Η Τζούλια και οι μασχάλες

Το μακρινό 1999, η Τζούλια Ρόμπερτς είχε αρχίσει τις παρουσίες στο κόκκινο χαλί για το «Νότινγκ Χιλ» – ήταν στα ντουζένια της, το πιο αναγνωρίσιμο χαμόγελο στην υφήλιο. Σε μία από τις εκδηλώσεις για το προμοτάρισμα της ταινίας επέλεξε να φορέσει ένα σχεδόν αμάνικο κόκκινο φόρεμα με παγέτες, δένοντας τα μαλλιά της πίσω σύμφωνα με τη μόδα της εποχής. Τα φλας άστραψαν, όπως άστραφτε και το φόρεμα. Με την έξοδό της από το αυτοκίνητο, ήδη είχε μπει στη λίστα με τις πιο καλοντυμένες. Μέχρι την ώρα που σήκωσε το χέρι της για να χαιρετήσει το κοινό. Εκεί τα επιφωνήματα θαυμασμού μετατράπηκαν σε έκπληξη και σοκ. Μια μάζα από εμφανώς αξύριστες τρίχες ξεπρόβαλε στη μασχάλη. Οχι από αυτές που δεν πρόλαβες να ξυρίσεις, αλλά από αυτές που πολύ συνειδητά άφησες να μεγαλώσουν. Η Ρόμπερτς δεν σταμάτησε να χαιρετάει τα πλήθη και κάθε κίνηση του χεριού της πρόσφερε μία ακόμη ευκαιρία για τους φωτογράφους.

Μα πώς είναι δυνατόν αυτή η πανέμορφη γυναίκα, που στην πιο διάσημη κομεντί εκείνης της χρονιάς έκλεψε την καρδιά του χίπστερ βιβλιοπώλη Χιου Γκραντ, να κυκλοφορεί με αξύριστες μασχάλες; Πώς είναι δυνατόν να έσπασε τα πρότυπα της εποχής της αυτή, η πιο «American sweetheart» απ’ όλες; Εκτοτε, τα περιοδικά και οι ιστοσελίδες όλο και κάτι είχαν να προσάψουν στην «ιδιότροπη» Τζούλια, την οποία κατέτασσαν στις πιο απεριποίητες ηθοποιούς της βιομηχανίας – το όνομά της έχει μπει ακόμα και σε λίστα με ηθοποιούς που δεν κάνουν μπάνιο συχνά και βρωμάνε. Κάθε τέτοια αναφορά συνοδευόταν από μια φωτογραφία του κόκκινου χαλιού. Προς ενημέρωση και επίρρωση, βεβαίως-βεβαίως. Εκείνη δεν είπε κουβέντα. Και πρόσφατα, τώρα που πια οι αξύριστες μασχάλες έχουν μπει στη mainsteam μόδα, απάντησε πως εκείνη η εμφάνιση δεν ήταν κάποιου είδους μανιφέστο, αλλά «μέρος της δήλωσης που κάνει ως άνθρωπος στον πλανήτη, για τον εαυτό της». Αυτό είναι οι τρίχες, αν το καλοσκεφτείς. Εκφράζουν κυρίως τη μοναδικότητα του σώματος στο οποίο κατοικούν. Μαζί με τα σημάδια, τις ραγάδες και την κυτταρίτιδα που τόσο πολύ πολεμούν τα κορίτσια, που μαθαίνουν από μικρές πως μόνο αν μοιάζουν κάπως (και, εννοείται, αν συμπεριφέρονται κάπως) είναι πραγματικά ελκυστικές. Οτιδήποτε άλλο είναι βρώμικο.

Θα τολμούσε ποτέ μια άγνωστη πολιτεύτρια της ΝΔ, για δεκαπέντε λεπτά ιντερνετικής δημοσιότητας, να «κράξει» την Τζούλια Ρόμπερτς; Οχι, γιατί κι αυτή έχει δει το «Νότινγκ Χιλ» και έχει θαυμάσει το ρομάντζο – ποιος νοιάστηκε για τις τρίχες όταν «ένα κορίτσι στάθηκε μπροστά σε ένα αγόρι και του ζήτησε να την αγαπήσει»; Γι’ αυτό, στη θέση της, απευθύνθηκε σε όλες τις άλλες άσημες, «αφύσικες» γυναίκες, που τολμούν να της χαλούν την αισθητική επειδή δεν ξυρίζουν τις μασχάλες τους και προβάλλουν δημόσια τις ατέλειές τους. Θεωρώντας, προφανώς, πως για χατίρι της όλες οι γυναίκες του κόσμου πρέπει να ξυριστούν και όλοι οι άνδρες να αφήσουν μουστάκι. Αυτή την απαίτηση δεν τη διατυπώνει μόνο ως προσωπική, αλλά και ως πολιτική άποψη, εμπνευσμένη από στερεότυπα άλλης εποχής – γι’ αυτό έχει βάλει το λόγκο του κόμματος σε όλους τους λογαριασμούς της στα σόσιαλ μίντια.

Δεν είναι όλα αριθμοί και δημοσκοπήσεις, δεν έχει σημασία αν παίζεις με ή χωρίς αντίπαλο. Η προοδευτικότητα δεν επιβάλλεται από τα πάνω προς τα κάτω. Αν η ΝΔ θέλει να συγκαταλέγεται στις προοδευτικές δυνάμεις, δεν αρκεί μόνο να θυμίζει τι έκανε το 2015. Χρειάζεται, την κρίσιμη στιγμή, να ξέρει ποιους διαλέγει για να την εκπροσωπήσουν. Από την άλλη, όσοι κόπτονται για την ισότητα και υποστηρίζουν σήμερα με πάθος το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους, καλό θα ήταν να θυμούνται να καταδικάζουν το bodyshaming και όταν δεν αφορά φίλες, συντρόφισσες ή την Ελενα Παπαρίζου. Αλλιώς δεν διαφέρουν σε τίποτα από εκείνους τους υπόλοιπους, που χειροκροτούσαν ευγενικά την Τζούλια και από μέσα τους αναρωτιούνταν αν τελικά, όντως, η μασχάλη της βρωμάει.