Κατακόμβες

Δύο άνθρωποι παραδέχθηκαν αυτή την εβδομάδα ότι έκαναν χρήση σκληρών ναρκωτικών στα νιάτα τους. Ο ένας έμμεσα: ο Κιρ Στάρμερ αρνήθηκε να απαντήσει στις επίμονες σχετικές ερωτήσεις του Πιρς Μόργκαν, αρκούμενος να πει ότι περνούσε ωραία στο Πανεπιστήμιο. Ο άλλος άμεσα: ο Νίκος Καρανίκας δήλωσε σε συνέντευξή του στον Αντώνη Σρόιτερ ότι, «ως αριστερός», έκανε χρήση ηρωίνης και κοκαΐνης μαζί με άλλους συντρόφους του στο πλαίσιο έρευνας για να διαπιστώσει τι είναι αυτό που περιγράφουν οι επιστήμονες ως κακό.

Ποιος αποδεικνύεται τολμηρότερος; Ο πρώην πρωθυπουργικός σύμβουλος, φυσικά, που αντίθετα με τον αρχηγό των Εργατικών αισθάνεται δικαιωμένος, ισχυρός και ανανεωμένος. Εδώ υπάρχει ένα καλό κι ένα κακό νέο. Το καλό είναι ότι ο Καρανίκας μπορεί πλέον να μιλάει χωρίς να ξεσηκώνεται το μισό πολιτικό σύστημα, χωρίς να τουιτάρει ο Μητσοτάκης, χωρίς να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους διάφοροι αυτοαναγορευθέντες θεματοφύλακες της ηθικής και της ορθότητας. Αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη ωριμότητας της κοινωνίας. Αλλά οι πραγματικοί λόγοι είναι άλλοι.

Πρώτον, το ότι ο καλός του, ο άνθρωπος που εκείνος ανακάλυψε, δεν κυβερνά πλέον. Δεύτερον, η «νομιμοποίησή» του από τον Αδωνη, που παραδέχθηκε ότι στο θέμα της φαρμακευτικής κάνναβης είχε δίκιο ο Καρανίκας, όχι εκείνος και το κόμμα του. Τρίτον, το ότι η μπογιά του έχει πια περάσει, τα 15 λεπτά δημοσιότητας που δικαιούτο τα κέρδισε, τώρα ήρθε η σειρά της Λατινοπούλου.

‘Η μήπως όχι; Γιατί το κακό νέο είναι ότι ο άνθρωπος που σε μια ανάρτησή του για την 11η Σεπτεμβρίου χαρακτήρισε «έργο τέχνης και αλλαγής του εικαστικού τοπίου» τους βομβαρδισμένους Δίδυμους Πύργους, χωρίς να εκφράσει στοιχειωδώς τη θλίψη του για τους νεκρούς, μπορεί τώρα να απασφαλίσει και να αρχίσει να μιλάει επί παντός επιστητού. Αδιαφορώντας μάλιστα – κι αυτό είναι από μια άποψη ακόμη χειρότερο νέο – για το αν θα αναφέρεται σε «κατακόμβες» νεκρών από τον κορωνοϊό ή αν θα ζητά από τον Χριστό να μας «φιλάει», γιατί είναι βλέπετε λαϊκός τύπος, πρώην σερβιτόρος, άνθρωπος της πιάτσας δηλαδή, όχι φλώρος σαν αυτούς που κυβερνούν.

Θα έχει κοινό σε αυτή την περίπτωση; Θα λέει τόσο συνταρακτικά πράγματα ώστε θα είμαστε υποχρεωμένοι να προσδενόμαστε, όπως μας συμβούλεψε ο Σρόιτερ; Αυτό εξαρτάται από το τι εννοεί ο καθένας ως συνταρακτικό – εδώ έγινε πολιτικό θέμα η επίθεση στις αξύριστες γάμπες και τις τριχωτές μασχάλες! Εξαρτάται όμως κι από τις προθέσεις του ίδιου του Καρανίκα. Από το αν δηλαδή αποσκοπεί απλώς σε μια εκδίκηση για τα όσα υπερβολικά τού καταλογίστηκαν κατά καιρούς ή αν έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες, αν σχεδιάζει ένα πολιτικό comeback χρησιμοποιώντας ως όπλο ακριβώς τη «λαϊκότητά» του.

Προεκλογικές συγκεντρώσεις του Καρανίκα με μουσική υπόκρουση Μιθριδάτη, το φαντάζεστε;