Να γιατί ο Τζο Μπάιντεν μετακινήθηκε αριστερά

Κατά την πρώτη ομιλία του στο Κογκρέσο, την περασμένη εβδομάδα, ως προέδρου ο Τζο Μπάιντεν χαιρέτισε το πακέτο των 1,89 τρισ. δολαρίων που είχε εγκριθεί κατά τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του και παρουσίασε ένα φιλόδοξο σχέδιο ύψους 4 τρισ. δολαρίων για την οικογένεια, τις πράσινες υποδομές, την εκπαίδευση και τις θέσεις εργασίας, το οποίο ενδεχομένως θα εξέπληττε τους Δημοκρατικούς ακόμα και εάν το άκουγαν από τα χείλη της Ελίζαμπεθ Γουόρεν ή του Μπέρνι Σάντερς. Προκειμένου να κατανοήσουμε πώς ο 78χρονος Μπάιντεν, ο οποίος αυτοχαρακτηρίζεται μετριοπαθής, έφτασε στο σημείο να προωθήσει μια τόσο φιλόδοξη και προοδευτική ατζέντα στο εσωτερικό, μπορούμε να ξεκινήσουμε στρέφοντας το βλέμμα προς τους νέους που απαρτίζουν το επιτελείο των συνεργατών του.

Οι πολιτικές αποφάσεις στην Ουάσιγκτον λαμβάνονται βάσει αρχών – από τον πρόεδρο, τους γερουσιαστές και τους υπουργούς. Ωστόσο οι αποφάσεις αυτές καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τις πληροφορίες που λαμβάνουν. Οι συνεργάτες του προέδρου τον εφοδιάζουν με ένα μενού σημειωμάτων, στοιχείων και ενημερώσεων για την πορεία των διάφορων κυβερνητικών προγραμμάτων. Κατ’ αναλογία λοιπόν η διαδικασία λήψης απόφασης από τον πρόεδρο μοιάζει περισσότερο με την επιλογή ανάμεσα στα λίγα είδη γεύματος που περιλαμβάνει το προεπιλεγμένο μενού ενός εστιατορίου παρά με την παραγγελία ενός ειδικού πιάτου σε έναν προσωπικό σεφ.

Με τη σειρά του, το μενού φαίνεται να εξαρτάται από το πώς έχει περιγραφεί. Ετσι, οι αποφάσεις του Μπάιντεν, όπως και κάθε άλλου προέδρου, επηρεάζονται εντονότατα από το τι του λέει το προσωπικό του Λευκού Οίκου. Τα νέα του μέλη, που εισήλθαν στη διοίκηση μετά την ανάληψη των καθηκόντων από τον Μπάιντεν, έχουν θεμελιωδώς διαφορετικές απόψεις και εμπειρίες σε σύγκριση με όσους εργάζονταν για τον Μπαράκ Ομπάμα πριν από 12 χρόνια. Στην πράξη, πολλοί από αυτούς είχαν δει τους Ρεπουμπλικανούς να μπλοκάρουν τον Ομπάμα σε κάθε στροφή.

Οι νέοι Δημοκρατικοί που κυριαρχούν σήμερα στον Λευκό Οίκο και στο Καπιτώλιο δεν έχουν γνωρίσει στη ζωή τους κάποιο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα με το οποίο να αξίζει να διαπραγματευθούν. Εχουν κουραστεί από τους Ρεπουμπλικανούς και τις υποχωρήσεις στις αξίες τους για να διασφαλίσουν τη στήριξή τους. Ετσι, όταν οι ειδικοί της Ουάσιγκτον σημείωσαν ότι το πακέτο ήταν πολύ μεγάλο και δεν διέθετε διακομματική στήριξη, αυτοί απλώς έδειξαν προς την κατεύθυνση των δημοσκοπήσεων που αποδείκνυαν το πόσο δημοφιλές είναι, σηματοδοτώντας μια γενεαλογική στροφή από τον κεντρικό μηχανισμό των άγρυπνων φρουρών των «κυριακάτικων σόου», που αντιπροσώπευαν και καθόριζαν το κυρίαρχο ρεύμα στην Ουάσιγκτον επί δεκαετίες.

Παρ’ όλα αυτά, αν και το Δημοκρατικό προσωπικό συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό στα περισσότερα θέματα της εσωτερικής πολιτικής, υπάρχει ακόμη δυσκολία σε αρκετά άλλα θέματα. Παράλληλα, η ξεκάθαρη και προοδευτική αντίληψη της κυβέρνησης Μπάιντεν για τα εσωτερικά ζητήματα δεν επεκτείνεται και στην εξωτερική πολιτική. Σε αντίθεση με τους πρώην συνεργάτες της Γουόρεν που πλαισιώνουν το Εθνικό Συμβούλιο Οικονομίας και τα αντίστοιχα υπουργεία, δεν υπάρχουν αριστεροί συνεργάτες της Γερουσίας που να περνούν τις πόρτες της Αίθουσας Διαχείρισης Κρίσεων.

Παρ’ όλα αυτά, ορισμένα θετικά σημάδια ίσως κάνουν ήδη την εμφάνισή τους. Ωστόσο, προχωρώντας από το τι δεν πρέπει να κάνει η Αμερική – όπως το να εισβάλει στο Ιράκ χωρίς να έχει σοβαρό λόγο – στο τι θα έπρεπε να κάνει στην παγκόσμια σκηνή απαιτεί από τους αριστερούς Δημοκρατικούς να συγκροτήσουν ένα ισχυρό, θετικό όραμα για την εξωτερική πολιτική της Αμερικής. Η αλήθεια δε είναι ότι η άσκηση εξωτερικής πολιτικής συχνά περιλαμβάνει την ανάγκη για δύσκολες αποφάσεις, μέσα από ένα μενού που αποτελείται μόνο από κακές επιλογές, με την Αριστερά να παραμένει διχασμένη αναφορικά με το πώς θα πρέπει να κάνει αυτού του είδους τις επιλογές.