Αντίπαλος της κυβέρνησης είναι ο εαυτός της

Δύο περίπου χρόνια μετά τις βουλευτικές εκλογές η ΝΔ εξακολουθεί να διατηρεί ασφαλές προβάδισμα. Η συσπείρωση των ψηφοφόρων της παραμένει υψηλή, ενώ παράλληλα καταγράφει θετικό πρόσημο στο ισοζύγιο μετακινήσεων ψηφοφόρων από κόμμα σε κόμμα.  Παρά τις απώλειες σημαντικού μέρους των μετεκλογικών κυρίως κερδών της, το αναμενόμενο ποσοστό του κυβερνητικού κόμματος, αν είχαμε σήμερα εκλογές, θα ήταν υψηλότερο από το αντίστοιχο των εκλογών του 2019. Η υπεροχή της ΝΔ στον εκλογικό χάρτη οφείλεται στη διείσδυση του παραδοσιακού ακροατηρίου της στον κεντρώο χώρο.

Αναμφισβήτητα, κατά τη διάρκεια της έως τώρα κυβερνητικής θητείας εντοπίζονται επιμέρους αστοχίες, παλινδρομήσεις και λάθη, περιστάσεις που θεωρητικά τουλάχιστον θα ανέμενε κανείς να ευνοήσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, να ενισχύσουν τη δυναμική τους, την εκλογική τους απήχηση. Ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, το συμπέρασμα που προκύπτει από όλες τις δημοσκοπικές καταγραφές είναι πως αντί η αντιπολίτευση να ευνοείται από την κυβερνητική φθορά, αντιθέτως ευνοείται ή τουλάχιστον δεν απειλείται η κυβέρνηση από την εικόνα που εκπέμπει η αντιπολίτευση.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όχι μόνο δεν φαίνεται να εμφανίζει σημάδια αισθητής ανάκαμψης, αλλά το δεύτερο έτος της αντιπολιτευτικής του πορείας καταγράφει ακόμη δυσμενέστερες επιδόσεις σε σχέση με αυτές της αρχικής περιόδου.

Οι μεγαλύτερες απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζονται στους κεντρώους ψηφοφόρους του. Ως αποτέλεσμα, στην κατηγορία των πολιτών που αυτοχαρακτηρίζονται κεντρώοι, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται στην τρίτη θέση των εκλογικών τους προτιμήσεων, μετά τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ.

Είναι προφανές πως η αντιπολιτευτική του τακτική δεν αποδίδει καρπούς. Το πολιτικό στίγμα που εκπέμπει, οι εμφανείς εσωτερικές του αντιθέσεις, οι δηλώσεις περί των αρμών της εξουσίας, περί μη ευνοϊκής κανονικότητας, η βιαστική κριτική βασισμένη σε λάθος πληροφόρηση, η στάση απέναντι στην υπόθεση Κουφοντίνα κ.λπ. απωθούν τους κεντρογενείς ψηφοφόρους. Αυτούς δηλαδή που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ για επανέλθει σε τροχιά εν δυνάμει διεκδίκησης μιας δεύτερης κυβερνητικής ευκαιρίας.

Το ΚΙΝΑΛ, με σχετικά σταθερά ποσοστά εκλογικής απήχησης, δεν φαίνεται να μπορεί προς το παρόν να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που του παρουσιάζεται στο Κέντρο. Σήμερα δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται σε στάση αναγκαστικής αναμονής ενόψει των εσωκομματικών διαδικασιών για εκλογή αρχηγού που θα καθορίσει το στίγμα και τη στρατηγική του. Η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων του αξιολογεί θετικά ή εκφράζει ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση, ενώ παράλληλα διατηρεί αρνητική γνώμη για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τα υπόλοιπα κόμματα, ανεξαρτήτως ιδεολογικού στίγματος, δεν παρουσιάζουν διαφοροποιήσεις ικανές να στηρίξουν ελπίδες για μια καλύτερη πορεία στο άμεσο μέλλον ή ανησυχία για το χειρότερο.

Εκ των πραγμάτων φαίνεται πως το μόνο που μπορεί να πλήξει την κυβέρνηση δεν είναι η αντιπολίτευση, αλλά ο κακός της εαυτός. Το ίδιο ισχύει και για κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης. Οσο δεν αρθρώνεται ένας ουσιαστικός αντιπολιτευτικός λόγος, μια εφικτή αξιόπιστη και συνεκτική αντιπρόταση, οι αστοχίες της όποιας κυβέρνησης δεν είναι ικανές από μόνες τους να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων.

Το βέβαιο είναι πως όση ανάγκη έχει η χώρα μια ικανή κυβέρνηση, άλλο τόσο έχει ανάγκη μια σοβαρή αντιπολίτευση.

Ο Θωμάς Γεράκης είναι πρόεδρος & διευθύνων σύμβουλος MARC