Οι μεγάλες πετρελαϊκές δεν θα γίνουν πράσινες από μόνες τους

The Guardian

Την περασμένη εβδομάδα, ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (IEA), η κορυφαία ενεργειακή Αρχή στον κόσμο, έθεσε το μέγεθος της πρόκλησης στο να διατηρήσει τον κόσμο σε καλό δρόμο για την επίτευξη καθαρών μηδενικών εκπομπών έως το 2050: είπε ότι χρειάζεται μια τεράστια επιτάχυνση της ανάπτυξης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και, προφανώς, καμία νέα ανάπτυξη πετρελαίου, φυσικού αερίου ή άνθρακα. Καμία. Εφόσον ο άνθρακας παρέμεινε φθηνότερος, η IEA προέβλεπε σταθερά ότι θα συνέχιζε να είναι η κυρίαρχη πηγή ενέργειας στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Τώρα που οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και ειδικότερα η ηλιακή, παράγουν ηλεκτρική ενέργεια τόσο φθηνά και συχνά φθηνότερα από τους υδρογονάνθρακες, η IEA θεωρεί πιο επιτακτική την ανάγκη για ταχεία μετάβαση στον χώρο της ανανεώσιμης ενέργειας.

Ας εξετάσουμε τις τρέχουσες στρατηγικές των ευρωπαϊκών εταιρειών πετρελαίου και φυσικού αερίου, BP, Shell και Total. Τους τελευταίους 15 μήνες, και οι τρεις έχουν ανακοινώσει σχέδια για μετάβαση σε επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές, καθώς και σε παραγωγή υδρογονανθράκων. Για αυτές τις εταιρείες, το κέρδος είναι πράγματι η βασική μεταβλητή. Ολες οι προτεινόμενες επενδύσεις από τις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου πρέπει να πληρούν προϋποθέσεις κερδοφορίας προκειμένου να εγκριθούν. Το κόστος έχει σημασία αλλά μόνο στον βαθμό που επηρεάζει την αναμενόμενη κερδοφορία.

Βασικά, και οι τρεις εταιρείες συμφωνούν ότι η παραγωγή υδρογονανθράκων παραμένει σημαντικά πιο κερδοφόρα από την παραγωγή ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Τα εσωτερικά ποσοστά απόδοσης (IRR) – το τυπικό μέτρο της κερδοφορίας μιας επένδυσης – κυμαίνονται από 15% έως 20% σε υδρογονάνθρακες. Τα τυπικά IRR για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σήμερα είναι περίπου 5% έως 6%.

Τα εμπόδια για να μπει κανείς στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι πολύ χαμηλότερα από ό,τι στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, αυξάνοντας έτσι τον ανταγωνισμό και μειώνοντας την κερδοφορία. Ως αποτέλεσμα, και οι τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες συνεχίζουν να επενδύουν πολύ περισσότερους πόρους στην ανάπτυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου από την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Εάν η επίτευξη καθαρών μηδενικών εκπομπών πράγματι απαιτεί τη διακοπή κάθε νέας ανάπτυξης υδρογονανθράκων και τη γρήγορη μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, είναι σαφές ότι θα χρειαζόμαστε μια πολύ πιο τολμηρή και πιο ριζοσπαστική προσέγγιση από το να στηριχθούμε στις δυνάμεις της αγοράς και στα μέτρα πολιτικής όπως η τιμολόγηση του άνθρακα για να φτάσουμε εκεί.