Ενάρετος κύκλος

Τέτοιες μέρες, άνοιξη του ’19, η Νέα Δημοκρατία κέρδισε τον ΣΥΡΙΖΑ με 9 μονάδες και η Ελλάδα μπήκε σε έναν ενάρετο κύκλο. Από την προηγούμενη ευρωαναμέτρηση (2014) ο Μητσοτάκης είχε προσθέσει 10 πόντους στην κάλπη. Η διαδρομή είναι πράγματι μεγάλη. Σημειώστε πως, το 2014, τα ειλικρινώς ευρωκεντρικά κόμματα έπεισαν μόνον το 40% των ψηφισάντων. Το ρήγμα εμφανίστηκε στο παράτυπο δημοψήφισμα, έναν χρόνο μετά, όταν η ανευθυνότητα των Τσίπρα – Καμμένου, αλλά και ο φόβος πολιτειακών ταγών, κατηύθυναν τους πολίτες σε αυτοκτονική χρεοκοπία, με τον φιλοευρωπαϊκό πυρήνα να μειώνεται στο 39%. Η Ελλάδα ετέθη στο περιθώριο της Ευρώπης, μπήκε στον γύψο ενός αχρείαστου μνημονίου και αφέθη στην τύχη της.

Ευτυχώς η ρότα άλλαξε με βήμα ταχύ μετά και τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019. Η αναδιάταξη έγινε με γρήγορο ρυθμό και συνεχίστηκε παρά τη συγκλονιστική επέλαση της πανδημίας. Η επιστροφή στην Ευρώπη ήταν εντυπωσιακή και το φιλοευρωπαϊκό  μέτωπο κέρδισε 5 εκατοστιαίες μονάδες. Κυρίως όμως, φάνηκε πόσο πολύ μετρά η πολιτική βούληση. Για να μην είμαι άδικος, βοήθησε και η προσωπική ήττα Τσίπρα, που υποχρεώθηκε να ξεχάσει, στα λόγια τουλάχιστον, τις αντιευρωπαϊκές κορώνες, χωρίς ωστόσο να ηγείται, ακόμη σήμερα, ενός ειλικρινούς συνασπισμού αδιάλλακτων φιλοευρωπαίων στελεχών.

Ο Μητσοτάκης επέλεξε, σοφά, να είναι παρεμβατικός στον πυρήνα των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Τον βοηθούν τα πολιτικά και προσωπικά χαρακτηριστικά του. Η ευκολία συνεννόησης με όλους όσοι μετρούν. Η καλή γνώση των ντοσιέ που αντιμετωπίζουν οι ηγέτες των κρατών. Ακόμη και η συγκυρία μέγιστης κρίσης και ολίγιστης ευρωκαθοδήγησης, που θερμαίνει, ευτυχώς, την αλληλεγγύη μεταξύ φιλελεύθερων κρατών.

Αλλά και η Ενωση ανάσανε με ανακούφιση. Ο ζυγός έγειρε με εύνοιες προς την Ελλάδα που επιστρέφει, απομακρυνόμενη από συμπεριφορές «δουλοπαροικίας», που θα έλεγε και ο Βαρουφάκης. Αυτό το «ουφ, επιτέλους», αυτό το θετικό κλίμα αξιοποίησε χωρίς χασομέρι ο Μητσοτάκης από την επομένη της προ δύο ετών 26ης Μαΐου. Και, από τότε, δεν έχει σταματήσει. Το δείχνει η βροχή νομοσχεδίων με συνεχείς αλλαγές: διαρθρωτικές, μεγαλύτερες και μικρότερες, επιτελικές ή διαχειριστικές. Ενα κρεσέντο που εξαντλεί τις αντοχές μιας τεμπέλικης αντιπολίτευσης, η οποία τη μια ζητεί να κηρύξει η Βουλή «αναγκαστική αργία», την άλλη χαϊδεύει τα «κακά παιδιά». Υιοθετεί χωρίς νοητική ευαισθησία κάθε κακοήθεια που κυκλοφορεί στα «σόσιαλ». Εκθέτει απερίσκεπτα τη χώρα ακόμη και σε ζητήματα βαθιάς ελληνικής ευαισθησίας. Αναμασά τον ανόητο λαϊκισμό που πάντοτε (θα) υπάρχει στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Το κύρος της χώρας, μια επταετία μετά την εκούσια αποκήρυξη της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας, έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό. Τα αποτελέσματα είναι χειροπιαστά. Μπήκαμε στο «τζάμπα χρήμα» της κεντρικής τράπεζας. Παίρνουμε τα περισσότερα, κατ’ αναλογίαν, κεφάλαια από το Ταμείο Ανάπτυξης. Οι απειλές που δεχόμαστε και οι φιλίες που καλλιεργούμε εξετάζονται στα σοβαρά. Με δύο λόγια, τα ευρωπαϊκά σύνορα επανέρχονται εκεί που ήσαν, στα ελληνικά εδάφη και νερά. Τα κέρδη θα είναι μεγάλα, αν μείνουμε μέσα στον ενάρετο κύκλο.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής