«Ευφυΐα Vs Τριχοφυΐας»

Ανοιξε η καρδιά μου αυτές τις μέρες με όλο αυτόν τον ντόρο περί τριχών υπό μάλης, επί μύστακος, ποδών και πέριξ μπικινίου. Τι σύγκρουση ιδεών ήταν αυτή; Εξαλλη η κυρία Λατινοπούλου, της γνωστής οικογενείας Νέας Δημοκρατίας, έξαλλη με τις αξύριστες και τις ραγαδιασμένες. Ανοιξε το στόμα της και το τι είπε, ούτε η κ. Νοτοπούλου να ήτανε. Εχει δίκιο η φίλη μου η Πέπη από κάτω ότι αυτές οι δύο είναι το ντουέτο της μουσικής πολιτικής μας σκηνής. Τα Καλουτάκια.

Πόσο θα τους πήγαινε και το υπέροχο τραγούδι, με τον εξωτικό τίτλο «Σουντάν», που εκτελούσαν οι καλλικέλαδες αείμνηστες ζωσμένες τις χάρτινες φούστες της αφρικανικής ζούγκλας.

«Μπαμπα Μπού

Μπααμπέ

Μπαμπα μπύμπα

Μπαμπαμπούμπα

Μπουμπαέ».

Ακούγονταν οι βαριές φωνές των ιθαγενών και αμέσως μετά έμπαινε με περίσσια αθηναϊκή χάρη το ντουέτο.

«Σουντάν αααα.

Στα νερά του Νείλου που κυλάν

(Με γαλλικό αξάν το κυλάν όπως φοντάν)

Οι ψαράδες μοιρολογάν

Σουντάνι Σουντάνι Σουντάν»

Δεν είναι amazing; Ταμάμ.

Δεν είπε βέβαια μόνον αυτά η κ. Λατινοπούλου, προχώρησε και στους ξυρισμένους άνδρες που δεν τους φτάνει η αποτρίχωση αλλά μου θέλουν και να βάφονται και να φοράνε γυναικείες μπλούζες και πάει καταρρέει όλο το σύστημα που έχει στο κεφάλι της. Και καλά αυτή την αμόλησε την κοτσάνα της και ησύχασε. Οι άλλες, που την πήρανε στα σοβαρά και βγήκανε με σημαίες και με ταμπούρλα ξεσηκωμένες κι αρχίσανε την επανάσταση.

Χαλαρά κορίτσια (ωχ μου ξέφυγε το «κορίτσια» και μπορεί να με παρεξηγήσουν και να τα βάλουνε μαζί μου. Το διορθώνω αμέσως). Χαλαρά Κυρίες μου. Εντάξει είναι ένα θέμα, δεν λέω, αλλά δεν είναι να το πάμε και στη Χάγη. Εχουνε άλλα σειρά για τη Χάγη. Ελαφρώς πιο σοβαρά νομίζω. Ομως και σεις κυρία Λατινοπούλου μου μην το παρακάνετε με το ξύρισμα βάψιμο, ντύσιμο γιατί είδατε τι έπαθε η κ. Αννούλα Φλωρινιώτη, της γνωστής οικογενείας του ελληνικού πενταγράμμου. Κι αν δεν το μάθατε θα σας το πω εγώ που διάβασα και μια εκ βαθέων συνέντευξή της στην οποία και εξομολογείται τι πέρασε με την εξάρτησή της απ’ τα στρας.

«Πέρασα», λέει, «μια κρίση και δεν ήθελα για έναν μήνα τα στρας πάνω μου. Δεν ξέρω τι φάση πέρναγα αλλά την ξεπέρασα γρήγορα. Το DNA χτύπησε την πόρτα μου πάλι». Πολύ De profundis η γυναίκα.

Αχ, εσείς σενιαρισμένες κυρίες μου δεν ζήσατε άλλες εποχές εκεί στις δεκαετίες ’60-’70, που οι μασχάλες των γυναικών σπάνια βλέπαν το ξυράφι. Θυμάμαι κάτι γενέθλια της Μαίρης της μικρής μου εξαδέλφης που ξαφνικά σήκωσε το χέρι της το ξεμανίκωτο μια μακρινή μας θεία και ξεπρόβαλε κάτω απ’ τη μασχάλη της ένας μαύρος θύσανος.

– Μαμού, μαμού φώναξε έντρομη η μικρή εορτάζουσα κι έτρεξε να κρυφτεί. Ετσι την έλεγε τη μαϊμού η εξαδέλφη μου. Μαμού. Μαμού μαμού, της έμεινε από τότε της γυναίκας και μεταξύ μας τη λέγαμε η θεία μου η Μαμού.

Λοιπόν για να τελειώνουμε, εγώ λέω να αφήσουμε τον καθένα να κάνει αυτό που τραβάει η όρεξή του, η ψυχή του κι η καρδούλα του. Πώς σας φαίνεται;

Ετσι μια ιδέα ρίχνω. Διότι στο κάτω-κάτω, όπως λέει κι ο λαός, περί ορέξεως πατσαβουρόπιτα.