Το κόκκινο βόλεϊ

Στον χθεσινό αγώνα απέναντι στον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός πανηγύρισε τον τίτλο και στέφθηκε πρωταθλητής στο βόλεϊ. Χωρίς τον κόσμο του και αυτό ήταν κάτι που έλειψε πάρα πολύ από τους παίκτες και δεν κρύβεται. Κάθε ισχυρή και με βλέψεις ομάδα, θέλει κοντά το κοινό της. Προφανώς και για να προσφέρει στους φίλους του αθλήματος στιγμές όπως αυτές που έδωσε σε πλείστες περιπτώσεις ο φετινός Ολυμπιακός. Στο ερώτημα σχετικά με το αν είναι ή όχι δίκαιη η επικράτηση των Ερυθρολεύκων, η απάντηση δίδεται από τους αντιπάλους. Τον Ολυμπιακό στο βόλεϊ παραδέχονται οι πάντες, όπως συμβαίνει άλλωστε και με την ομάδα του ποδοσφαίρου! Θα ήταν, συνεπώς, πρέπον να φωτιστούν ορισμένες πλευρές τούτης της επιτυχημένης πορείας.

Αρχικά, ο προπονητής. Οταν βλέπεις τον Δημήτρη Καζάζη διαπιστώνεις ότι έχεις να κάνεις με έναν τεχνικό που επέστρεψε στο τιμόνι των πρωταθλητών όντας ωριμότερος και με περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοκυριαρχία. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να πάρει το 100% από τους παίκτες του, όπως δηλαδή συμβαίνει και με τον… Μαρτίνς! Παράλληλα, οι επιλογές του σε αθλητές-κλειδιά υπήρξαν καθοριστικές. Φρόντισε να αλλάξει την ομάδα και μαζί άλλαξε όλη την κατάσταση. Υπέρ του!

Το σημείο που ήταν ίσως το πλέον καθοριστικό; Ο Καζάζης επέλεξε να πορευτεί με έλληνα πασαδόρο. Τον Κώστα Στιβαχτή και ο συγκεκριμένος έκανε ένα από τα ωραιότερα πρωταθλήματα της ζωής του. Εχοντας εμπιστευτεί έλληνα διεθνή για τη θέση αυτή, σε αντίθεση δηλαδή με ό,τι έκαναν πολλές άλλες ομάδες, βρέθηκε χώρος για τέσσερις αλλοδαπούς σε κομβικές θέσεις! Ο Εγκλεσκαλντς επανήλθε δριμύτερος στο Λιμάνι και ώρες ώρες υπήρξε σαγηνευτικός. Ο Φρομ χωρίς να παραγνωρίζει κάποιος την όχι σταθερή του υποδοχή, έδινε με την κλάση του πολύτιμες λύσεις, ο δε Μιγιαΐλοβιτς ήταν πάντα ένα φλογοβόλο και αρχηγική παρουσία. Οσον αφορά τον Στιβαχτή, για να επανέλθει κάποιος στον μαέστρο, θύμισε τους μεγάλους παίκτες που φόρεσαν τα κόκκινα στη θέση αυτή: τον Γιάννη Λάιο, έναν στρατηγό αληθινό τις παλιές εποχές, με συλλογή τίτλων. Τον Νίκο Ηλιόπουλο, με την υπέροχη ικανότητα να δίνει πάσες βρίσκοντας ελεύθερο συμπαίκτη και αιχμαλωτίζοντας τον αντίπαλο. Τον Θανάση Μουστακίδη, τον έξοχο πασέρ που εκτόξευσε τους συμπαίκτες του, κάνοντάς τους ακόμη καλύτερους. Οσον αφορά τον Ανδρεάδη που επέστρεψε από τον Μίλωνα και έχοντας ξεπεράσει τον κορωνοϊό, τι να πει κάποιος. Το καλό μπλοκ δεν είναι θέμα ηλικίας, αλλά διάθεσης και αντίληψης. Οπως και ο Ζήσης που χαμογέλασε με το δεύτερο κολλητό του πρωτάθλημα από τη θέση του λίμπερο. Ολα αυτά και αρκετά που γνωρίζουν όσοι αντιλαμβάνονται το άθλημα και το ζουν «από μέσα», έκαναν τον Ολυμπιακό μια ομάδα σκάλες ανώτερη από τους όποιους διεκδικητές των πρωτείων. Η παράδοση που θέλει την μπάλα του βόλεϊ να παίρνει χρώμα ερυθρόλευκο διατηρήθηκε. Και αυτό ήταν αποτέλεσμα σωστού σχεδιασμού και δουλειάς με πλάνο.