Αλλαγή διοίκησης ή αλλαγή λειτουργίας

Ο κόσμος ξέσπασε κατά πάντων σε Λεωφόρο και social media και δεν έχει άδικο. Με τη μεγαλύτερη ευθύνη να βαραίνει τον Γιάννη Αλαφούζο που με τις αντιποδοσφαιρικές του κινήσεις έχει διαλύσει την ομάδα, ο Παναθηναϊκός έζησε μία ακόμα νύχτα ντροπής στη Λεωφόρο. Ηττήθηκε με 4-1 από τον Ολυμπιακό, αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι πως οι μέρες και τα χρόνια περνάνε χωρίς να αλλάζει το παραμικρό στον σύλλογο.

Απαντες έχουν σχεδόν συμβιβαστεί με την ιδέα πως ο Παναθηναϊκός δεν γίνεται να διεκδικεί τίτλους, πως είναι πολύ πιο χαμηλά από Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ και πως οτιδήποτε περισσότερο από την 4η και την 5η θέση θα αποτελεί… υπέρβαση. Για μια ομάδα που είναι δεύτερη σε πρωταθλήματα στη χώρα, παρά το γεγονός πως τα τελευταία 20 χρόνια έχει κατακτήσει μόλις δύο: αυτό του 2004 και αυτό του 2010. Εγραφα και πριν από λίγες μέρες πως ο Παναθηναϊκός έχει χάσει το DNA του. Δεν λειτουργεί σαν μεγάλη ομάδα. Ούτε εντός, ούτε εκτός γηπέδου.

Το πόσο θα λήξει ένα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ έχει μικρή σημασία. Οι νίκες μοιάζουν να έρχονται – όποτε έρχονται – εντελώς στην τύχη και οι ήττες είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Ο σύλλογος χρόνο με τον χρόνο μικραίνει και αντί να χτίζει στα λίγα καλά που πάει να δημιουργήσει, τα γκρεμίζει και αυτά. Οπως συνέβη με τον Δώνη, που είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα. Είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έφτιαξε κάτι καλό την τελευταία τριετία και χωρίς κανέναν λόγο.

Ο Παναθηναϊκός μοιάζει να έχει μπει σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Πώς θα ξεφύγει από την κατηφόρα; Είτε αλλάζοντας διοίκηση άμεσα, είτε αλλάζοντας το σκεπτικό της υπάρχουσας διοίκησης, με το οποίο λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια. Επενδύοντας περισσότερα χρήματα, ανεβάζοντας το μπάτζετ και βρίσκοντας τους κατάλληλους ανθρώπους στις θέσεις που πρέπει.