To Κυπριακό χωρίς παρωπίδες

Αύριο έρχεται στην Αθήνα και θα συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. Η συνάντηση έχει σκοπό τον συντονισμό της ελληνικής και της κυπριακής πλευράς ενόψει της άτυπης πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό που θα γίνει στη Γενεύη μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, από τις 27 ώς τις 29 Απριλίου, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, και με αντικείμενο τον προσδιορισμό της πιθανότητας ύπαρξης κοινού εδάφους «για να διαπραγματευθούν τα μέρη μια διαρκή λύση του κυπριακού προβλήματος, εντός ενός προβλεπτού ορίζοντα».

Η Τουρκία θα προσέλθει στη διάσκεψη με αίτημα τη δημιουργία δύο κρατών, έχει μάλιστα κάνει γνωστό εδώ και καιρό ότι μόνο αυτή τη λύση θεωρεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Τη θέση των δύο κρατών υποστηρίζει και ο «ψευδοπρόεδρος» (όπως τον λέμε) του «ψευδοκράτους» (όπως επίσης το λέμε), δηλαδή, ο Ερσίν Τατάρ. Η ελληνική πλευρά, αντιθέτως, παραμένει πιστή στις αποφάσεις του ΟΗΕ και επιδιώκει μια ομοσπονδιακή λύση. Στα λόγια και η Κυπριακή Δημοκρατία προβάλλει λύση συμβατή με τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Ωστόσο, τις δύο τελευταίες δεκαετίες χάθηκε δύο φορές η ευκαιρία μιας λύσης όπως την προέβλεπε ο ΟΗΕ, με ευθύνη της ελληνοκυπριακής πλευράς. Το 2004, στο δημοψήφισμα με αντικείμενο το σχέδιο Αναν, οι Ελληνοκύπριοι ακολούθησαν τον πρόεδρό τους, Τάσσο Παπαδόπουλο, ο οποίος ισχυριζόταν ότι παρέλαβε κράτος και δεν θα παραδώσει κοινότητα. Η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, είχε νωρίτερα οχυρωθεί πίσω από την ουδετερότητα που προοιωνιζόταν τη μη λύση. Το 2017, στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, προβάλλοντας έναν νέο μαξιμαλισμό της στιγμής, άφησε να περάσει ανεκμετάλλευτη η αποδοχή εκ μέρους της Τουρκίας αναθεώρησης του συστήματος εγγυήσεων, που είχαν προτείνει τα Ηνωμένα Εθνη διά του γραμματέα τους, Αντόνιο Γκουτέρες – αδειάζοντας και τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος αποδεδειγμένα εργαζόταν για ομοσπονδιακή (και ουσιαστικά για ευρωπαϊκή) λύση.

Στην αυριανή συνάντηση Αναστασιάδη – Μητσοτάκη, θα απολαύσουμε ακόμα μια φορά εκατέρωθεν διαβεβαιώσεις ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά πασχίζει για λύση σύμφωνη με τις αποφάσεις του ΟΗΕ κι ότι η Ελλάδα, πιστή σε ένα χρεοκοπημένο δόγμα, συμπαρατάσσεται με την Κυπριακή Δημοκρατία, που αποφασίζει. Αλλά πέρα από τα εύκολα λόγια, έχει νόημα να γνωρίζει ο κύπριος πρόεδρος ότι η ελληνική πλευρά γνωρίζει και τις παλινωδίες του στο Κυπριακό, και τις γενικότερες επιπτώσεις από τις πολιτικές επιλογές της ηγεσίας του.

Γνωρίζει ότι εξελέγη ως υπέρμαχος της λύσης, υπέρ της οποίας άλλωστε δήλωνε και το 2004, αλλά στην πορεία δεν φάνηκε συνεπής – κι αυτή η ασυνέπεια έχει γιγαντώσει τον ρόλο της Τουρκίας στα Κατεχόμενα, οδήγησε στην ήττα του Ακιντζί ενώ δημιούργησε τα γνωστά προβλήματα στα Βαρώσια και στην Αμμόχωστο. Γνωρίζει ακόμα ότι στην Ευρωπαϊκή Ενωση ογκούται η δυσαρέσκεια, ιδίως από το σκάνδαλο με τα λεγόμενα «χρυσά διαβατήρια». Αλλωστε η έρευνα έδειξε ότι το 51,81% από όσους πήραν ευρωπαϊκό διαβατήριο μέσω Κύπρου δεν ήσαν νόμιμοι.

Η Ελλάδα επείγεται για καλή γειτονία με την Τουρκία – και το όποιο περιθώριο για βιώσιμη λύση στο Κυπριακό δεν υπάρχει εκτός των προτάσεων του ΟΗΕ. Η Κύπρος έχει υποχρέωση να στηρίξει ενεργά και πειστικά την προσπάθεια Γκουτέρες – και δεν έχει νόημα η συμπαράταξη της Ελλάδας στην κυπριακή ηγεσία αν αυτό δεν είναι σαφές.

Γεννήθηκαν για την καταστροφή
Το ΚΚΕ είναι σαφές: γουστάρει ελεύθερη και πλούσια ζωή, αδιαφορεί για τον κορωνοϊό και στηρίζει τους «κουρασμένους» νέους που διεκδικούν ένα ποτάκι στις πλατείες – γι’ αυτό διεκδικεί την απομάκρυνση της αστυνομίας από την πλατεία Βαρνάβα, συνεκδοχικώς και από όλες τις πλατείες. Το ΚΚΕ θεωρεί κλίμα τρομοκρατίας την (πλημμελέστατη) προσπάθεια του κράτους να εφαρμόσει τον νόμο περιορίζοντας τις εστίες διάδοσης του κορωνοϊού.
Ελεύθερη και πλούσια ζωή γουστάρει και ο ΣΥΡΙΖΑ – αλλά αυτός είναι πιο μεθοδικός, δεν βγαίνει μπροστά, επαφίεται στις διάφορες αντιπροσωπείες που υπονομεύουν τα μέτρα. Κρύβεται πίσω από κάθε είδους διαμαρτυρία και από κάθε είδους υπονόμευση των μέτρων. Είναι και με εκείνους που διαμαρτύρονται για τα μέτρα που δεν τηρούνται και με εκείνους που παραβιάζουν τα μέτρα. Πιστεύει ότι ο ιός μεταδίδεται σε συγκεντρώσεις στα μέσα μεταφοράς (αναπόφευκτες, αφού η μετακίνηση των ανθρώπων δεν γίνεται να ματαιωθεί), στην εργασία ή στις εκκλησίες – αλλά προφανώς στις πλατείες και στις διαδηλώσεις υπάρχει κάποιο ελιξήριο που κάνει τις συγκεντρώσεις εκεί ακίνδυνες.
Πριν από δέκα χρόνια τα λαϊκιστικά κόμματα στοιχήθηκαν πίσω από τους «Αγανακτισμένους». Σήμερα στοιχίζονται πίσω από τους «κουρασμένους». Συνεχίζουν να επενδύουν στην καταστροφή.