Η κατάντια της ΕΣΗΕΑ

Τι είναι η ΕΣΗΕΑ; Η ΕΣΗΕΑ είναι, το λέει και ο τίτλος, η Ενωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Εδρεύει στην οδό Ακαδημίας και διοικείται από ένα ενδεκαμελές συμβούλιο. Είμαι μέλος της από 30ετίας και πλέον, και κατά το παρελθόν, έχω χρηματίσει και εγώ μέλος του ΔΣ, υπό την προεδρία του αείμνηστου συναδέλφου μου Δημήτρη Γκλαβά. Τότε δηλαδή που η ΕΣΗΕΑ εθεωρείτο κορυφαίο πνευματικό και επαγγελματικό σωματείο της χώρας, και το να μετέχεις του Διοικητικού της Συμβουλίου ήταν τίτλος τιμής – πλην όλων των άλλων. Τα χρόνια παρήλθαν, ο Τύπος στη χώρα απαξιώθηκε, η ΕΣΗΕΑ ακολούθησε τη μοίρα του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, και τα τελευταία χρόνια κατάντησε άθυρμα κομματικών παρατάξεων. Ενδεικτικό της παρακμής και της απαξίωσης του ιστορικού σωματείου το οποίο μετράει ζωή περισσότερη από έναν αιώνα, είναι το εξής παράδοξο: παρότι η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ προέρχεται από παράταξη προσκείμενη στη Νέα Δημοκρατία, οι αποφάσεις που λαμβάνονται κατά καιρούς, μοιάζει να έχουν εκδοθεί από την… Κουμουνδούρου!

Παράδειγμα τελευταίο, που δεν αφορά καν απόφαση: ζήτησα, δι’ επιστολής, την πρόσθετη παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ στη δίκη επί της αγωγής Τσίπρα για τη βίλα του 500άρικου στο Σούνιο. Προκειμένου να με στηρίξει επί των πραγματικών περιστατικών; Οχι! Αυτή είναι δική μου υποχρέωση.

Η υποχρέωση, το χρέος, της ΕΣΗΕΑ όπως αυτό απορρέει από το Καταστατικό της, ήταν να παραστεί εκπρόσωπός της, και να υπογραμμίσει ότι με αγωγές αυτού του τύπου επιχειρείται να περιοριστεί η ελευθερία της έκφρασης, να φιμωθεί ο δημοσιογράφος, και εκ παραλλήλου να εξοντωθεί οικονομικά και επαγγελματικά. Και πως αυτή όλη η προσπάθεια βρίσκει αντίθετο το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου της χώρας. Να δηλώσει ότι παραμένει σταθερά στις αξίες που υπαγορεύει ο γενάρχης της ελληνικής δημοσιογραφίας Ιωάννης Μάγερ με τη ρήση «η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

Η ΕΣΗΕΑ δεν το έκανε. Με μια παρελκυστική τακτική το προεδρείο της απέφυγε να απαντήσει στο αίτημά μου. Χωρίς ψηφοφορία. Αλλά με προφάσεις, προφανώς «εν αμαρτίαις», επιχείρησε να παρακάμψει το αυτονόητο καθήκον της. Είναι έκθετη, και ασφαλώς πειθαρχικά ελεγκτέα η διοίκησή της. Κυρίως όμως είναι έκθετη στα μάτια των συναδέλφων, που διαπιστώνουν ότι για πολλοστή φορά το συνδικαλιστικό τους όργανο κατάντησε θλιβερό υποχείριο των κομμάτων. Θα κριθούν γι’ αυτό.

Τον κήρυξε ανεπιθύμητο

Χάνεται η μπάλα, και χάνεται οριστικά, είμαι πλέον βέβαιος. Προσοχή παρακαλώ στο παρακάτω: στην Πάτρα διεξάγεται από χθες ένα αξιοπρόσεκτο συνέδριο για την Περιφερειακή Ανάπτυξη, με οργανωτή την ιστορική εφημερίδα «Πελοπόννησος» που εκδίδεται στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Το συνέδριο έχει ξεκινήσει από χθες, και η ανταπόκριση από επισήμους, παράγοντες, εκπροσώπους φορέων είναι σημαντική. Θυμίζει «Φόρουμ των Δελφών» όλο αυτό – τέτοιας έκτασης είναι η οργάνωση. Στο σημερινό πρόγραμμα λοιπόν είναι ενταγμένη και μια εκδήλωση με κεντρικό πρόσωπο τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα Τζέφρι Πάιατ. Και τι κάνει ο Δήμος Πατρέων, του οποίου ηγείται δήμαρχος προερχόμενος εκ του ηρωικού ΚΚΕ, ο κ. Πελετίδης; Αφενός κηρύσσει… ανεπιθύμητο στην πόλη τον Πάιατ, αφετέρου επιτρέπει στο ΚΚΕ (και την ΚΝΕ) να γεμίσει την Πάτρα και τα περίχωρα αφίσες κατά του… εκπροσώπου των μακελάρηδων!

Παράλληλα το ΚΚΕ διοργανώνει και συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία Γεωργίου, ο δε δήμαρχος Πελετίδης δεν μετέχει των εργασιών του συνεδρίου – του τόσο τιμητικού για την Πάτρα συνεδρίου, το οποίο μακάρι να το αντέξει οικονομικά η «Πελοπόννησος» να το καθιερώσει ως θεσμό.

Ερώτηση: υπάρχει σωτηρία έπειτα από όλα αυτά; Απάντηση: δεν υπάρχει. Αποδεδειγμένα…

Βρήκαν δουλειά τα τρολ

Και ιδού που βρέθηκε νέο πεδίο άσκησης αντιπολίτευσης σε βάρος της κυβέρνησης, του Μητσοτάκη, της ΝουΔου, μέσω των τρολ του ΣΥΡΙΖΑ που αλωνίζουν ανενόχλητα το Διαδίκτυο, ψαρεύοντας κορόιδα που κάνουν like χωρίς να ξέρουν ποιος κρύβεται από πίσω. Το πεδίο αφορά τις απόψεις ευειδούς νεαράς πολιτεύτριας της ΝουΔου από τη Θεσσαλονίκη, που με τη θέρμη και την ένταση της νεότητάς της, και αγνοώντας πως ο πανδαμάτωρ χρόνος καιροφυλακτεί για όλους και είναι αδυσώπητος, διατύπωσε άστοχες κρίσεις όσον αφορά το γυναικείο σώμα και το «ταγάρι-style». Το οποίο ειρήσθω εν παρόδω θεωρείται από μια μερίδα της κοινωνίας μας politically correct (όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, με εκείνη την οξφορδιανή προφορά η οποία έχει στείλει κόσμο και κοσμάκη για φάρμακα, προκειμένου να περιγράψουμε το «πολιτικά ορθό»).

Και ο Μητσοτάκης τι ευθύνες έχει ως προς αυτό; διερωτώμαι. Εχει μήπως διδάξει ή έστω παροτρύνει τους πολιτευτές του να έχουν τη μια ή την άλλη άποψη, και δη επί τόσο προσωπικών θεμάτων, όπως είναι η… τριχοφυΐα; Οχι ασφαλώς. Αλλά άμα είσαι ΣΥΡΙΖΑ και δεν έχει από πού να πιαστείς, και τρίχες θα δοκιμάσεις να κρατηθείς!

«Μπέσα» αγνοείται

Βρε βρε τον Νίκο τον Παππά, τον… αδικημένο από τη ζωή και τους ανθρώπους. Μας στέλνει επιστολή διαμαρτυρίας διότι – πιστεύει – ότι στο πρωτοσέλιδο της Τετάρτης τον εκθέσαμε, του απαντάμε «φυσικά, θα τη δημοσιεύσουμε, διότι έχουμε ως αρχή τον αντίλογο», δεσμευόμαστε ότι αυτό θα συμβεί στο σημερινό μας φύλλο, και χθες, τη βλέπουμε δημοσιευμένη στη σελίδα 10 της «Εφ.Συν.».

Προσωπικά καταλαβαίνω τη σπουδή του, αποτέλεσμα του άγχους που τον διακατέχει για τις εξελίξεις περί την Προανακριτική, αλλά καταλαβαίνω και κάτι ακόμη: ότι σε αυτούς, τους συριζαίους, δεν πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη – καμία δε!

Οι τύποι δεν έχουν «μπέσα» – λέξη αρβανίτικη, η οποία περιγράφει την έλλειψη εμπιστοσύνης και σταθερότητας, την έλλειψη ενός κώδικα τιμής, συμπεριφοράς και αξιών. Οπου οι προφορικές δεσμεύσεις είναι απαραβίαστες, και έχουν να κάνουν με την αξιοπρέπεια εκείνου που τις δίνει και εκείνου που τις αποδέχεται.

Δεν έχουν «μπέσα» λοιπόν και δεν πρέπει να τους εμπιστεύεσαι για τίποτε. Ούτε καμένα κάρβουνα να μεταφέρουν.

Ευκαιρίας δοθείσης όμως, έχω δύο απορίες για το συγκεκριμένο άτομο, το οποίο υποδύεται πλέον τον κήνσορα της ηθικής:

– Εδώ και μήνες, ο Χρήστος Καλογρίτσας τού έχει σύρει («σούρει» κατά το κοινώς λεγόμενο) τα μύρια όσα. Γιατί δεν τον έχει μηνύσει ακόμη, για συκοφαντική δυσφήμηση ας πούμε; Γιατί δεν του έχει καταθέσει μια αγωγή, έστω; Εχει κάποιο λόγο να δέχεται αδιαμαρτύρητα και κυρίως χωρίς αντίδραση όλη αυτή την επίθεση από τον κυρ Χρήστο, και να μην παίρνει αντίμετρα; Φοβάται κάτι; Και τι μπορεί να είναι αυτό, αφού όπως διατείνεται κατέπεσε και η σκευωρία σε βάρος του;

– Η δεύτερη απορία μου, είναι αυτή που διατύπωσα και χθες, και την επαναδιατυπώνω και σήμερα, μήπως στη φούρια των ημερών του διέφυγε: ο Καλογρίτσας τού έστελνε διάφορα SMS. Εκείνος απαντούσε. Θα δώσει στη δημοσιότητα αυτά τα μηνύματα ποτέ; Να αποδείξει ότι ο Καλογρίτσας τον συκοφαντούσε ασύστολα; Και να βουλώσει στόματα, εκ παραλλήλου;