Ετοιμοι όλοι για την παγκόσμια επανάσταση

Το ποδόσφαιρο, ως γνωστόν, επιτρέπει στους πολιτικούς προβολή απίστευτα μεγάλη. Ετσι δεν μου έκανε εντύπωση ότι ο Πρωθυπουργός τοποθετήθηκε για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας κάνοντας ένα tweet – και μάλιστα στα αγγλικά: υπάρχει σχηματισμένο ακροατήριο. «Η πιθανότητα του απροσδόκητου κάνει το ποδόσφαιρο τόσο συναρπαστικό. Η πρόταση μερικών πλουσίων ευρωπαϊκών συλλόγων για τη δημιουργία κλειστής Λίγκας καταργεί εντελώς την ιστορία και την παράδοση του αθλήματος. Είναι ξεκάθαρα λάθος. Ο κόσμος δεν θα το δεχθεί» αναφέρει στο μήνυμά του. Σκεφτόμουν ότι είναι λίγο αστείο ο Κυριάκος Μητσοτάκης να τοποθετείται για ζητήματα ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όταν στην ΕΠΟ οι «καφετζήδες» του πετσοκόβουν το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψε η κυβέρνησή του με τις FIFA/UEFA, αλλά πριν προλάβω να γελάσω διάβασα την τοποθέτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σκέφτηκα πάλι πόσο τυχερός είναι ο Πρωθυπουργός που τον έχει αντίπαλο.

Τσίπρας

«Με την κίνηση δώδεκα πλούσιων ποδοσφαιρικών ομάδων να ιδρύσουν κλειστή λίγκα επιβεβαιώνεται μια αρχή, που δυστυχώς δεν καθοδηγεί μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά σχεδόν κάθε πτυχή του σημερινού κόσμου», τονίζει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας σε ανάρτησή του στο Facebook, υπογραμμίζοντας την «αρχή της απληστίας των ισχυρών και του χρήματος». «Πρόκειται για την ίδια αρχή που η επικράτησή της με τις πατέντες και τα “παιχνίδια” των εμβολίων προκαλεί χιλιάδες θανάτους», σημειώνει και προσθέτει: «Την ίδια αρχή που καταδικάζει δισεκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και την απόγνωση, ενώ η ελίτ πολλαπλασιάζει τα κέρδη της. Την ίδια αρχή που καταστρέφει το περιβάλλον, τη φύση, τη γη, με τις ασύδοτες πρακτικές που επιβάλλει. Την ίδια αρχή που υπονομεύει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα εν ονόματι των κερδών». Ενώ ήδη ακούγεται ένα ταρατατζούμ ταρατατζούμ ο Τσίπρας μας δίνει και τη λύση. «Συνεπώς, το θέμα σήμερα δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά ο κόσμος που ζούμε. Ο κόσμος που οφείλουμε να αλλάξουμε» λέει και εξηγεί το πώς: «Πολεμώντας την απληστία με τη συμμετοχή και τη δημοκρατία. Στην καθημερινότητά μας, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στο ποδόσφαιρο. Παντού»!

Πολύ

Το πώς η απληστία έγινε πρόβλημα στην πολιτική και στον πολιτισμό δεν το γνωρίζω. Ομολογώ ότι νιώθω άπληστος για πολιτισμό: επιθυμώ όσο γίνεται πιο πολύ – τα ζητήματα της πολιτικής τα αφήνω στους πολιτικούς.

Δεν καταλαβαίνω επίσης πώς η δημοκρατία θα σταματήσει την απληστία: νομίζω ότι ο άπληστος δεν ζητά λαϊκή συναίνεση, αλλά κι αυτό το παραβλέπω. Ωστόσο ότι η Ευρωπαϊκή Σουπερλίγκα θα ήταν λόγος για μια παγκόσμια επανάσταση που θα άλλαζε τον κόσμο (ελπίζω μέχρι τον Αύγουστο γιατί μετά όλο και κάποιο σκαφάκι θα υπάρχει διαθέσιμο να πάμε διακοπές…) είναι κάτι που με ξεπερνά. Για να το πω με ποδοσφαιρικούς όρους ο Τσίπρας είναι κομμάτι ντεφορμέ: παλιότερα θα υποσχόταν απλά την κατάργηση και της Ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας με ένα νόμο και ένα άρθρο…

Υποκρισία

Αστειεύομαι γιατί κατά τα άλλα η ιστορία αυτή φέρνει ξανά στην επικαιρότητα δυο χαρακτηριστικά της τρέχουσας ευρωπαϊκής αθλητικής μας πραγματικότητας. Αν από τη μία υπάρχουν οι άπληστοι (που λέει ο Τσίπρας) από την άλλη υπάρχουν οι υποκριτές. Εδώ και τρεις μέρες π.χ. φωνάζουν εναντίον της απόφασης των δώδεκα να συνεταιριστούν και να δημιουργήσουν ένα νέο φορέα παίκτες που έχουν βγάλει εκατομμύρια από το ποδόσφαιρο, όπως ο Νέβιλ, ο Καντονά, ο Λίνεκερ κ.λπ., αλλά και οπαδοί ομάδων που καθόλου δεν τους πείραζε τόσα χρόνια το γεγονός ότι η UEFA τις διευκόλυνε να γλιτώνουν ματς στα προκριματικά, ή να μπαίνουν επικεφαλής σε ομίλους έχοντας πάντα βολικές κληρώσεις.

Αναφέρω αυτά, που είναι αμιγώς με τα αγωνιστικά, γιατί ακούω παντού για νόθευση του αγωνιστικού ανταγωνισμού και για κατάπτυστες πρακτικές δημιουργίας λιγκών που δεν βασίζονται σε αγωνιστικά κριτήρια. Δεν διαφωνώ ότι οι πρακτικές αυτές είναι όντως κόντρα στη λογική των σπορ και είναι και απολύτως κατακριτέες. Αλλά πρώτη τις ακολούθησε η UEFA, που σήμερα φωνάζει και θρηνεί για «τη νόθευση του ανταγωνισμού», «το τέλος των ονείρων», «τον θάνατο του ποδοσφαίρου ως λαϊκό σπορ» κ.λπ.

ΝΒΑ

Θέλω επίσης να επισημάνω ότι είναι εντελώς λανθασμένη η επισήμανση ότι μέσω αυτού του εγχειρήματος μπορεί να μπει στην Ευρώπη η αμερικανική προσέγγιση στον επαγγελματικό αθλητισμό. Οι αμερικανικές λίγκες έχουν δυο χαρακτηριστικά που στην Ευρώπη δεν θέλουμε ούτε να τα συζητάμε. Το πρώτο έχει να κάνει με τις εγγυήσεις που παρέχουν στη Λίγκα οι ίδιες οι ομάδες: στο ΝΒΑ οι ομάδες αυξάνονται (επομένως κλειστό δεν είναι). Ομως οι καινούργιες παίρνουν την πολυπόθητη άδεια συμμετοχής όταν πληρούν δεδομένους κανόνες που έχουν να κάνουν με τις εγκαταστάσεις, τα εισιτήρια που πουλάνε, την κεφαλαιακή επάρκεια που έχουν ως εταιρείες κ.λπ. κ.λπ. Στην Ευρώπη όλα είναι ξέφραγο αμπέλι κι όποτε έχουν υπάρξει μηχανισμοί ελέγχου ή χρεωκοπίες, ξεσηκώνονται οι οπαδοί και ζητάνε παρεμβάσεις του κράτους, βοήθειες κ.λπ. Η δεύτερη μεγάλη διαφορά είναι το salary cup δηλαδή το όριο στα έξοδα, ώστε να υπάρχουν ισοσκελισμένοι ισολογισμοί: στον αμερικάνικο επαγγελματικό αθλητισμό δεν υπάρχουν «φτωχοί και πλούσιοι» αλλά ομάδες που ξέρουν να ξοδεύουν σωστά τα χρήματά τους και ομάδες που δεν το κάνουν σωστά. Δεν υπάρχουν επίσης αγορές και πωλήσεις παικτών παρά μόνο ανταλλαγές, ενώ ακόμα και στο ύψος των συμβολαίων των παικτών υπάρχουν όρια. Τέλος ο κουμπαράς είναι κοινός: δεν εισπράττει μια ομάδα περισσότερα από πωλήσεις φανέλων π.χ. γιατί συμβαίνει να έχει έδρα μια μεγάλη πόλη. Υπάρχει κοινή διαχείριση σε όλα.

FIFA

Αυτά τα εξηγεί πολύ αναλυτικά στο βιβλίο του «Ισότητα και θετικά μέτρα» ο Γιώργος Γεραπετρίτης. Που κακώς έγραφα παλιά ότι θα ήθελε να έχει γίνει υφυπουργός Αθλητισμού: μάλλον το κρυφό του όνειρο είναι να γίνει πρόεδρος της FIFA…

Ρήξη

Επί της ευκαιρίας πρέπει να πω ότι ο νυν πρόεδρος της παγκόσμιας ομοσπονδίας Τζιάνι Ινφαντίνο ήταν εξαιρετικός στη χθεσινή του τοποθέτηση στο συνέδριο της UEFA. Καταδίκασε το αποσχιστικό εγχείρημα των δώδεκα, αλλά δεν ανέβασε τους τόνους ανοίγοντας ένα παράθυρο για έναν γρήγορο συμβιβασμό. Ο Ινφαντίνο είναι πιο ψημένος στο πολιτικό παιχνίδι από τον πρόεδρο της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν, που αποκάλεσε προχθές τον Αντρέα Ανιέλι «ψεύτη». Ο Ινφαντίνο γνωρίζει πως είναι επικίνδυνο να ειπωθούν πράγματα που δεν μαζεύονται: αν δεν θες μια ρήξη, δεν χρειάζεται να υπερβάλεις. Ούτε η UEFA, ούτε η FIFA θέλουν ρήξεις. Και φυσικά δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να βγάλουν από το εφετινό Τσάμπιονς Λιγκ τη Ρεάλ, τη Μάντσεστερ Σίτι και την Τσέλσι. Θα περιμένουν πρώτα να ξεκινήσει η επανάσταση του Τσίπρα για την αλλαγή του κόσμου και μετά θα το σκεφτούν…