Ωράριο

Του Λαζάρου σήμερα, του αναστηθέντος εκ νεκρών, και εμείς, το μυαλό μας δηλαδή, γυρίζει, στα ίδια και τα ίδια. Αφού Πάσχα στο χωριό δεν έχει, γιατί δεν ανοίγουν εντελώς την εστίαση τη μεθεπόμενη Δευτέρα; Γιατί πρέπει να τα κλείνουν όλα στις 11; Να τα αφήσουν ως τις 2, ως τις 3, όποτε γουστάρει ο καθένας, και ανάλογα με την πελατεία που έχει, να κλείνει. Οχι να του επιβάλλεις να κλείνει στις 11, το οποίο σημαίνει ότι αυτός ήδη πρέπει να τα μαζεύει από τις 10.30 μη σου πω και από τις 10. Ρώτησα, έμαθα, και είμαι εδώ να δώσω όλες τις απαντήσεις. Ρώτησα ειδικούς, κυβερνητικό παράγοντα με άμεση συνάφεια με το αντικείμενο, και ρώτησα και έναν φίλο μου εστιάτορα, ο οποίος το ξέρει το έργο από την καλή και από την ανάποδη. Το μυστικό βρίσκεται ακριβώς, σε αυτό που δεν ομολογείται: ότι ανοίγει και δεν ανοίγει η εστίαση. Τουτέστιν, δεν είναι, σου λέει σωστό, αλλά και πρέπον, να ανοίξει εντελώς η εστίαση, και να ξεχυθείτε όλοι στους δρόμους να το απολαύσετε. Διότι αν ξεχυθείτε όλοι στους δρόμους, μετά την εστίαση θα πάτε «για ένα ποτάκι» και κουβεντούλα, στα όρθια στο μπαρ Το Ναυάγιο. Και μετά θα απαιτήσετε να ανοίξουν και τα κλαμπ. Και μετά (παλλαϊκό αίτημα) και τα μπουζούκια, διότι πάθαμε στερητικό σύνδρομο χωρίς Ρέμο και Βασίλη Καρρά έναν χρόνο και κάτι μήνες, τώρα. Και θα πετάξει ο δείκτης, που είδαμε και πάθαμε να τον ρίξουμε κάτω από 4%, στα ουράνια, να κάνει παρέα στους κομήτες, που κόβουν βόλτες στο Διάστημα.

Επίσης αν τα εστιατόρια είναι περιορισμένα να λειτουργούν με αυτές τις λίγες ώρες, δύσκολα θα μπορέσουν να «διπλώσουν» τραπέζι, άρα με τον τρόπο αυτόν θα περιορίσουμε περαιτέρω τις μετακινήσεις.

Σοφό, θα έλεγα…

Ντιμπέιτ

Σοφό, αλλά ο φίλος μου ο Αχιλλεύς, με το αρχαιοπρεπές όνομα, σοβαρός εστιάτωρ των (σχετικά) βορείων προαστίων, που επτά μήνες τώρα αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να τα βγάλει πέρα με τις (βαριές) επιπτώσεις από το lockdown στην εστίαση, μου ζητάει απεγνωσμένα να του γνωρίσω αυτόν που έλαβε τη σχετική απόφαση. Διότι ο φίλος μου ο Αχιλλεύς δεν πιστεύει ότι είναι μια απόφαση του προέδρου Κυριάκου αυτή, αλλά μια απόφαση ενός κάποιου «εξυπνάκια» που είναι «μακριά νυχτωμένος» από το τι συμβαίνει στον χώρο, και παίρνει αποφάσεις τις οποίες πλασάρει εν συνεχεία στην κυβέρνηση, ως έξυπνη λύση στο πρόβλημα.

«Καμιά εξυπνάδα δεν υπάρχει σε όλο αυτό, μια ανοησία είναι (το γράφω όσο πιο κομψά γίνεται, για να μην τον εκθέσω) η οποία δεν πρόκειται να επιφέρει κανένα αποτέλεσμα“.

Περί των απόψεων του Αχιλλέως φίλου μου, ενημέρωσα τον κυβερνητικό παράγοντα, που προαναφέρω. Η απάντησή του ήταν, πως «στην παρούσα φάση, και με τις τάσεις της πανδημίας να διαμορφώνονται στα συγκεκριμένα επίπεδα, είναι το καλύτερο που μπορούσε να γίνει».

Ντιμπέιτ, κανονικό…

Ακαταδίωκτο

Στο μεταξύ το μέγα θέμα (για την αντιπολίτευση) είναι ότι η κυβέρνηση πέρασε από τη Βουλή μια τροπολογία, με την οποία εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο των μελών της περίφημης Επιτροπής των λοιμωξιολόγων. Γιατί ψηφίστηκε η τροπολογία, τι επέβαλλε την ψήφισή της και είναι σκάνδαλο, και ποιος ξέρει τι γίνεται στο εσωτερικό της, και χρειάστηκε η τροπολογία, και άλλα τέτοια ωραία. Διάβασα σχετικά και μια υπέροχη τοποθέτηση στη Βουλή του φίλου Γιάννη Ραγκούση, και κατέληξα πως (μάλλον ξέφυγαν και) τα έλεγε όλα – για το γιατί, τουλάχιστον. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί εδώ και μήνες τη δημοσιοποίηση των πρακτικών της Επιτροπής, και το κάνει εσκεμμένα, για να απειλήσει (ή και να εκβιάσει) έμμεσα τα μέλη της, για το «μετά» την πανδημία, η κυβέρνηση κατέφυγε στη σωστή απόφαση προκειμένου να διαβεβαιώσει τους ανθρώπους αυτούς ότι πρέπει να συνεχίσουν τη δουλειά τους, χωρίς να έχουν να φοβούνται τίποτε. Το έργο, αν ενθυμείσθε, είχε ξεκινήσει από μηνών, με την επίθεση εις βάρος του Σωτήρη Τσιόδρα. Τον οποίο κατάφεραν να αποδομήσουν, και να τον εξαναγκάσουν να διακόψει την καθημερινή ενημέρωση για την πορεία της πανδημίας. Ακολούθησε η διαρροή των πρακτικών όλως τυχαίως σε εφημερίδα που αντιπολιτεύεται από τα δεξιά την κυβέρνηση, οπότε σου λέει το Μέγαρο Μαξίμου, αν συνεχιστεί αυτό, θα το διαλύσουν το μαγαζί, και μετά τρέχα γύρευε…

Φόβοι

Διότι ο επιστήμων, και είναι καμιά 25αριά τουλάχιστον, μπορεί και 30, θέλει το κεφάλι του ήσυχο. Δεν θέλει τραβήγματα και μπερδέματα με δικαστήρια και τέτοια. Τρέμει στην ιδέα ότι θα στοχοποιηθεί ότι εισηγήθηκε, πρότεινε ή τάχθηκε ας πούμε υπέρ ενός μέτρου το οποίο είχε την τάδε δεινή επίπτωση. Σου λέει, εσείς κυβέρνηση με καλέσατε να κάνω μια δουλειά, να βοηθήσω με τις γνώσεις, την εμπειρία και την επιστημονική μου κατάρτιση στη διαχείριση της πανδημίας. Θα με αφήσετε στο έλεος του κάθε πικραμένου, που θέλει να εκδικηθεί την κυβέρνηση για τη διαχείριση της πανδημίας, και επειδή εσείς έχετε την ασυλία, θα στραφεί εναντίον μου;

Γνωρίζω ότι οι συζητήσεις αυτές έγιναν, και πως συγκεκριμένα μέλη της Επιτροπής κατέστησαν κοινωνούς των φόβων τους, τον υπουργό Βασίλη Κικίλια, αλλά και το Μέγαρο Μαξίμου. Ιδιαίτερα μετά τη διαρροή των πρακτικών δύο ημερών, και του σάλου που ακολούθησε, με τις απειλές που διατυπώθηκαν σε βάρος της Επιτροπής εν συνόλω από κομματικά στελέχη, αλλά και μέσα προσκείμενα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και ελήφθη η απόφαση, που ελήφθη. Με αποτέλεσμα να διαμαρτύρεται ο ΣΥΡΙΖΑ που ξεδοντιάστηκε, και επί του συγκεκριμένου.

Κρίμα ρε γαμώτο…

Βιβλίο

Περί του «γκουρού» της πληροφορικής στην Ελλάδα, και «πιονέρου» της ηλεκτρονικής συλλογής και καταμέτρησης των ψήφων, κατά τις εκλογικές αναμετρήσεις, Ανδρέα Δρυμιώτη, έχω και κατά το παρελθόν αναφερθεί, εδώ. Οπως επίσης, ότι είναι αυτός που πήρε τη σχετική διαδικασία κατά τις εκλογές, από την εποχή του… αραμπά και της νύχτας των εκλογών που (κατά το προσφιλές κλισέ των δημοσιογράφων) «αναμένεται να είναι μακρά», και τη μετέφερε στη «φαστ τρακ» καταμέτρηση, όπου εκεί κατά τις 9 το βράδυ, έχουμε νικητή των εκλογών. Μην πω και νωρίτερα.

Ο Ανδρέας λοιπόν, φίλος από πολλών ετών ως και συμποσιαστής του πρωινού καφέ στην all times classic «ιερή κολόνα» του Da Capo, συνέγραψε προσφάτως πόνημα «αναμνηστικό», όπου καταγράφει 29 υπέροχα χρόνια, που πέρασε καταγράφοντας 41 εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο!

Το βιβλίο κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Καστανιώτη, και είναι μια εξαιρετική περιγραφή αυτής της πορείας από τις εκλογές… αραμπά, όπως προανέφερα, στις εκλογές hi tech με laptop και iPad. Το γλαφυρό ύφος του συγγραφέα, ο οποίος πλέον θέλγεται και από την ιδιότητα του αρθρογράφου (στην «Καθημερινή»), πλαισιώνεται με προλογικά κείμενα των Κυρ. Πιερρακάκη, Θ. Ρουσόπουλου, Κ. Σκανδαλίδη, Ηλ. Νικολακόπουλου και Πάνου Λουκάκου, βετεράνου μιας εποχής που η δημοσιογραφία ήταν στα καλύτερά της.

Καλοτάξιδο να ευχηθώ…