Νεολαίες που μιλούν στο κενό

Στα «ΝΕΑ» της 29ης Απριλίου δημοσιεύτηκε το ρεπορτάζ της Ελένης Ευαγγελοδήμου με θέμα τους νέους, τους οποίους η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να στηρίξει, όχι μόνο με επιδοματικού, δηλαδή πελατειακού, χαρακτήρα βοήθεια. Το ρεπορτάζ συμπληρώνεται με τέσσερα σύντομα άρθρα γραμμένα από τους επικεφαλής των πολιτικών Νεολαιών των τεσσάρων μεγαλύτερων κομμάτων.

Ο πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Παύλος Μαρινάκης συντονίζεται με τους κυβερνητικούς στόχους, τους οποίους περιγράφει συνοπτικά με μια γλώσσα τεχνοκρατικά ηθικολογική. Η Νεολαία εμφανίζεται ως πραγματικό κυβερνητικό παράρτημα, ευλόγως ενημερωμένο.

Οι υπόλοιποι τρεις εκπρόσωποι προτιμούν να μιλήσουν γενικώς και έτσι αναδεικνύονται σε νέα ταλέντα, τα οποία είναι βέβαιο ότι θα καταυγάσουν τον δημόσιο διάλογο όταν ενηλικιωθούν και θα αρχίσουν να παίζουν στο Τσάμπιονς Λιγκ των πολιτικών διαξιφισμών.

Ο Γιώργος Τσούμας, συντονιστής του Δικτύου Νεολαίας του ΚΙΝΑΛ, θεωρεί ότι ο Πρωθυπουργός έχει απαξιώσει συλλήβδην τους νέους, επειδή επέκρινε συμπεριφορές όπως οι συγκεντρώσεις σε πλατείες χωρίς μέτρα, σε εποχή έξαρσης του κορωνοϊού. Από την αρχή του κειμένου του δηλώνει ενδιαφέρον για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και ανησυχεί διότι «οι συνθήκες εργασίας καθημερινά δυσχεραίνουν», αγνοώντας ότι οι συνθήκες εργασίας είτε δυσκολεύουν είτε δυσχεραίνονται. Τι τα θέλουν τα σχολεία όταν δεν τους μαθαίνουν ούτε να μιλάνε και να γράφουν;

Ο Νίκος Αμπατιέλος, γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, έχει άλλη σκασίλα. Νοιάζεται για το παρελθόν, για τους εξεγερμένους στο Σικάγο του 1886. «Τα σχέδια των καρικατούρων (η εξελληνισμένη λέξη πιθανόν θα ενθουσίαζε τον Γιώργο Μπαμπινιώτη) της DC Comics, που επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την εργασιακή ζούγκλα, […] θα τους γυρίσουν μπούμερανγκ» λέει. Αλλά γιατί αναφέρει μόνο τους ήρωες της DC; Γιατί αγνοεί τους ήρωες της Marvel; Αλλη δουλειά από τον Σούπερμαν και τον Μπάτμαν κάνουν ο Σπάιντερμαν, ο Χαλκ, οι Εκδικητές και οι Τέσσερις Φανταστικοί;

Οπότε το Οσκαρ πάει αυτοδικαίως στον γραμματέα του ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Σωτήρη Αλεξίου, ο οποίος, αφού εκτιμήσει ότι η κυβέρνηση και λίγοι επιχειρηματικοί όμιλοι ονειρεύονται να κάνουν τους νέους αντικείμενα ακραίας εκμετάλλευσης, μεταξύ άλλων γράφει: «Οι νέοι άνθρωποι διεκδικούμε το δικαίωμα στη στέγαση και στην εγκατάλειψη του παιδικού μας δωματίου. Θέλουμε να μπορούμε να αντιδρούμε χωρίς τον φόβο του ξύλου από τους ακραίους κατασταλτικούς μηχανισμούς και να ανασάνουμε μακριά από μια κοινωνία τρόμου και καταστολής. Διεκδικούμε να μπορούμε να περπατάμε κρατώντας το χέρι όποιου ή όποιας αγαπάμε».

Αντε να πεις σε αυτό το παιδί ότι η στέγαση είναι εμπράγματο αγαθό, έχει κόστος – και για να αντιμετωπίσεις το κόστος οφείλεις να έχεις προσόντα. Αντε να του εξηγήσεις ότι κανείς δεν έχει διάθεση να τον δείρει αν δεν πάει γυρεύοντας. Οτι κανείς δεν νοιάζεται εκτός του κύκλου του ποιου το χέρι θα κρατάει. Αλλά κι ότι το κράτος δεν είναι κανένας πατερούλης να τον χαϊδεύει και να του εξασφαλίζει στέγη, προστασία και «μπάτσους» για να τους δέρνει.

Με αυτούς τους αυτόκλητους εκπροσώπους της νεολαίας, κανένας νέος δεν ενδιαφέρεται να ταυτιστεί. Διότι κανένας δεν έχει τίποτα να του πει. Εκτός του κομματικού φαντασιακού, οι άνθρωποι αυτοί μιλάνε με λίγες λέξεις δάνειες μιας κομματικής ιδιολέκτου σε κοινωνικό και πολιτικό κενό. Ποιος στοιχειωδώς ώριμος και εγγράμματος ορθολογιστής, οποιασδήποτε ηλικίας, νοιάζεται να στρατευτεί χωρίς άμεση ιδιοτέλεια με εξωπραγματικούς χαρακτήρες μιας ναΐφ κομματικής στράτευσης;