Θετική ατζέντα {LF}Vs αντι-ατζέντας

Ο κανόνας περιλαμβάνεται σε όλα τα πολιτικά εγχειρίδια, παλιά και νέα, κι έχει εφαρμογή σε κάθε επίπεδο άσκησης πολιτικής, από την εσωτερική σκηνή μέχρι τη διεθνή σκακιέρα: αυτός που θέτει την ατζέντα έχει καλύτερες πιθανότητες να οδηγήσει τον δημόσιο διάλογο σε συμπεράσματα που τον ωφελούν. Ετσι, παρότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει το παιχνίδι – ορίζοντας συνήθως μια επικαιρότητα που οι πολιτικοί θα προτιμούσαν να αποφύγουν -, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζουν να προσπαθούν να τον εφαρμόσουν. Το Μαξίμου ποντάρει στην ανάδειξη μιας ατζέντας θετικής – ή έστω διαφορετικής από τα σχετιζόμενα με την πανδημία γεγονότα -, ενώ η Κουμουνδούρου καταφεύγει στην αντιπολίτευση που κυριαρχεί το αντί-.

Οι στόχοι κάθε πλευράς είναι μάλλον προφανείς. Η μεν κυβερνητική θέλει να οδηγήσει την κουβέντα σε θέματα που δεν πυροδοτούν εκρήξεις στην ψηφιακή δημόσια σφαίρα. Η δε συριζαϊκή επιθυμεί να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στην υγειονομική κρίση που όλες οι μετρήσεις καταγράφουν πλέον σαν τάση. Η πρώτη επιθυμεί να στηρίξει το αφήγημα της μεταρρυθμιστικής, αλλά και διαχειριστικής, επάρκειας με το οποίο κέρδισε την εξουσία. Η δεύτερη στηρίζεται στο «όχι σε όλα» που της είχε εξασφαλίσει τη διακυβέρνηση πριν από έξι χρόνια. Η μια αποπειράται να εμφανιστεί πιστή στις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Η άλλη συνεπής στον παλιό, ριζοσπαστικό εαυτό της.

Κι όχι μόνο. Για τους κυβερνώντες η τήρηση ορισμένων από τις υποσχέσεις που έδωσαν σε συγκεκριμένες κατηγορίες ψηφοφόρων είναι το βασικότερο εργαλείο τους προκειμένου να διατηρήσουν την εκλογική τους διείσδυση σε αυτές. Για τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάλι, η ανάδειξη κυβερνητικών αστοχιών ή παλινωδιών εκλαμβάνεται ως η μοναδική τους ευκαιρία να απομακρύνουν τις ίδιες ομάδες από τη ΝΔ.

ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ. Οι συνομιλητές του πρωθυπουργικού επιτελείου μαθαίνουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτίθεται να ανοίξει μια σειρά από ζητήματα που θα του επιτρέψουν να προσεγγίσει ευρύτερα ακροατήρια – καθώς και κοινά που δεν χαρακτηρίζονται από τους δημοσκόπους σαν παραδοσιακά για το κόμμα του. Υπό αυτό το πρίσμα εξηγούνται πολλές παρεμβάσεις του τελευταία. Από την ομιλία στην εκδήλωση για τη μετατροπή των εγκαταστάσεων της παλιάς ΠΥΡΚΑΛ σε πάρκο – που δήλωσε ότι θα ήθελε να φέρει το όνομα του Ανδρέα Λεντάκη – το περασμένο Σάββατο, ως τη σημερινή συνέντευξη – παρέα με τα δυο κατοικίδια της οικογένειάς του – κατά τη διάρκεια της οποίας θα προμοτάρει για το σχέδιο νόμου για τα ζώα συντροφιάς. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και μια από τις πιο αναπάντεχες για επικεφαλής της συντηρητικής παράταξης κινήσεις, η απόφαση για τη σύσταση της επιτροπής που θα καταρτίσει το εθνικό σχέδιο για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+.

Στην κυβερνητική στρατηγική δημιουργίας θετικών ειδήσεων περιλαμβάνονται φυσικά κι όλες οι σχετικές με το εθνικό σχέδιο ανάκαμψης ανακοινώσεις που έγιναν, ή θα συγκεκριμενοποιηθούν το επόμενο χρονικό διάστημα. Ανακοινώσεις που αφορούν μια μεγάλη γκάμα ψηφοφόρων της τάξης που είθισται να κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα, της μεσαίας.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, επενδύει στη ρητορική που τον έφερε από το περιθώριο του 4% στη μία από τις δύο θέσεις του ελληνικού δικομματισμού. Οι εμφανίσεις του Αλέξη Τσίπρα έχουν πυκνώσει, κι όλες βασίζονται στη συνταγή της αντίθεσης στα πεπραγμένα ή τις προθέσεις του αντιπάλου του. Κατά τα λεγόμενά του στο συριζαϊκό Πολιτικό Συμβούλιο της Τετάρτης μάλιστα, η ραγδαία κυβερνητική φθορά του τελευταίου μήνα ενδέχεται να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις. Εξού και το κόμμα οφείλει να λάβει θέση μάχης. Ακόμη κι αυτή, όμως, καθορίζεται από τη στάση των απέναντι. Προσδιορίζεται, δηλαδή, ως η εκ διαμέτρου αντίθετη από της κυβέρνησης σε οποιοδήποτε θέμα.

Η συνεχής επίκληση των ιδεολογικών διαφορών του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, όπως και οι επαναλαμβανόμενες αναφορές στο έλλειμμα δημοκρατίας, εξυπηρετούν αυτήν την αντίστιξη που λανσάρει η Κουμουνδούρου ώστε να αντικαταστήσει το αντιμνημονιακό της αφήγημα με ένα καινούργιο αντί.

Μοναδικές εξαιρέσεις η πρόσφατη παρουσίαση των προτάσεών της για το νέο ΕΣΥ, και τα Μένουμε Ορθιοι του 2020. Και στις τρεις περιπτώσεις επιχείρησε να εμφανιστεί σαν αντιπολίτευση με προγραμματικό λόγο. Ομως εκείνος μάλλον σβήστηκε από τον θόρυβο των πολακικών κραυγών που δίνουν τον τόνο της κριτικής – όπως παραδέχονται ορισμένοι από τους αριστερούς Νέστορες δημόσια πλέον. Μέχρι και το γεγονός πως το κόμμα έχει υπερψηφίσει το 22% των νομοσχεδίων της κυβέρνησης την περίοδο 2019-2020, διπλασιάζοντας σχεδόν το ποσοστό του από την προηγούμενη φορά που καθόταν στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης – σύμφωνα με μελέτη του ΚΕΦΙΜ -, αναλύεται από τον αναπληρωτή πορτ-παρόλ του σαν αποτέλεσμα του έντονου ιδεολογικού και ταξικού φορτίου τους που βρίσκει τον ΣΥΡΙΖΑ «απέναντι».

ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ. Σε ένα ώριμο πολιτικό σύστημα το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ένα ετεροκαθορισμού. Στο εγχώριο, ωστόσο, γίνεται πιο σύνθετο – αφού με το ύφος αντιπαράθεσης που προτιμά δημιουργεί τελικά προϋποθέσεις για την επιτυχία της κυβερνητικής τακτικής. Η θετική ατζέντα, η οποία υπό άλλες συνθήκες θα χανόταν τελείως εξαιτίας του τηλεοπτικού χρόνου και των ποσταρισμάτων που αφιερώνονται στον Φουρθιώτη, ενδέχεται τώρα να ακουστεί σε κάποια αφτιά κουρασμένα από τη διαρκή φασαρία. Γιατί; Επειδή αν κι οι ανησυχίες των φιλόζωων μοιάζουν ήσσονος σημασίας μπροστά στον αριθμό των διασωληνωμένων, τα σλογκανάκια για αγανακτισμένους ανασύρουν μνήμες από τη θητεία της κυβερνώσας Αριστεράς – οπότε δεν πείθουν ως σοβαρή εναλλακτική.