Πόλοι

Και οι δύο είναι λίγο πάνω από 40 ετών και εισέβαλαν πρόσφατα στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης. Η μία είναι Γερμανίδα, λέγεται Αναλένα Μπέρμποκ και επελέγη από τους Πράσινους ως υποψήφια καγκελάριος. Θεωρεί την προστασία του κλίματος αποστολή της γενιάς της, είχε πιέσει τη Μέρκελ να πάρει 5.000 πρόσφυγες από τα νησιά του Αιγαίου και θέλει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα απέναντι στους αυταρχικούς ηγέτες.

Η άλλη είναι Ισπανίδα, λέγεται Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο και θριάμβευσε αυτή την εβδομάδα στις τοπικές εκλογές της Μαδρίτης. Είναι σκληρή, «τραμπική», δεξιά, το σύνθημά της είναι «σοσιαλισμός ή ελευθερία» και οφείλει τη δημοτικότητά της στην απόφασή της να αφήσει ανοιχτά τα μπαρ και τα εστιατόρια της ισπανικής πρωτεύουσας ενώ κάλπαζε η πανδημία και στέναζαν οι ΜΕΘ.

Είναι αυτοί οι νέοι πόλοι της πολιτικής αντιπαράθεσης, στη θέση της Αριστεράς και της Δεξιάς; Οχι αναγκαστικά. Πιο «παραδοσιακοί» ηγέτες όπως ο Τζο Μπάιντεν και ο Μάριο Ντράγκι εξακολουθούν να απολαύουν ισχυρής υποστήριξης στο φιλελεύθερο στρατόπεδο. H διαδρομή των δύο κυριών, όμως, σε συνδυασμό και με την επίδοση της Μαρίν Λεπέν στις προεδρικές εκλογές του επόμενου Μαΐου, θα επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό το μέλλον της Ευρώπης.

Σε αυτό το ρευστό και γεμάτο αβεβαιότητες πολιτικό σκηνικό καλείται να παίξει τον, περιορισμένο αλλά ουσιαστικό, ρόλο της η Ελλάδα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει καλά ότι το μέλλον ανήκει στη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την πράσινη ανάπτυξη, όχι στον πολιτικό εξτρεμισμό, τον οικονομικό εθνικισμό και την κοινωνική ανευθυνότητα. Στην ένταξη, όχι στον αποκλεισμό. Και φυσικά στην περισσότερη Ευρώπη, όχι στον ευρωσκεπτικισμό. Με την έννοια αυτή, ο έλληνας Πρωθυπουργός είναι πιο κοντά στη δυναμική υποψήφια των Πρασίνων παρά στον άχρωμο αντίπαλό της, όπως είναι πιο κοντά στον σοσιαλιστή πρωθυπουργό της Ισπανίας που θα συναντήσει μεθαύριο παρά στα νέα πρόσωπα της ισπανικής Δεξιάς.

Οι πόλοι πολλαπλασιάζονται, οι ιδεολογικές γραμμές μετατοπίζονται, αλλά ο στόχος για έναν καλύτερο κόσμο παραμένει σταθερός.