Απειλές για τη δεύτερη φορά

Ομολογώ πως δεν είχα διαβάσει την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία απαντούσε στη συγκλονιστική αποκάλυψη των «Παραπολιτικών» για τους ρεβανσισμούς και τις απειλές που εκτόξευσε ο Τζανακόπουλος, αυτό το τρελό αγόρι που υποδύεται τον γραμματέα του κόμματος, για «εκκαθαρίσεις» και «πογκρόμ» δημοσίων υπαλλήλων τη «δεύτερη φορά». Ο Τζανακόπουλος, ο γνωστός Τζανακόπουλος, είπε όσα είπε, και αυτό που θα περίμενε κανείς από τον ίδιο τον «Λεγάμενο» θα ήταν να τον «μαζέψει», διότι αυτά μόνο κακό (του) κάνουν, και πως αν αιωρούνται στον αέρα, τρομοκρατούν τον κόσμο, διότι καταλαβαίνει πως αυτοί εδώ θέλουν να πάρουν πάλι την εξουσία για να εκδικηθούν τον κόσμο.

Φευ, τζάμπα περίμεναν – εγώ όχι, διότι πολύ απλά γνωρίζω πως ο Τζανακόπουλος δεν είπε τίποτε περισσότερο απ’ όσα πιστεύει ο «Λεγάμενος». Είναι η φωνή του, η φωνή του κυρίου του, his master’s voice όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο.

Απόδειξη, η ανακοίνωση που προανέφερα, και η οποία όχι μόνο δεν αναιρεί τίποτε εξ όσων προανήγγειλε ο περί ου ο λόγος διάττων αστέρας της πολιτικής, αλλά επιπλέον επιτίθεται χυδαία και κατά όσων επισήμαναν την άθλια απειλή.

Εισηγούμαι στον «Λεγάμενο» να συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο. Μια χαρά το πάνε.

(Για όσους λένε δε, ότι εντάξει, του ξέφυγε του Τζανακόπουλου και όσα είπε είναι της κατηγορίας «πού και πού λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα», επισημαίνω απλώς ότι είναι στην ίδια γραμμή που διατρέχει ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε την εκφράζει αυτή τη γραμμή ο Πολάκης ή η αδερφή του «Λεγάμενου». Οτι «την άλλη φορά θα είναι αλλιώς»… Οπότε, μην ξενίζει κανέναν ως γεγονός…)

Παράδειγμα προς αποφυγή

Αυτά όμως να τα βλέπουν διάφοροι κιναλίτες «φιρφιρίκοι» του ΚΙΝΑΛ (για να χρησιμοποιήσω έναν παλαιότερο πασοκικό όρο, για ανάλογες περιπτώσεις), οι οποίοι αλληθωρίζουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ διότι τάχα μου και καλά πρέπει να σχηματιστεί μέτωπο απέναντι στην παντοκρατορία της Δεξιάς. Να σχηματιστεί το μέτωπο παλικάρια μου, αλλά όχι με παθιασμένους νεοσταλινικούς και «πνευματικά» ανίψια του Λαβρέντι Μπέρια. Με τύπους που θεωρούν ότι «κάναμε λάθος στη Βάρκιζα» (έχω περίπτωση κορυφαίου υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, που τα έλεγε αυτά. Οχι τώρα, τότε, που ήταν υπουργός!!!).

Να πάρουν στα χέρια τους την υπόθεση του αντιδεξιού μετώπου, υγιείς προοδευτικές δυνάμεις. Αυτό μάλιστα. Οχι να ζητούν να γίνουν τσόντα στον ΣΥΡΙΖΑ για να επιτύχει τον διχασμό της χώρας και να πραγματώσει τους ρεβανσιστικούς του σχεδιασμούς.

Με δυο λόγια, να μετάσχει το ΚΙΝΑΛ στη δημιουργία του ψευδεπίγραφου αντιδεξιού μετώπου, διευκολύνοντας το έργο των αντιδημοκρατών του ΣΥΡΙΖΑ. Ελεος…

Αποζημιώσεις

Το θέμα μου το έθεσε ένας φίλος, με αφορμή την υπόθεση της άδειας που έδωσε το ελληνικό κράτος σε μια κυρία θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από τον πρώην πρεσβευτή της Βενεζουέλας στην Ελλάδα (η πονεμένη, για τον ΣΥΡΙΖΑ, ιστορία – την ενθυμείστε φαντάζομαι) να διεκδικήσει αποζημίωση από το κράτος της Βενεζουέλας. Με ρώτησε λοιπόν, γιατί η κυβέρνηση δεν δίνει την άδεια να διεκδικηθούν τα 25 εκατ. ευρώ που έχει επιδικάσει ιταλικό δικαστήριο σε βάρος της Γερμανίας για τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής στο μαρτυρικό Δίστομο.

Φυσικά απάντηση δεν είχα να του δώσω – ούτε στο υπουργείο Εξωτερικών εργάζομαι, ούτε στο αντίστοιχο υπουργείο της Δικαιοσύνης.

Γνωρίζω όμως ότι από ετών (πολλών ετών, ΣΥΡΙΖΑ και βάλε), στο υπουργείο Δικαιοσύνης είναι «παγωμένη» (σε συνθήκες καταψύξεως) υπουργική απόφαση, για να επιτραπεί να διεκδικηθεί αυτό το ποσό από τη Γερμανία, με ενδεχόμενη κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της χώρας αυτής στην Ελλάδα.

Αντιλαμβάνομαι, οφείλω να παραδεχθώ, το πολιτικό σκέλος αυτής της απαράδεκτης κατακράτησης, αλλά από την άλλη δεν καταλαβαίνω γιατί δεν πρέπει να αποζημιωθούν έστω οι συγγενείς όσων σφαγιάστηκαν από τους γερμανούς κατακτητές. Και στην τελική, τι είναι 25 εκατ. για ένα κράτος όπως η Γερμανία;

(Εκτός και αν πιστεύουν ότι τυχόν καταβολή αποζημιώσεων στους κατοίκους του Διστόμου, θα ανοίξει τον δρόμο και για άλλες διεκδικήσεις από διάφορες χώρες της Ευρώπης, και φυσικά και από κατοίκους περιοχών της Ελλάδας που υπήρξαν θύματα της ναζιστικής αγριότητας).

Να προσθέσω απλώς ότι τον (μοναχικό) αγώνα της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων για το Δίστομο, τον είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του ’80 ο βουλευτής Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Σταμούλης, και τώρα τον συνεχίζει η δικηγόρος κόρη του…

Αντίο σε έναν σοφό

Αποχαιρετώ όπως και πολλοί άλλοι στην Ελλάδα και το εξωτερικό τον μεγαλομάρτυρα του κυπριακού αγώνα Βάσο Λυσσαρίδη, έναν γνήσιο πατριώτη, δημοκράτη σοσιαλιστή, ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών από τη ζωή. Τον γνώριζα, τον είχα επισκεφθεί δυο-τρεις φορές, στο εξοχικό του, κοντά στις Πλάτρες του πανέμορφου όρους Τρόοδος, εκεί που αναπαυόταν τα καλοκαίρια.

Ανθρωπος με πηγαίο χιούμορ, αλλά και κινητή εγκυκλοπαίδεια γνώσης, με πολλά παράσημα στον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων, αλλά και αργότερα κατά της ξενοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών, θεωρήθηκε από πολλούς – και ήταν – ο σοφός Νέστωρ της κυπριακής πολιτικής σκηνής.

Πεντακάθαρος, χωρίς τίποτε να βαραίνει την πολυετή πορεία του στην πολιτική, είχε τύχει καθολικής αποδοχής, πράγμα σπάνιο για μια κοινωνία όπως η κυπριακή, η οποία φέρει όλα τα (κακά) στοιχεία του έθνους – μην πω και ακόμη περισσότερα.

Οπως με πληροφόρησε ο Χρήστος Ρούσσος, ο φίλος μου, και ένας εκ των ανθρώπων που εμπιστευόταν τυφλά ο «γιατρός», η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη του Πάσχα, αλλά δυστυχώς, λόγω του κορωνοϊού, δεν θα είναι πάνδημη.

Υποθέτω ότι το ΚΙΝΑΛ, παρ’ όλα αυτά, θα μεριμνήσει να εκπροσωπηθεί. Ο «γιατρός», εκτός των άλλων, ήταν προσωπικός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, και στη διάρκεια της χούντας είχε βοηθήσει ενεργά, και με πολλούς τρόπους το ΠΑΚ.

(Εκτός πια κι αν αυτή η σχέση, λειτουργήσει αποτρεπτικά – κάτι τέτοια στο ΚΙΝΑΛ είναι στοιχεία επιβαρυντικά…)

Χτυποκάρδια στη Γενεύη

Ευκαιρίας δοθείσης, να αποδώσω τα απαραίτητα εύσημα στον «Λεγάμενο» για τη δήλωση που έκανε χθες (μέσω Facebook, κόλλησε «πολακίτιδα») αναφορικά με την 5μερή διάσκεψη της Γενεύης για το Κυπριακό, που ξεκίνησε χθες. Τι είπε λοιπόν ο «Λεγάμενος», τι έγραψε για την ακρίβεια; Τα ακόλουθα: «Αναγκαία η επιμονή μας στην επανένωση της Κύπρου ως Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, με μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια – όπως ορίζουν οι δεσμευτικές για όλους Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ – απαλλαγμένη από εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα.

Απαράδεκτη κάθε πρόταση για δύο κράτη ή Συνομοσπονδία».

Εξυπακούεται ότι συμφωνώ απολύτως – είναι άλλωστε η εθνική γραμμή επί του Κυπριακού, την οποία δεν διανοήθηκε κανείς να παραβιάσει ή να αλλοιώσει. Το γεγονός πάντως ότι ο «Λεγάμενος» διάλεξε μια τέτοια ημέρα να την υπενθυμίσει, θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο. Αντιθέτως μου δημιουργεί την αίσθηση ότι τον προβληματίζουν (και αυτόν…) διάφορα που διακινούνται, κυρίως από πλευράς Λευκωσίας, σχετικά με τις πιθανές εξελίξεις επί του εθνικού θέματος…

Για να δούμε, τι θα δούμε…