Βέρτιγκο

Είναι δεδομένο πως εν μέσω πανδημίας αλλά και όσο οδεύουμε προς την άρση της, σημειώνεται μια αμφίσημη μετατόπιση των πολιτικών δυνάμεων και παγκοσμίως και στην Ευρώπη. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι δημοσκοπικές πρωτιές των Πρασίνων στην Γερμανία αλλά και ο πρόσφατος συντηρητικός άνεμος στη Μαδρίτη που έθεσε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας τον Πάμπλο Ιγκλέσιας. Σε αυτό το πλαίσιο, στο εδώ πολιτικό σκηνικό, η αξιωματική αντιπολίτευση μοιάζει να τρέχει για να φτιάξει τις νέες συμμαχίες της και να ενδυθεί το νέο της κοστούμι. Αν το πρωί έχει αγάπη στον Μπάιντεν, το βράδυ τα βρίσκει με τις πράσινες δυνάμεις στη Γερμανία, το μεσημέρι με τους Ευρωσοσιαλιστές σε ένα βέρτιγκο που δεν προλαβαίνουν ούτε οι οπαδοί της. Είναι αυτό κάποιου είδους στέρεη στρατηγική που ακουμπάει σε πραγματικούς διαύλους και σχέσεις με άλλα κόμματα ή μια ευκαιριακή συγκόλληση υπό τον φόβο της κατάρρευσης; Ας ερωτηθούν οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ.

Το βέβαιο είναι όμως πως οι συγγένειες δεν φτιάχνονται έτσι. Διαμορφώνονται προγραμματικά, με σαφήνεια και με καθαρές σχέσεις. Το ίδιο και οι ταυτότητες των κομμάτων που οφείλουν να έχουν αρχές και λογοδοσία στον κόσμο τους. Το αντίθετο εξάλλου, μια μετακινούμενη λογική, απομακρύνει τους πολίτες και απομειώνει το κύρος των πολιτικών δυνάμεων. Αν νομίζει ο ΣΥΡΙΖΑ πως μπορεί να μεταμορφώνεται ανά ημέρα, μάλλον πλανάται πλάνην οικτράν.