Εγκλημα στη Χαϊδελβέργη

Ταξίδεψε στη Χαϊδελβέργη στα τέλη Απριλίου έχοντας στις αποσκευές του πολλά βιβλία, τετράδια και στικάκια γεμάτα από σημειώσεις και συνταγές, χωρισμένα ανά ήπειρο και ανά χώρα. Σε ειδική κατηγορία είχε φυλάξει συνταγές, που προέρχονταν από  εξωτικές χώρες. Ηθελε να εντυπωσιάσει τους συνεργάτες του, μιας και τον είχαν προσλάβει οι υπεύθυνοι γνωστού εστιατορίου στην παλιά πόλη της Χαϊδελβέργης, του εστιατορίου «Νέκαρ», μετά την online συνέντευξη που του πήραν. Δεν το περίμενε να φτάσει στην τελική τριάδα και στο τέλος να προσληφθεί. Ηξερε ότι ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός και μολονότι είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του, πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του κρυβόταν η περίπτωση της αποτυχίας, την οποία φρόντιζε να προβάλει κάθε φορά που έπαιρνε μέρος σε διαγωνισμούς ή ήταν υποψήφιος για τη μία ή την άλλη θέση σε εστιατόρια. Κι αυτό το έκανε όχι από ηττοπάθεια αλλά για να αμυνθεί όταν τα πράγματα δεν θα έρχονταν όπως εκείνος θα ήθελε και όπως τα είχε σχεδιάσει.

Η πόλη του φάνηκε παραμυθένια, τις πρώτες μέρες, και του άρεσε να περπατάει ή να τη διασχίζει με το ποδήλατο όταν επέστρεφε από τη δουλειά  στην πανσιόν όπου είχε καταλύσει. Ηταν ένας αξιοπρεπής χώρος, με το ενοίκιο να είναι τόσο ικανοποιητικό που του επέτρεπε να βάζει στην άκρη οικονομίες. Αλλωστε του άρεσε η ιδιοκτήτρια, η κυρία Ελισάβετ, που έδειχνε να τον συμπαθεί και να του επιτρέπει να μαγειρεύει τις ημέρες που είχε ρεπό. Συχνά πυκνά της έφερνε και πακέτο από μερίδες που είχαν περισσέψει στην κουζίνα, πιάτα που τα επέστρεφε ο σεφ ως μη ικανοποιητικά, προτού ακόμα τοποθετηθούν στο πάσο από όπου θα τα παραλάμβαναν οι σερβιτόροι.

Φαινόταν σαν μαγεμένος τον πρώτο καιρό σε μια πόλη όπου όλα πήγαιναν ρολόι, όπου το παλιό συνυπήρχε σε απόλυτη αρμονία με το καινούριο, όπου οι μεσαιωνικές πινελιές των κτιρίων και των κάστρων έριχναν τη σκιά τους σε κάθε δρόμο και κάθε γωνιά της πόλης, ακόμα και στα νερά του ποταμού Νέκαρ. Αυτήν την περίοδο της ζωής του την έβλεπε ως το μεσοδιάστημα από την αφάνεια στην επιτυχία και την αναγνώριση.

Οταν, όμως, πέρασε ο «μήνας του μέλιτος» στο εστιατόριο, οι φωνές, η ένταση στις σχέσεις, οι προσβολές, που δεχόταν ως ο καινούριος, τον ενοχλούσαν. Και αντί να λειτουργούν παιδαγωγικά οι αυστηρές παρατηρήσεις του σεφ, τον έκαναν να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του, να νιώθει ζαλάδες και να έχει εκρήξεις θυμού σε ανύποπτο χρόνο, ακόμα και όταν βρισκόταν στο καθιστικό της πανσιόν. Τον ερέθιζαν οι δυνατές συνομιλίες των υπόλοιπων ενοίκων, το γέλιο της ιδιοκτήτριας της πανσιόν δεν τον χαροποιούσε πια, ενώ δεν ήταν λίγες οι στιγμές που είχε την εντύπωση ότι οι άλλοι θέλουν το κακό του. Κάτι τέτοιες ώρες αντιλαμβανόταν ότι θα έπρεπε να αντιδράσει και να κάνει κάτι. Ως πηγή της δυστυχίας του θεωρούσε τον σεφ, τον Πέτερ, η φωνή του οποίου τον ακολουθούσε παντού, ακόμα και όταν έπεφτε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί. Εκείνος ήταν εκεί, κοντά του, συνέχιζε να του φωνάζει και να του δίνει οδηγίες με έντονο τόνο.

Είχε αποφασίσει να δράσει για να μπορέσει τουλάχιστον να κοιμηθεί ήρεμος, χωρίς τους εφιάλτες. Προς το παρόν, πάντως, δεν έκλεινε μάτι γιατί έβλεπε μπροστά του τη θυμωμένη έκφραση στο πρόσωπο του σεφ του. Δεν είχε πετύχει το ορεκτικό, για το οποίο ο ίδιος πίστευε ότι θα τον εντυπωσίαζε. Είχε διαβάσει τη «μισλενάτη» συνταγή σε κάποια ιστοσελίδα και θέλησε να την αντιγράψει, μιας και ο μάγειρας που την πρότεινε ήταν έμπειρος και δοκιμασμένος σε δεξιώσεις επιχειρηματιών και πολιτικών στην πατρίδα του. Εκανε το «μπισκότο ζυμωμένο με μελάνι σουπιάς» και το παρουσίασε στον πάγκο. Ο σεφ το κοίταξε ψυχρά και του έβαλε τις φωνές χωρίς να το δοκιμάσει. Αυτό που τον εκνεύρισε περισσότερο ήταν ότι ο καινούριος έκανε κάτι χωρίς τη δική του έγκριση. Για εκείνον μεγαλύτερη σημασία και από τη γεύση είχε η πειθαρχία και ο σεβασμός στην ιεραρχία.

Σηκώθηκε, ντύθηκε βιαστικά και βγήκε στον έρημο δρόμο. Ολοι είχαν πέσει για ύπνο εκείνη την ώρα. Ηξερε, όμως, ότι ο σεφ έμενε μέχρι τις πρωινές ώρες στο εστιατόριο, όπου έβαζε σε τάξη τους λογαριασμούς και ετοίμαζε το μενού της επομένης. Βρήκε, όπως πάντα, ανοιχτή την πόρτα της υπηρεσίας, και όταν μπήκε στο γραφείο του, που συχνά μετατρεπόταν σε κρεβατοκάμαρα ή καθιστικό, είδε τον άντρα, με την πλάτη γυρισμένη προς αυτόν, να είναι μπροστά από τη «χρυσή» κάβα και να τακτοποιεί τα μπουκάλια με το ακριβό κρασί. Εκείνος ήταν τόσο απορροφημένος σε αυτό που έκανε ώστε δεν αντιλήφθηκε την ξένη παρουσία. Το φως της λάμπας πάνω στο γραφείο έπεφτε αχνό στα πράγματα.

Ο εισβολέας, αν και ταραγμένος, πατούσε στις μύτες των παπουτσιών. Βιαζόταν να τελειώσει. Μόλις τον πλησίασε, διέκρινε τα ρούχα του άλλου, και για μια στιγμή του πέρασε από το μυαλό ότι δεν ήταν τα ίδια με εκείνα που φορούσε νωρίτερα ο σεφ. Σκέφτηκε αστραπιαία, όμως, ότι αυτό μπορεί να οφειλόταν σε κάποιο ατύχημα που τον είχε αναγκάσει να τα αλλάξει. Αλλωστε, κανείς άλλος δεν έμπαινε στο γραφείο του, στο βασίλειό του, ακόμα και όταν οι πόρτες ήταν διάπλατα ανοικτές. Μόνο οι πολύ δικοί του άνθρωποι θα το έκαναν αυτό, αλλά είχε ο σεφ, άραγε, δικούς του ανθρώπους;

Ηρθε αποφασισμένος να ολοκληρώσει το σχέδιό του και με τίποτε δεν θα υποχωρούσε. Το μαχαίρι το έμπηξε στην καρωτίδα, ενώ με το άλλο χέρι κρατούσε τον άντρα σφικτά από τον λαιμό, για να μην αντιδράσει. Οι κινήσεις του έγιναν μηχανικές. Δεν έβλεπε καλά καλά, είχε θολώσει και τα αφτιά του βούιζαν. Εκανε πίσω ασυναίσθητα για να μη λερωθεί από το αίμα που ανάβλυσε. Μάταια. Το αίμα πετάχτηκε και έπεσε πάνω του, κάλυψε τα ρούχα του. Πήγε στη βρύση και πλύθηκε, ενώ από την ντουλάπα πήρε ένα πουκάμισο και ένα σακάκι, για να μπορέσει να βγει στον δρόμο, χωρίς να προκαλέσει τα τυχόν βλέμματα των άλλων, αν και εκείνη την ώρα, σε αυτήν τη γερμανική πόλη, όπως και σε όλες τις άλλες, ψυχή δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους. Πέταξε το μαχαίρι σε έναν υπόνομο και αφού ανέβηκε στο δωμάτιό του να αλλάξει, πήρε το ποδήλατό του και πήγε να εξαφανίσει στο ποτάμι, σε μακρινή γειτονιά, ό,τι δανείστηκε από την γκαρνταρόμπα του σεφ, τα ματωμένα ρούχα. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, αλλά ένιωθε ότι όλα τα είχε φροντίσει ώστε να μην πέσει στα χέρια της αστυνομίας. Αλλωστε, τελείωσε τη δουλειά. Τώρα έπρεπε να ηρεμήσει.

Την επομένη το πρωί, η Ελισάβετ τον πλησίασε ανήσυχη στην τραπεζαρία και του είπε: «Λυπάμαι που θα σου μεταφέρω ένα δυσάρεστο νέο, αλλά ούτως ή άλλως, θα το μάθεις. Βρέθηκε δολοφονημένος συνεργάτης του σεφ στο εστιατόριο όπου εργάζεσαι. Ηταν ειδικός για τα κρασιά. Γνωστό όνομα. Μόλις μεταδόθηκε η είδηση στο ραδιόφωνο. Διενεργούνται έρευνες. Ελα, όλα θα πάνε καλά. Εσύ δεν πρόκειται να χάσεις τη δουλειά σου… Ζωή σε λόγου μας…».

Η Χρύσα Σπυροπούλου είναι συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων