Το μοιραίο δευτερόλεπτο

Αυτό το Σαββατοκύριακο ολοκληρώνεται η 6η Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας που διοργανώνεται ανά δύο χρόνια από τη UNRSC (United Nations Road Safety Collaboration). Η θεματολογία της, κάθε φορά είναι διαφορετική και φέτος το hashtag#love30 προωθούσε το όριο ταχύτητας των τριάντα χιλιομέτρων μέσα στις πόλεις. …Αυτά είναι τα τυπικά που καλώς μας τα θυμίζουν οι διάφορες Παγκόσμιες Ημέρες και Εβδομάδες έστω και αν το ενδιαφέρον μας εξαντλείται σε διαδικτυακές αναρτήσεις. Η ουσία, ειδικά με τη συγκεκριμένη αφορμή, αποτυπώνεται καθημερινά σε εκείνα τα «τραγικά τροχαία» της ειδησεογραφίας που ωστόσο, ακόμη και όταν γίνονται «πρωτοσέλιδα» όπως, πρόσφατα, με τον 23χρονο Ιάσονα που έχασε τη ζωή του έξω από τη Βουλή, γρήγορα ξεχνιούνται από τους πολλούς. Παραμένουν όμως όλα αυτά που αφήνουν πίσω τους. Τα κενά ζωής, τα καθηλωμένα όνειρα, η καθημερινότητα που γίνεται αγώνας. Κι αυτό το, έως και στερεοτυπικό, «Κρίμα τέτοιο παλικάρι» όταν βλέπουμε έναν νέο άνθρωπο σε αναπηρικό καροτσάκι.

Ενα τέτοιο παλικάρι είναι και ο Δημήτρης Αντωνίου. Τον «γνώρισα» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενας τριαντάρης με πλατύ χαμόγελο. Πριν από 14 χρόνια ήταν μαθητής Λυκείου στη Θεσσαλονίκη. Τη μέρα που «συγκρούστηκε» με το μοιραίο δευτερόλεπτο της ζωής του γύριζε, με συμμαθητές του, από το σχολείο στο σπίτι του. Τα παιδιά περπατούσαν στο πεζοδρόμιο. Ενα αυτοκίνητο ξέφυγε από την πορεία του, ανέβηκε στο πεζοδρόμιο και έπεσε πάνω στον Δημήτρη. Από τότε είναι καθηλωμένος σε αμαξίδιο με υψηλού βαθμού αναπηρία – δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες. Η οικογένεια και οι φίλοι του τον υποστήριξαν ώστε να συνεχίσει, σε αυτές τις συνθήκες μια, όσο γίνεται, κανονική ζωή. Και το δικό του πείσμα δεν τον άφησε να «βουλιάξει» στο καροτσάκι του. «Ξημερώνει κι ανυπομονώ» όπως λέει. Τέλειωσε το Φυσικό του ΑΠΘ, έκανε μεταπτυχιακό στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Μακεδονία.

Ο Δημήτρης δεν κατηγορεί κακούς οδηγούς και ασυνείδητους πίσω από το τιμόνι, μιλάει ακόμη και για απροσεξίες πεζών. Δεν είναι θυμωμένος για ό,τι του συνέβη. Ή, μάλλον, φαίνεται να έχει μετουσιώσει τον όποιο θυμό του στην ανάγκη να μιλήσει σε όλους εμάς γι’ αυτό το μοιραίο δευτερόλεπτο που μπορεί να αφήσει μετέωρη τη ζωή του καθενός μας. Γι’ αυτό το τσακ, αυτήν τη στιγμή που τα παίρνει όλα σβάρνα. Και που μπορεί να προκληθεί από μια αφηρημάδα, από το ελάχιστο που ξεχάσαμε το πόδι μας στο γκάζι.

Με αφορμή την Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας, ανέβασε ένα βίντεο όπου, μεταξύ άλλων, λέει: «…Ολα αυτά τα χρόνια σκεφτόμουν τι θα πω στον άνθρωπο που με καθήλωσε, αν ποτέ τον συναντούσα. Μέχρι που κατάλαβα ότι είναι καλύτερα να το πω σε εσένα. …Αυτός ο άνθρωπος πίστευε ότι δεν θα χάσει ποτέ τον έλεγχο, δεν θα ανεβεί στο πεζοδρόμιο, δεν θα τραυματίσει κάποιον. Αλλά μια στιγμή, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου αρκεί. …Αν θέλεις να μην κάνεις κακό στους άλλους και στον εαυτό σου, χαλάρωσε το πόδι σου από το γκάζι». Ας τον ακούσουμε.