Τα παλιά υλικά του Μελισσανίδη

Εγραφα στα «Αμφίσημα» της 12ης Απριλίου πως «ο Ολυμπιακός δεν κατέκτησε απλά ένα ακόμα πρωτάθλημα. Νίκησε την αμφισβήτηση. Κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να αρθρώσει επιχείρημα εναντίον του για την αγωνιστική του αξία».

Ο Δημήτρης Μελισσανίδης επιβεβαίωσε χθες μέχρι κεραίας την τοποθέτησή μου. «Δίκαια πήρε το πρωτάθλημα η ομάδα που το πήρε. Οπως το πήρε και πέρυσι. Αξιζαν να το πάρουν», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του για τον Ολυμπιακό.

Η κυριαρχία των Ερυθρόλευκων στήθηκε στη βάση ενός συγκεκριμένου πρότζεκτ στο κέντρο του οποίου υπήρχε ένας πολύ καλός προπονητής που στήριξε με κάθε τρόπο η ηγεσία του συλλόγου.

Η πρόκληση του Δημήτρη Μελισσανίδη είναι να κοπιάρει το συγκεκριμένο μοντέλο προσθέτοντας δικά του χαρακτηριστικά για να μην κακοχαρακτηριστεί. Είναι εύκολο; Κάθε άλλο.

Το να δείξει πίστη και αφοσίωση η ηγεσία ενός συλλόγου στον προπονητή της, κυρίως μετά από ήττες και αποτυχίες, αποτελεί το μεγαλύτερο στοίχημα για κάθε ομάδα. Ακόμα και εγνωσμένης αξίας να είναι οι άνθρωποι που κάθονται στην άκρη των πάγκων, όπως ο Ζοζέ Μουρίνιο, ο Αντόνιο Κόντε ή ο Μαξ Αλέγκρι, δεν μπορούν να αποτρέψουν την κυοφορία της αμφισβήτησης στη μήτρα των αρνητικών αποτελεσμάτων.

Ο Μελισσανίδης, λοιπόν, θα προσπαθήσει με διακριτικότητα να αντιγράψει τη συνταγή του Ολυμπιακού χρησιμοποιώντας όμως παλιά υλικά. Προπονητές γνωστούς και δοκιμασμένους στις ιδιαιτερότητες του ελληνικού πρωταθλήματος. Γι’ αυτό στράφηκε στον Ραζβάν Λουτσέσκου και όχι σε κάποιον άγνωστο, στο διεθνές προσκήνιο, προπονητή, όπως έκανε ο Ολυμπιακός με τον Μαρτίνς.

Η κίνηση του Μελισσανίδη αποκαλύπτει τον αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα της εμπιστοσύνης που θα έπρεπε να τον δένει με τους συνεργάτες του, αλλά και την πρόδηλη άποψη που έχει για τον εαυτό του, πως ξέρει κάτι παραπάνω από τους άλλους για το ποδόσφαιρο. Είναι η πεποίθηση πως η γνώση του πηγάζει από τα πολλά χρόνια που ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Σαν τους μπουζουκόβιους που πιστεύουν πως ξέρουν από μουσική γιατί κάθονται πρώτο τραπέζι πίστα.