«Politically correct και ξερό ψωμί»

Σήμερα θα προσπαθήσω να είμαι μέσα στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας, για τούτο και θα προσπαθήσω να βγάλω μιαν άκρη στο πώς πρέπει να διατυπώνω τις σκέψεις μου και τα αισθήματά μου, χωρίς να με πιάσει στο στόμα του το Διαδίκτυο και δεν με ξεπλένει ο Δούναβης, να ‘ναι καλά εκεί που βρίσκεται. Κατ’ αρχάς, λέξεις που δεν πρέπει επ’ ουδενί να αναφέρω. Απαγορεύονται διά ροπάλου οι λέξεις «κοντός – κοντή», «ψηλός – ψηλή» και τα παράγωγα αυτών «ψηλολελέκος – ψηλολελέκα». Και προχωράμε, «χοντρός – χοντρή» (η χοντράδα και οι χοντράδες επιτρέπονται άνετα), «στραβός», εκτός αν αναφέρεσαι σε πολιτική κριτική, π.χ. «ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε». Καλά, δεν συζητάμε τα «γύφτος – γύφτισσα», «τσιγγάνος – τσιγγάνα», ούτε να το σκέφτεσαι. Εδώ να πούμε ότι εξαιρούνται τα τσιγγάνικα βιολιά και μερικές τσιγγάνικες ισπανικές κιθάρες, της Ανδαλουσίας κατά προτίμηση.

Επίσης το «γέρος – γριά», ακόμα και στην καθαρεύουσα, «γηραιός – γηραιά ή γραία», με τίποτα. Φερμπότεν. Εκτός αν είσαι αρκετά διεστραμμένος και πρέπει να διαβάσεις τη «Σταχομαζώχτρα» του Παπαδιαμάντη, οπότε, αναγκαστικά, θα πρέπει με μισή καρδιά να αντιμετωπίσεις το «η γειτόνισσα το Ζερμπινιώ ώκτειρε τας στερήσεις της γραίας…». Και είσαι άξιος της τύχης σου.

Μια άλλη λέξη που ούτε για αστείο δεν μπορείς να αναφέρεις είναι το «αδελφή», εκτός αν εννοείς τον πρώτο βαθμό συγγενείας. Το «πόρνη» θα πρέπει να αποφεύγεται επίσης και αντ’ αυτού είναι πολύ προτιμότερο να χρησιμοποιείς το «εργάτρια του έρωτα» – έτσι, και συνδέεις το σεξ με την εργατιά, και σου κόβεται μια και καλή η όρεξη για τσιλημπουρδίσματα και διάφορα άλλα μικροαστικά.

Σε αντίθεση με αυτές τις λέξεις, οι φανατικοί υποστηρικτές της πολιτικής ορθότητας στο Διαδίκτυο επιτρέπουν στον εαυτό τους διάφορα καλλωπιστικά επίθετα και ρήματα, όπως το «ψόφα», πάντα στην προστακτική, αλλά και σε όλα τα πρόσωπα και τους αριθμούς. Αίφνης όπως «να ψοφήσετε όλοι». Αλλά και φράσεις όπως «τον καρκίνο να βγάλεις και συ και όλη σου η οικογένεια». Ενα άλλο, πολύ συνηθισμένο και επιτρεπτόν στους πολιτικώς ορθά σκεπτομένους είναι το επίθετο «ο σκατόψυχος και η σκατόψυχη». Το ρήμα «φτύνω, φτύνεις, φτύνει» δεν είναι και τόσο αποδεκτό, εκτός αν συνοδεύεται από τη λέξη «μούρη» κι έτσι έχουμε το τόσο ευγενικό «σε φτύνω στη μούρη» που απαντάται συνήθως από και σε πνευματικούς ανθρώπους. Αν και οι περισσότεροι είναι φιλόζωοι μέχρι το κόκαλο, το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι σχεδόν επιβεβλημένο σε κάθε πορεία και διαδήλωση. Το «κωλο-» απαντάται συχνά στις αναρτήσεις, αλλά μόνο από το δεύτερο συνθετικό «δεξιοί», έχουμε λοιπόν το ωραιότατο «κωλοδεξιοί» σε αποκλειστική χρήση για τους δεξιούς και ποτέ το «κωλοκεντρώοι» ή προς Θεού το «κωλοαριστεροί». Ετσι μπράβο.

Οπως καταλαβαίνετε, είμαι σε πολύ δύσκολη θέση. Γιατί, ή θα πρέπει να γράψω ένα κείμενο κατά πώς προστάζει η πολιτική ορθότητα, ένα κείμενο χωρίς χυμούς, ένα κείμενο ξερό και αποστειρωμένο. Ενα κείμενο μες στην αντισηψία, ένα κείμενο χωρίς οξυγόνο, στην Εντατική και διασωληνωμένο, ή στην αντίθετη περίπτωση να αρχίσω να βρίζω χυδαία κι όποιον πάρει ο διάολος τον πατέρα. Κι επειδή δεν ημπορώ, δεν δύναμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο, αποφάσισα σήμερα να μη γράψω ΤΙΠΟΤΑ. Αυτό το τίποτα λοιπόν σας λέει «καλημέρα», κι ο Θεός να βάλει το χέρι του.