Τζογαδόροι

Δεν είμαι κανένας φανατικός του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Μακάρι όλοι να εμβολιαστούν εθελοντικά και να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Εκ των πραγμάτων και εκ του αποτελέσματος όμως όποιος αρνείται ή αποφεύγει να εμβολιαστεί παρόλο που έχει τη δυνατότητα να το κάνει αποτελεί κίνδυνο για την κοινότητα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 95-97% όσων εξακολουθούν να νοσηλεύονται ή/και να πεθαίνουν από κορωνοϊό είναι ανεμβολίαστοι.

Φυσικά πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν ανισόρροποι και ασυνείδητοι. Οταν όμως η ψυχοπάθεια και η ασυνειδησία συνιστούν απειλή δεν αποτελούν δικαίωμα.

Πρέπει να έχουν επιπτώσεις.

Δεν ξέρω ποιες, ούτε είμαι αρμόδιος να τις προσδιορίσω. Αλλά καμία συντεταγμένη πολιτεία δεν μπορεί να ανεχτεί παιχνίδια με τη δημόσια υγεία.

Οσοι παίζουν λοιπόν τέτοια παιχνίδια, οφείλουν να υποστούν τις συνέπειες. Είτε είναι συνωμοσιολόγοι και ψεκασμένοι. Είτε ψιθυριστές και ψώνια. Είτε υπηρετούν σκοπιμότητες.

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς κάποιος πολιτικός και επιστήμονας μπορεί να δηλώνει «αντιγράφω και προσυπογράφω» για θεωρίες του τύπου «το υποχρεωτικό μαζικό στο οτιδήποτε συνιστά επιβολή κι εν τέλει φασισμό» ή «όσοι είναι υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού λειτουργούν ως γενίτσαροι της νέας τάξης πραγμάτων» (Π. Πολάκης, 10/6).

Πέρα από την εγγενή βλακεία του συλλογισμού θα έπρεπε να έχουν καταλάβει ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας δεν είναι πολιτικό σχέδιο αλλά κοινωνικό καθήκον.

Δεν πολεμούμε δηλαδή τον φασισμό, την κυβέρνηση, την Αριστερά ή κάποια «νέα τάξη πραγμάτων». Πολεμούμε τον κορωνοϊό.

Δεν απειλείται η δημοκρατία. Απειλούνται οι ζωές των ανθρώπων – μετράμε ήδη 3,8 εκατομμύρια νεκρούς.

Κι αν είναι να αντιμετωπιστεί η πανδημία ουδόλως ενδιαφέρει αν θα το πιστωθεί ο Μητσοτάκης, ο Κουτσούμπας, οι γενίτσαροι ή ο Οξαποδώ αυτοπροσώπως. Αρκεί να αντιμετωπιστεί.

Στη βάση της υστερίας βρίσκεται η παραίσθηση ότι η πανδημία θα λειτουργούσε ως πυροκροτητής μιας κοινωνικής δυσαρέσκειας. Οτι θα ανατίναζε την ανεπιθύμητη (για την Αριστερά) κανονικότητα, όπως θα έλεγε η Αχτσιόγλου.

Το «ρίσκο» μπορεί να κόστισε αλλά δεν βλέπω να βοήθησε τους τζογαδόρους.

Η πανδημία αντιμετωπίζεται και κάποια στιγμή θα κάνει τον κύκλο της. Πολιτικό όφελος θα αποκομίσουν όμως όχι εκείνοι που την υποτίμησαν, την καπηλεύτηκαν ή ρίσκαραν την καταστροφή αλλά όσοι την πάλεψαν. Με πειθαρχία, υπομονή, προφυλάξεις, ατομική και κοινωνική ευθύνη.

Το βέβαιο είναι πως από την πανδημία βγαίνει μια άλλη κοινωνία. Με αίσθημα και φρόνημα νικητή. Με εμπιστοσύνη στην επιστήμη κι όχι στις ξεματιάστρες.

Οποιος δεν το βλέπει είναι τυφλός. Κι όποιος δεν σπεύδει να στοιχηθεί μαζί της, κακό του κεφαλιού του.