Φίλαθλοι ή καταναλωτές;

Μέχρι το 2024 η Ευρωλίγκα θα έχει 16-18 ομάδες με πολυετή συμβόλαια, όπως δήλωσε στην Μπολόνια ο Τζόρντι Μπερτομέου. Θα αποσυνδεθεί, δηλαδή, πλήρως και οριστικά από τα εθνικά πρωταθλήματα, με τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν έχει μεγάλη σχέση εδώ και λίγα χρόνια, καθώς ομάδες στην Ευρωλίγκα δίνουν πλέον μόνον οι δύο υπερεθνικές λίγκες, η Αδριατική και η VTB.

Τα ίδια πάνω κάτω συμβαίνουν και στο ποδόσφαιρο. Οι αλλαγές στο Τσάμπιονς Λιγκ, που προωθεί η ΟΥΕΦΑ, πριμοδοτούν τις ομάδες των 5-6 μεγάλων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων και όσες ακόμα διαθέτουν ισχυρό brand name πανευρωπαϊκά. Για όλες τις υπόλοιπες η συμμετοχή στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση καθίσταται στην ουσία απαγορευτική.

Τσάμπιονς Λιγκ και Ευρωλίγκα μετατρέπονται σε κλειστές λίγκες για εμπορικούς και μόνο λόγους. Μια διοργάνωση με γνωστές εκ των προτέρων τις ομάδες της και χωρίς περιθώρια εκπλήξεων όσον αφορά τη συμμετοχή σε αυτές, μπορεί να προσελκύσει πιο εύκολα τηλεοπτικά κανάλια και χορηγούς, άρα και να αυξήσει τα έσοδα των κλαμπ που ανήκουν σε αυτή την ελίτ.

Το μοντέλο του επαγγελματικού αθλητισμού στην Ευρώπη αλλάζει. Η πορεία μιας ομάδας από τα τοπικά πρωταθλήματα έως την πρώτη τη τάξει ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση δεν είναι πλέον υλοποιήσιμη. Σταματά υποχρεωτικά στο εθνικό πρωτάθλημα. Διότι η κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση γίνεται κάτι άλλο. Ξεχωριστό, ουσιαστικά αυτόνομο, που αφορά λίγους και εμπορικά ισχυρούς.

Ως φίλαθλοι που είμαστε και όχι καταναλωτές, θέλουμε αυτό το μοντέλο; Θέλουμε μια διοργάνωση στην οποία μετέχουν ομάδες επιλεγμένες με εμπορικά κριτήρια και όχι με αθλητικά; Μας αρέσει η αφαίρεση του στοιχείου της έκπληξης, της ωραίας ιστορίας που μπορεί να γράψει μια μικρή ομάδα που ξεκινά από τα χαμηλά και φτάνει στην κορυφή της Ευρώπης; Ιστορίας σαν κι αυτές που μόνο στον αθλητισμό γράφονται;

Ας αναρωτηθούμε κι ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να αντιδράσουμε. Διότι στο κάτω κάτω εμείς, οι φίλαθλοι, κρατούμε στα χέρια μας την κινητήριο δύναμη του επαγγελματικού αθλητισμού. Τα χρήματα…