Σαν τηλεδιάσκεψη

Είναι ιδέα μου ή το φετινοπερσινό Euro μοιάζει σαν την προσπάθεια που κάνουμε, αφού αναγκαζόμαστε να μιλάμε σε τηλεδιάσκεψη, να καμωνόμαστε ότι όλα είναι κανονικά, ότι είναι το ίδιο, αν όχι καλύτερα, από το να βρισκόμασταν και να επικοινωνούσαμε δια ζώσης, δηλαδή σαν άνθρωποι; Ιδέα μου ή όχι, έτσι νιώθω, και μάλιστα όλο και περισσότερο με την κάθε μέρα και την κάθε αγωνιστική που περνά.

Από την υπερβολική προσπάθεια να ξαναπιάσουμε την περίφημη «κανονικότητα» ξεπηδά ακόμα πιο έντονα ότι τίποτα δεν είναι απολύτως κανονικό. Ούτε τα γήπεδα, στα οποία χαιρετίζουμε «την επιστροφή των φιλάθλων” και προσπερνάμε ότι οι φίλαθλοι είναι αραιοί και μισοί – με εξαίρεση, άγνωστο γιατί, την τίγκα στον Covid και στους Ορμπαν  (αυταρχικό πρόεδρο και άτεχνο παίκτη) Βουδαπέστη. Ούτε οι παραπανίσιες αλλαγές, ούτε οι παραπανίσιες ομάδες, ούτε η έλλειψη συγκινήσεων, που όλα τα καλύπτουμε πίσω από τον ευφημισμό του πιο «ανοιχτού και απρόβλεπτου τουρνουά». Ούτε ο υπερβολικός ζήλος των εκφωνητών που θέλουν σώνει και καλά να μας πείσουν -μετρώντας τις «τελικές», ακόμα και αν πάνε τρία μέτρα άουτ – ότι βλέπουμε το ωραιότερο θέαμα όλων των εποχών.

Η μεγάλη ανάγκη χαλάρωσης δεν δικαιολογείται να μας κάνει να ξεχνάμε τι μπάλα βλέπουμε στα γήπεδα. Μπάλα με μια υποδόρεια κούραση κι ένα υποδόρειο άγχος, που καθιστούν τα περισσότερα παιχνίδια φιλότιμες κόπιες – αλλά κόπιες – εκείνων που ίσως βλέπαμε υπό άλλες συνθήκες. Αλλο το ωραίο ποδόσφαιρο, άλλο η αμφίρροπη έκβαση ή η αγωνία για την πρόκριση. Ας πάρουμε τα παιχνίδια του τριημέρου: Αγγλία – Σκωτία απλώς αλληλεξουδετέρωση, μια Γαλλία της ήσσονος προσπάθειας, μια Ισπανία  γεμάτη άγχος, μια Ιταλία του καθήκοντος, Βέλγιο και Ολλανδία στο ρελαντί, οι αντίπαλοί τους χωρίς προσωπικότητα, με μόνο τις φανέλες να τους ξεχωρίζουν. Ακόμα και το παιχνίδι Γερμανίας – Πορτογαλίας, που ακούγεται, λόγω σκορ, συναρπαστικό, είχε κάτι το ατελές, το ημιτελές, το αυτογκολικό. Σαν τις περίεργες – χαρά/λύπη, βροχή/καύσωνας – μέρες που ζούμε. Και κατά τις οποίες θα συνεχίσουμε να βλέπουμε μπάλα μέσα από οθόνες αλλά χωρίς παρωπίδες.