, είναι σαν να μην το κάνουμε. Ματαιοπονούμε.

Γι αυτό αν προκύψουν αιμορροΐδες ή κάνω επέμβαση αλλαγής φύλου θα το μάθετε μέσω ενός λυρικού μυθιστορήματος «βασισμένου σε πραγματικά γεγονότα». (Βέβαια, αν είσαι άντρας και γίνεις γυναίκα αυτό δεν είναι ανδροκτονία;).