Αξιοπρέπεια

Θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν αστείο. Κι αν δεν ήταν ταυτοχρόνως μια ανήκουστη έλλειψη πολιτικής αξιοπρέπειας.

Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, στο οποίο μετέχει το ΠAΣOΚ/ΚΙΝΑΛ, διοργανώνει μια Προπαρασκευαστική Τρέχα Γύρευε.

Στην Προπαρασκευαστική μετέχει φυσικά το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, που είναι μέλος του ΕΣΚ, αλλά προσκαλείται και ο Τσίπρας, ο οποίος ουδεμία σχέση είχε ή έχει με το σοσιαλιστικό μαγαζί. Για να είμαστε δίκαιοι, μάλιστα, ο άνθρωπος ουδέποτε έχει ισχυριστεί κάτι τέτοιο.

Επειδή όμως αυτό το ξέρουν και οι άλλοι, ο Τσίπρας προσκαλείται «της προσκολλήσεως» ως παρατηρητής.

Από εκεί προκύπτουν και η αστειότητα και η έλλειψη αξιοπρέπειας.

Τι ακριβώς θα παρατηρήσει στην Προπαρασκευαστική Τρέχα Γύρευε ο «παρατηρητής» Τσίπρας; Αν κουνιούνται οι βάρκες;

Και τι πάει να πει «παρατηρητής»; Ότι τον καλούμε λίγο διότι ντρεπόμαστε λίγο που δεν είναι δικός μας; Τότε γιατί τον καλούμε;

Και γιατί ο Τσίπρας δέχεται να πάει να κάνει την τσόντα σε ένα κόμμα στο οποίο ούτε ανήκει ούτε επιθυμεί να ανήκει; Για τη βόλτα; Ή μήπως νομίζει ότι έτσι τον υπολογίζουν οι ξένοι;

Και αν πάλι του αρέσει το περιβάλλον, γιατί δεν κάνει αίτηση να γινει μέλος, να τον καλούν κανονικά;

Και πώς δέχεται η Γεννηματά να της φέρνουν στο κόμμα που μετέχει και κολαούζο; Αν εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, πώς την εκπροσωπεί; Με παρέα;

Κι αν οι διαφορές της με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο σαφείς κι ανυπέρβλητες όσο διακηρύσσει στην Ελλάδα, πώς δέχεται να κάτσει στο ίδιο τραπέζι στο ίδιο κόμμα στην Ευρώπη;

Αυτό το παρανοϊκό σκηνικό ΕΣΚ, Τσίπρα και Γεννηματά είναι η καλύτερη εικονογράφηση της κρίσης των κομμάτων.

Οταν ο καθένας είναι ταυτοχρόνως ο ίδιος και ο διπλανός του, όταν στο ίδιο τραπέζι μαζεύονται απλώς οι πρόθυμοι και οι περαστικοί, τότε δεν υπάρχουν κόμματα, ούτε παρατάξεις, ούτε πολιτικές ταυτότητες.

Στο τέλος δεν υπάρχουν ούτε και ψηφοφόροι – μόλις το 32%-33% ψήφισε στη Γαλλία την περασμένη Κυριακή.

Κι αν μια ιστορική πολιτική οικογένεια όπως η σοσιαλδημοκρατία αισθάνεται την ανάγκη να μαζεύει τον κάθε ξέμπαρκο που θα βρεθεί στον δρόμο της, τότε μάλλον πιστοποιεί τη βαθιά κρίση που οι ψηφοφόροι της αναγνωρίζουν.

Υπήρχε ποτέ περίπτωση την εποχή του Μιτεράν, του Μπραντ και του Σμιτ, του Παπανδρέου, του Γκονζάλες και του Σοάρες, του Σημίτη, του Ντελόρ, του Μπλερ και του Ζοσπέν, μιας ιστορικής φουρνιάς Σοσιαλιστών ηγετών που κυβέρνησε την Ευρώπη, να παρεισφρήσει στην παρέα κάποιος Τσίπρας;

Ούτε κατά διάνοια!

Αλλά τότε υπήρχαν και κόμματα και παρατάξεις και ηγέτες.