Αντίστροφη μέτρηση για το πόρισμα

Για έναν μήνα ακόμη, έως τις 7 Ιουλίου, έχει θεωρητικά ζωή η Προανακριτική Επιτροπή που συστάθηκε προκειμένου να διερευνήσει τα έργα και τις ημέρες του Νίκου Παππά, κατά τη φάση του διαγωνισμού (να τον κάνει ο Θεός) για τις άδειες των τηλεοπτικών καναλιών. Αναφέρω επίτηδες «θεωρητικά», διότι όπως όλα δείχνουν θα έχει ολοκληρώσει και επίσημα τις εργασίες της αρκετά συντομότερα, έτσι ώστε ως το τέλος αυτού του μήνα να έχει κατατεθεί στη Βουλή, στον πρόεδρό της δηλαδή, το πόρισμα της πλειοψηφίας (ΝουΔου – ΚΙΝΑΛ) για το παλικάρι αυτό, και όσα έπραξε κατά τη διάρκεια της δικής του παντοδυναμίας και του ΣΥΡΙΖΑ επίσης.

Αν, μου ανέφερε πηγή μου της Προανακριτικής, «έχουμε την άλλη εβδομάδα το υπόμνημα διά του οποίου θα απολογηθεί ο Παππάς, θα λειτουργήσουμε ακόμη καμιά βδομάδα περιμένοντας διάφορα στοιχεία, και μετά θα αρχίσουμε τη συγγραφή του πορίσματος. Μπορεί να μην έχει ολοκληρωθεί ούτε ο μήνας, όταν θα είμαστε έτοιμοι».

Τούτου δοθέντος θεωρώ ότι αρχές Ιουλίου θα προσδιοριστεί η συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, προκειμένου να αποφασιστεί η τύχη του πορίσματος της πλειοψηφίας (και του Παππά, φυσικά) – αν δηλαδή θα προχωρήσει ή όχι.

Για τον λόγο αυτόν θα συνιστούσα στον παλίκαρο να μην πανηγυρίζει, διότι υπάρχει εκεί έξω κακός κόσμος ο οποίος τον περιμένει στη γωνία…

Τα μηνύματα και η kolotumba
Αναφέρθηκα προηγουμένως στο τι αναμένει η Προανακριτική ακόμη, πλην του υπομνήματος Παππά, και ξέχασα να σας αναφέρω ότι περιμένει και Καλογρίτσα. Δηλαδή τα στοιχεία που διαθέτει ο Καλογρίτσας – αν διαθέτει, και τι στοιχεία είναι αυτά. Εν πάση περιπτώσει αυτά τα οποία είχε υποσχεθεί καταθέτοντας. Οτι διαθέτει δηλαδή τιμολόγια ύψους 2,9 εκατ. ευρώ, τα οποία υποτίθεται ότι διατέθηκαν έπειτα από τις «παραινέσεις» του Παππά για την έκδοση της εφημερίδας «Documento».

Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλά πλέον εκ των μελών της Προανακριτικής που πιστεύουν ότι υπάρχουν τέτοια τιμολόγια, και μάλιστα αυτού του ύψους, και πως τα διαθέτει ο Καλογρίτσας, αλλά τα κρατάει για μια δεύτερη φάση της παρουσίας του ενώπιον των Αρχών. Προσωπικά είμαι πολύ επιφυλακτικός.

Αλλά αφού το αναφέρουν αυτό οι διαρροές από την Προανακριτική, ποιος είμαι εγώ που θα τους το χαλάσω; Τους το χάλασα μια φορά, με το πού πήγαν τα χρήματα της εγγυητικής (τα 3 εκατομμύρια των Χούρι), νομίζω (τους) αρκεί…

Σε κάθε περίπτωση εκείνο που έχω να επισημάνω, είναι ότι ο κυρ Χρήστος (Καλογρίτσας) με την κατάθεσή του έστειλε πολλά μηνύματα εδώ κι εκεί, προς διάφορες κατευθύνσεις δηλαδή, και όποιος τσιμπήσει, τσίμπησε. Το αν είχαν αποτέλεσμα αυτές οι «εκπομπές» μηνυμάτων, θα φανεί. Επί του παρόντος πάντως, ένα (ορατό) αποτέλεσμα το έχουμε: είναι η αλλαγή στάσης του ΣΥΡΙΖΑ, στο θέμα της κλήτευσης και του υιού Καλογρίτσα, Ιωάννη-Βλαδίμηρου, ως μάρτυρα στην Επιτροπή. Ενώ αρχικά έσκιζε τα ρούχα του για να κληθεί ο υιός Καλογρίτσας, μετ’ ολίγον, το ξέχασε, και το αίτημα το πήραν τα κύματα και το εξαφάνισαν. Γιατί άραγε;

Οι κρίσεις φέρνουν κρίση
Τρώει «ξύλο» αλύπητα ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης (και όχι μόνο από την αντιπολίτευση, επισημαίνω…) για τον πόλεμο των συμμοριών που μαίνεται στους δρόμους της πρωτεύουσας (κυρίως), πλην όμως έχει κι αυτός τα δίκια του. Μέχρι τώρα η Αστυνομία έδειχνε να βολεύεται από το γεγονός ότι οι συμμορίες αλληλοεξοντώνονταν, στη λογική ότι άμα σκοτώνονται μεταξύ τους, έχω λιγότερη, βαριά, εγκληματικότητα.

Ομως εδώ το πράγμα έχει ξεφύγει, και ο Χρυσοχοΐδης το ξέρει, το βλέπει, το αντιμετωπίζει. Μου λένε, ότι οι φωνές του στις αλλεπάλληλες συσκέψεις που πραγματοποιούνται στο γραφείο του αυτό το διάστημα φτάνουν ως τα πεζοδρόμια της Κατεχάκη, αλλά πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι αυτό για την πρόοδο των ερευνών;

Επειτα αυτό που του λένε οι αξιωματικοί, και είναι σωστό, είναι πως από τις συνεχείς προαγωγικές κρίσεις, έχουν απομακρυνθεί από την Αστυνομία στελέχη ικανά στη δίωξη του εγκλήματος, με πολλές άκρες σε διάφορες πλευρές, αυτοί που τους διαδέχτηκαν έχουν μικρότερη εμπειρία, και όπως και να το κάνεις αυτό κάνει δυσκολότερη τη διαλεύκανση των εγκλημάτων. Διότι ούτε τις πηγές έχουν, ούτε τις άκρες. Ολα από την αρχή. Κάθε φορά, και έπειτα από κάθε διαδικασία κρίσης. Αν αλλού στο κράτος υπάρχει συνέχεια, στην Αστυνομία, με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως λ.χ. τώρα τελευταία στην Αντιτρομοκρατική), συνέχεια δεν υπάρχει. Φτου κι απ’ την αρχή είναι όλα…

Παλιά πονεμένη ιστορία, παλιά επίσης αμαρτία…

Μία σχέση με πολλά σύννεφα
Και μετά είναι και το άλλο μεγάλο πρόβλημα των αστυνομικών, αυτό με τη Δικαιοσύνη. Οι σχέσεις είναι διαταραγμένες, και επισφαλείς. Οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν εγκληματίες, και η Δικαιοσύνη τους αφήνει ελεύθερους με συνοπτικές διαδικασίες. Οχυρώνεται πίσω από την ελαστικότητα ή την ανωτερότητα που οφείλει υποτίθεται να δείχνει ο δικαστής έναντι ενός καταδιωκόμενου, και «όλοι έξω». Αντε με κανέναν περιοριστικό όρο για τα μάτια του κόσμου. Και από κοντά και ο «νόμος Παρασκευόπουλου», που «δώρισε» στην ελληνική κοινωνία πάνω από 1.000 σκληρά εγκληματικά στοιχεία, και έρχεται το γλυκό, σιροπιάζει και «δένει» υπέροχα…

Παράδειγμα τελευταίο, και κραυγαλέο, η περίπτωση του δολοφονημένου Αλβανού στα Σεπόλια: ο άνθρωπος είχε πάνω στην πλάτη του τον μισό ποινικό κώδικα. Τον Φεβρουάριο πιάστηκε σε τυχαίο έλεγχο στην Ομόνοια να οπλοφορεί και να φοράει και αλεξίσφαιρο γιλέκο. Τον οδήγησαν στην Ευελπίδων με βαριές κατηγορίες, αλλά αφέθηκε ελεύθερος αμέσως. Την επομένη ακριβώς έπεσε θύμα αποτυχημένης δολοφονικής επίθεσης. Τρεις μήνες μετά, οι δολοφόνοι του, πέτυχαν τον στόχο τους. «Φταίει η Αστυνομία γι’ αυτό;», διερωτάται και με το δίκιο του ο Χρυσοχοΐδης.

Δεν φταίει, μπορώ να παραδεχτώ. Αλλά η οικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας μεταξύ Δικαιοσύνης και Αστυνομίας δική τους υπόθεση είναι, όχι δική μου. Ούτε δική σας.

Για την Ευρώπη
Το βιβλίο ενός Ελληνα από τους εμπειρότερους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με μακρά σταδιοδρομία στις Βρυξέλλες, επιγράφεται «Μην πυροβολείτε την Ευρώπη», και είναι θα το χαρακτήριζα μια ελεγεία στην ευρωπαϊκή ιδέα και τους θεσμούς της. Και θα πρόσθετα πως ως λάτρης της ενωμένης Ευρώπης, είναι της άποψης πως ακόμη και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Περί του Δημήτρη Κούρκουλα ο λόγος, αδελφού της φίλης μου της Ελενίτσας Κούρκουλα, ο οποίος ως το καταλληλότερο πρόσωπο να μιλήσει για τα ευρωπαϊκά αυτονόητα που ξεχνιούνται και υποβαθμίζονται συνεχώς, καλεί τους πολίτες της, και τους πολιτικούς φυσικά, με το βιβλίο του να πάψουν να «πυροβολούν» την Ευρώπη…

Ο Κούρκουλας, που έχει διατελέσει και υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου (συνδέεται δε με άρρηκτη φιλία με τον Ευάγγελο), έχει θητεύσει σε σημαντικές θέσεις της Κομισιόν, και πρέσβης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε χώρες όπως ο Λίβανος, η Βουλγαρία και η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ενώ μετείχε ακόμη στις διαπραγματεύσεις για την Τελωνειακή Ενωση της Κύπρου με την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Εννοείται πως συστήνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο, για κάποιον που πιστεύει πραγματικά στην ευρωπαϊκή ιδέα, και δεν ανήκει σε αυτούς που θα βάραγαν νταούλια στις Βρυξέλλες…